Muziek Reviews

Review: No Regrets - Johnny Dowd - 2012

2012-01-21T07:15:00.000-08:00

No Regrets - Johnny Dowd

Johhny Dowd is een laatbloeier, geboren in 1948. Als kind luisterde hij naar Buddy Holly, Ray Charles, James Brown en Jackie Wilson. Over zijn nieuwe album zegt hij: "my new record "No Regrets" sounds like "Wrong Side Of Memphis" on steroids". Daarmee refererend naar zijn debuut-cd uit 1998. Een debuut op 50 jarige leeftijd dus.

Dowd heeft geen boodschap aan "hokjes", zijn muziek op No Regrets" is niet in een hokje te plaatsen. Alles is mogelijk in een song. Soul, Rock, Bossanova, Blues, Pop, Folk, Country. Dowd heeft geen enkel probleem om alles naar hartelust door elkaar te mixen. Een rode draad is het gebruik van drum machines uit de jaren 60, uit nood geboren omdat zijn vaste drummer niet beschikbaar was tijdens de opnames. Vijf zangeressen ondersteunen zijn voordragende, pratende vocalen. Deze vrouwelijke inbreng doet mij heel af en toe denken aan de stijl van de vrouwelijke stemmen door Gruppo Sportivo op "Back to 78". Op "No Regrets" bezingt Dowd vrouwen die hij heeft gekend, over wie hij heeft gefantaseerd, op TV zag of waar hij nog steeds van houdt. Maar liefst 15 vrouwen komen voorbij in de 13 tracks. Openingstrack "Betty" is een telefoongesprek tussen hem en Betty die hij nog kent van Highschool en die blijkbaar nog een Leatherjacket van hem heeft. Een beetje eng is het feit dat hij zegt te weten waar haar man werkt en waar haar kinderen naar school gaan. Zoetsappige liefdesliedjes zijn aan Down niet besteed. "Billie", met een kenmerkend hammond organ op de achtergrond en een overstuurd stemgeluid, weet een apart sfeertje op te roepen. Op "Sherry" hoor je ineens dat Dowd's stemgeluid soms veel van Lou Reed wegheeft. Dit heeft alles te maken met de voordragende stijl van de vocalen. Mellow organ vermengt zich met een rauw gitaargeluid. De mix van gitaar, keyboards/hammond en elektronische loopjes, effecten en beats vormt de basis van het gehele album. Voeg daarbij Dowd's "crazy cowboy" stem en "lazy" of juist heel luchtig klinkende vrouwelijke vocalen en je krijgt een idee van de muziek op "No Regrets" waarvan "Ella" misschien wel kan dienen als blauwdruk en tevens de beste track is wat mij betreft en zelfs als single zou kunnen dienen. Toch weet Dowd niet je aandacht vast te houden gedurende het gehele album. Daar zijn zijn beperkte vocale mogelijkheden onder andere de oorzaak van maar ook de benodigde variatie blijft wel wat achter. Toch weet de laatste track "Candy" je dan weer te verrassen. Deze laatste track waarin de voordracht door Kim Sherwood-Caso wordt verzorgd, is mysterieus en sfeervol.

Johnny Dowd's "No Regrets" valt moeilijk te vergelijken met enig ander album dat mij te binnen schiet. Hij is er dus in geslaagd een eigen stijl neer te zetten. Als je kennis wilt maken met die stijl luister dan zeker naar "Ella" en "Betty".

Het album komt uit op 2 april 2012 via Mother Jinx Records/ Cadiz.

Eric Krull

Review: The Grace Of Losers - The Strange Flowers - 2011

2012-01-07T10:00:00.000-08:00

Grace of Losers - The Strange Flowers

De Italiaanse band The Strange Flowers werd in 1987 te Pisa opgericht en maakte in 1994 hun debuut LP "Music For Astronauts", die via het Music Maniac Records label werd uitbracht. Na hun debuut in 1994 duurde het 11 jaar voordat de band weer met een release kwam en hun CD "Ortoflovivaistica", uit 2005, die via Beyondyourmind records uitgebracht werd, zou tot 2009 de eerste zijn van jaarlijkse releases.
In 2006 was er "The Strange Flowers Vs Baby Scream", een split CD met de Argentijnse band Baby Scream, uitgebracht via Beyondyourmind, in 2007 "The Imaginary Space Travel Of The Naked Monkeys" (Cargo records), in 2008 "Aeroplanes In The Backyard" (Teen Sound) en in 2009 "Virgin Mother" (Go Down Records).

Op de rand van 2011-2012, om precies te zijn, 15 december, verscheen hun nieuwe CD, getiteld: "The Grace Of Losers" en deze werd wereldwijd door CD Baby uitgebracht, dus deze keer heeft de band de tijd genomen om met een nieuwe CD te voorschijn te komen en op deze nieuwe, hebben ze besloten het roer muzikaal om te gooien.
De band bestaat tegenwoordig uit: Michele Marinò - zang en gitaar, Nicola Cionini - gitaar en zang, Alessandro Santoni - Basgitaar en zang en Matteo D’ignazi - drums, maar op deze CD speelt Gabriele Pozzolini nog mee op drums en percussie.
Waren hun vorige uitgaven progressief psychedelisch getint, deze is dat zeker niet, maar dat wil niet zeggen, dat hun muziek aan kracht heeft verloren.
Integendeel, want "The Grace Of Losers" is een ijzersterke popplaat, waarop 9 songs staan en de eerste daarvan heet "Hemerick G.", dat in de sixties gemaakt had kunnen zijn en die sfeer wasemt het nummer ook uit.
"A Million Words To Say" is ietsje steviger, maar ook hier hoor je de invloed van de jaren zestig bands en dat verandert in "Green Madhouse Resorts Inc." niet, hoewel ik hierin iets van de jaren zeventig invloeden ontdek.
Vroege Pink Floyd invloeden zijn te horen in "Evelyn's Face", dat vrij psychedelisch klinkt, maar in "Shampoo Girls" wordt het tempo weer opgevoerd en hoor ik weer het vertrouwde geluid, dat de band op vorige CD's kenmerkte, compleet met scheurend gitaarwerk.
Een schitterende vrolijke popsong is "Mary Ann's Dream Factory", die je aan het dansen brengt en wat mij betreft een hit voor de band zou kunnen worden, mocht het op single verschijnen.
Ook "Saddie Maggie" is zo'n heerlijke popsong, waar ik meteen van in beweging kom, net als bij de volgende song, die "Underground Underground" heet en hierin keert de band terug naar de sound van hun eerdere CD's, waar de positiviteit van af straalt door het vrolijke ritme.
Het laatste nummer van de CD heet "The Mouse On The Shore" en is eveneens een sterke popsong, waar het up tempo ritme luchtig gespeeld wordt en de muziek van het eerste gedeelte van het nummer aanzet tot dansen, tot halverwege de song het tempo verandert en het allemaal een stukje progressiever gaat klinken.
Ik schreef het in het begin al: "The Grace Of Losers" is een ijzersterke popplaat, waar geen echte uitschieters op staan, maar die je zeker niet mag missen.

Carry Munter

Review: Viktoria - Maria Mena - 2011

2011-12-28T13:20:00.000-08:00

Viktoria - Maria Mena - 2011

"Viktoria" is de opvolger van het uit 2008 daterende "Cause And Effect". De Noorse komt met een zeer integer album met mooie persoonlijke teksten, gezongen op haar typische, soms verhalende manier. Vernieuwend? Nee, maar dat hoeft niet altijd een vereiste te zijn.

"Homeless" is de eerste single van het album. Zeker niet het beste nummer maar wel heel duidelijk herkenbaar als Maria Mena door de typische stembuigingen zoals ze die graag toepast. Het titelnummer zou wel eens de tweede single kunnen worden. Na één keer beluisteren zing je het zo mee, een zeer toegankelijk nummer. "Habits" is voor mij het hoogtepunt van dit album, zowaar een duet met de Deense Mads Langer. Geen zoetsappig Diana Ross & Lionel Richie duet maar een intens en kwetsbaar stuk muziek rond echte emoties. De samenzang tussen Mena en Langer werkt fantastisch in het refrein en tilt het ver boven het gemiddelde van het album uit. Als Mena ooit een live album uitbrengt dan mag dit nummer niet ontbreken. Na "Habits" zou je denken dat de rest van het album hiermee vergeleken in het niet valt. Maar dat is gelukkig niet helemaal het geval. "The Art Of Forgiveness" is een staaltje van hoe je muziek kunt gebruiken om woorden te ondersteunen. Hier hoor je duidelijk het talent van Mena aan het werk. Ook "Am I Supposed To Apologize" mag er zijn. Piano en de verhalende zang in het couplet, aanzwellende drums en melodieuze zang in het refrein. "Money" is helaas te kort om echt te imponeren. Met een thema als op geld beluste familieleden kun je toch alle kanten op. Tot een climax komt het niet en dat is nu juist wat het nummer mist. "This Too Shall Pass" start veelbelovend maar komt eveneens niet echt van de grond. De aanwezige strijkers worden niet ten volle benut daar waar ze voor meer dynamiek hadden kunnen zorgen.

"Viktoria" ontbeert een echte kraker als "Just Hold Me" of "All This Time". Het album als totaal haalt het net niet bij haar voorgangers. Dat ligt voornamelijk aan de refreinen die over het algemeen net iets minder spannend of verrassend zijn dan je gewend was van "Cause And Effect" en "Apparently Unaffected". Zo is het ritmisch gezongen "My Heart Still Beats" voorbij voor je het weet zonder een duidelijke indruk achter te laten, evenals "Takes One To Know One" dat niet echt een refrein bevat en ondanks de scherp geschreven tekst niet echt kan imponeren. Toch is "Viktoria" meer dan de moeite waard, alleen al vanwege het schitterende "Habits" dat misschien wel het beste nummer is dat ze tot nu toe schreef.

Eric Krull

Review: Stations Of The Ghost - Earthling Society - 2011

2011-12-11T07:00:00.001-08:00

Stations Of The Ghost

Earthling Society werd in 2004 opgericht in Blackpool, Engeland, door Fred Laird, David Fyall en Jon Blacow. Allen deelden dezelfde muzikale smaak van de 60's psychedelica en 70's krautrock en progressieve rock. Ze bouwden zelf een primitieve 8-track opname studio in een hoek van een leegstaande glasfabriek en begonnen hun muziek op te nemen. Dat zou uitmonden in hun debuut CD "Albion", die in 2005 eerst via het Mylodon records label uit Santiago, Chili verscheen en later dat jaar door het Duitse Nasoni records, uit Berlijn, heruitgebracht werd, zowel op CD als op LP.
Hun volgende CD "Plastic Jesus And The Third Eye Blind" verscheen een jaar later via datzelfde Nasoni label en in 2007 werd de CD "Tears Of Andromeda, Black Sails Against The Sky" eveneens via Nasoni uitgebracht. Daarna stapte de band over naar het 4Zero records label uit Londen en maakte de CD's "Beauty And The Beast" (2008), de laatste CD waar basgitarist David Fyall op mee speelt en "Sci-Fi Hi-Fi" (2009), met basgitarist Steve Roberts en keyboards speler Joe Orban als nieuwe leden.

"Stations Of The Ghost" is de zesde CD van de band en ook deze keer is die via het 4Zero records label uitgebracht, met weer een andere basgitarist (Luis Gutarra). De CD bevat 7 songs, waarvan het openings- en tevens titelnummer "Stations Of The Ghost" het kortst duurt. Het is een rustig symfonisch stukje muziek, dat een ruimtelijke sfeertje uitademt. Daarna begint het pas echt, want "Dark Horizons" is een lekker progressief nummer met een up-tempo en flink wat spacerock invloed.
Het 9 minuten durende "The Last Hurrah", waar je voor het eerst de zangkwaliteiten van Fred Laird hoort, begint psychedelisch, maar na enkele minuten stapt de band over in het maken van progressieve en symfonische rock, waarna ze weer terug schakelen naar het psychedelische gedeelte.
"Child Of Harvest" is het langste nummer van de CD (14.26 minuten), een progressieve psychedelische rock song, die met de nodige tempowisselingen gespeeld wordt en de band is hier op zijn best, hoewel ik niet kan zeggen, dat er mindere nummers op de CD staan. Dan volgt er een kort progressief psychedelisch instrumentaal nummer "The Halloween Tree", dat gevolgd wordt door het 13.30 minuten lange "Night Of The Scarecrow", een progressieve hardrock song, waarin de duistere kant van de muzikanten naar boven komt en ook dit nummer is van de benodigde tempowisselingen voorzien. Met "Lola Daydream", een eveneens instrumentaal progressief nummer sluit Earthling Society deze fantastische CD op een waardige manier af.

Carry Munter

Review: Variations - Hundreds - 2011

2011-11-26T10:54:00.001-08:00

Hundreds - Variations - 2011

Het eerder op dit blog besproken album "Hundreds" van het gelijknamige broer/zus duo Philipp en Eva Milner heeft een bijzonder vervolg gekregen. Niet zelden verschijnen er remixes van eerder uitgebrachte songs maar de aanpak voor "Variations" is hiermee (gelukkig) niet te vergelijken. Het succes van "Hundreds" viert de band met 10 bewerkingen/interpretaties van songs op het eerdere debuutalbum door bevriende bands en labelgenoten Bodi Bill en Einar Stray en acts als Get Well Soon, Small Panthers en Sheahan Drive. Het resultaat is ronduit verrassend te noemen.

Opener "I Love My Harbour", door Small Panthers is zo mogelijk nog "dromiger" als het origineel en ik ben zeer verrast. Het is namelijk gewoon een prachtige uitvoering! Meer "pop", op een smaakvolle manier.

Het akoestisch startende "Fighter" is vrijwel onherkenbaar en geheel "eigen" gemaakt door Rue Royale. En met succes want ook deze uitvoering doet op zijn manier niet onder voor het origineel. En dat is knap wanneer je muziek van iemand anders speelt.

Het van origine Eurythmics achtige "Song for a Sailor" is zo mogelijk nog onherkenbaarder geworden. De versie door Monta is een slepende, in het tweede deel met zwaar overstuurde gitaarklanken doorspekte, hometaped uitvoering.

Het door Sheanan Drive uitgevoerde "Wait For My Racoon" laat zelfs de originele zanglijn volledig los. Helaas, zou ik zeggen. De Hundreds uitvoering is in geen velden of wegen meer te bekennen. Dat kun je natuurlijk ook als positief opvatten, maar naar mening is dat hier niet het geval.

De Hundreds single en zesde track op dit album "Happy Virus" kreeg een behandeling door Phon.o. Hier is de stem van Eva voor het eerst weer te bewonderen. De remix blijft vrolijk, zoals het origineel, met xylofoon doordrongen klanken die behoorlijk op de voorgrond treden. Een geslaagd resultaat.

"Grab The Sunset" door Styrofoam neemt als basis de elektronische benadering van Hundreds zelf maar maakt er een soort clubmix van die tot mijn verbazing toch spannend blijft tot het einde.

De Noorse Einar Stray neemt "Little Heart" voor zijn rekening en maakt er een kwetsbare, sfeervolle bewerking van zonder ver van het origineel af te wijken.

Op "let's Write The Streets" hoor je voor het eerst de stem van Eva samen met een mannelijke stem in de uitvoering van Get Well Soon die de muziek van broer en zus Milner goed heeft begrepen. De sfeer van het origineel keert in deze versie terug maar toch met een "twist" die het allemaal interessant houdt.

"Solace", voor mij het hoogtepunt op "Hundreds", is de afsluiter van "Variations". Touchy Mob maakt er een behoorlijk experimentele versie van die voor mij de sfeer van het origineel helaas teniet doet. Vooral de sterk ritmische benadering laat niets over van het originele refrein. Halverwege raak ik mijn aandacht kwijt. De tot 8 minuten gerekte versie is voor mij de enige teleurstelling op dit album.

Tijdens het beluisteren van "Variations" grijp ik regelmatig terug naar de originele "Hundreds" en ervaar ik opnieuw de kwaliteit van dit debuutalbum.

Voor iedereen die "Hundreds" warm heeft onthaald biedt "Variations" een zeer geslaagde toegift.

Het album komt 5 december uit onder het Sinnbus label.

Eric Krull

Review: Docile - Ivy Garden Of The Desert - 2011

2011-10-28T14:11:00.000-07:00

Docile - Ivy Garden Of The Desert

Ivy Garden Of The Desert, uit het noorden van Italië, ontstond in 2008 toen Paul - basgitaar, Andrea - drums en percussie en Diego - gitaar en zang, gingen samenspelen en besloten hun eigen muziek te gaan maken, die geïnspireerd werd door hun kijk op de wereld, hun dromen, hun verlangens en de muziek die hun hart had veroverd. De band probeert zoveel mogelijk hun eigen geluid daarin te creëeren en nieuwe muziekvormen te ontwikkelen met invloeden van o.a. Kyuss, Fu Manchu, Nebula, Motorpsycho, Monster Magnet, Toner Low en andere stoner-doom bands.

"Docile" is de eerste van 3 EP's die samen een trilogie vormen en bevat 4 nummers, die in maart en april 2011 zijn opgenomen. De CD start met "Ivy", een instrumentaal nummer, dat in een vrij rustig tempo begint en na enkele minuten langzaam over gaat in een steviger ritme met ruiger gitaarwerk, waaraan een dosis doom is toegevoegd, zodat er een optimaal muzikaal effect wordt bereikt.
In het volgende nummer "Enchanting Odyssey", dat de band op Youtube heeft geplaatst, hoor ik het vervolg daarvan. Het nummer bevat zang en wordt in een stevig, maar rustig tempo gespeeld, waarmee de band me weet te overtuigen van hun kwaliteiten. "Hang Glider" verrast me aangenaam doordat er wordt begonnen met prachtig cello spel waardoor ik het idee krijg dat de band ook klassiek hun mannetje staat. Het vervolg van dit nummer bevestigt mijn ideeën over de prima kwaliteiten van de band. Deze fantastische song is akoestisch en wordt in een langzaam tempo gespeeld, waarbij het ritme van de akoestische gitaar, de zang en de cello het nummer maken. De laatste van de 4 nummers heet "I" en is een stevige stoner-doom rock song, die de band in een slepend tempo speelt, waardoor ik min of meer in de muziek gezogen wordt en ik merk daarbij op dat het niet mogelijk is mijn hoofd stil te houden.

Ivy Garden Of The Desert heeft met deze prima debuut EP een lekker stuk muziek uitgebracht, dat elke stoner-doom rock liefhebber zal weten te waarderen en geeft me een vrij goed idee wat ik van de toekomstige 2 CD's kan verwachten.

Carry Munter

Review: Crossroad Man - Daturana - 2011

2011-10-23T05:52:00.000-07:00

Daturana - Crossroad man - 2011

De Duitse band Daturana werd in het voorjaar van 2003 opgericht als een psychedelic rockcover band. De groep komt uit Battenburg, Eder, dat ten noorden van Hessen ligt en bestaat uit: Gunar Mützlitz - zang, Medhi Ghanbar - sologitaar, Simon Kramer - keyboards, Philipp Wolf - drums en Franz-Josef Barth - basgitaar.
Daturana is sterk beïnvloed door de muziek van onder andere The Doors en Pink Floyd en na enige jaren covers te hebben gespeeld, begon de band hun eigen composities te maken en creeërde een geheel eigen stijl, die een mix is van rock, blues en psychedelische muziek.
In 2009 bracht de band hun debuut CD / LP uit via het Nasoni Records label uit Berlijn, getiteld "Ghosts In The Flowers", waarop 11 songs staan en de reakties uit de underground rock scene waren daarop behoorlijk positief. "Crossroad Man" uit 2011 is de opvolger van hun eerste CD / LP en bevat slechts 7 nummers, waarin de band zich de vraag heeft gesteld of er een limiet aan hun muziek is en overschrijdt mede daardoor hun grenzen.
Het openingsnummer van de CD heet "Insane Pain", dat rustig begint, maar geleidelijk aan steviger wordt, een lekker swingend ritme heeft en, nadat de schitterende zang daar aan is toegevoegd, fantastisch klinkt.
Aan de zang hoor ik meteen iets opmerkelijks en dat is het feit, dat deze grote overeenkomst toont met die van Jim Morrisson, zodat je al gauw een vergelijking begint te maken, tussen Daturana en The Doors.
In de volgende song, de titelsong van de CD, "Crossroad Man", komt Jim voor mijn geestesoog weer tot leven, zo sterk is de overeenkomst en ook de muziek, die de band in deze song maakt, lijkt waanzinnig veel op die van The Doors.
Vervolgens krijg ik een rustig nummer te horen, getiteld "Melody" en daarin begint steeds meer de vraag rijzen, of Jim Morrisson wel echt gestorven is, of onder een andere naam, Gunar Mützlitz, verder leeft in Duitsland.
"Down The Street", een stevige rocksong met verschillende tempowisselingen en een psychedelisch karakter is de volgende song en hierin neigt de muziek zelfs naar spacerock, waarbij er ook tijd is gemaakt voor sferische klanken.
In "Spanish Blues" hoor ik reggae tonen en blues gemixt mijn gehoorgang binnen komen met een lichte oosterse ondertoon, maar dan wel met een symfonische inslag.
Dat de band ook instrumentaal hun mannetje staat is te horen in het lange symfonische psychedelische "Secrets Of Purple Sky", dat voor mij het beste nummer van de CD is.
Het laatste nummer heet "The Sea" en dit begint met het ruisen van de zee, dat voort kabbelt in een rustig tempo met dito zang en me hier en daar aan de Nederlandse band De Dijk doet denken.
Daturana heeft met "Crossroad Man" een fantastische CD afgeleverd, die weliswaar gekenmerkt wordt door hoorbare overeenkomsten met de muziek van The Doors, maar waarop de band toch een eigen sound heeft weten te creeëren.

Carry Munter

Review: Gordon Fights - Gordon Fights - 2011

2011-10-02T02:00:00.000-07:00

Gordon Fights 2011

Gordon Fights werd in de zomer van 2008 te Stockholm, Zweden, opgericht en muzikaal beïnvloed door bands en muzikanten als Otis Redding, Jefferson Airplane, The Stooges, Lynyrd Skynyrd, Kuyss en Sonic Youth. Binnen korte tijd had de band een goede live reputatie opgebouwd en deelde het podium met o.a. Graveyard, Bombus en The Movement.

Hun debuut CD "Gordon Fights" uit 2011, die via het Transubstans label uitgebracht is, bevat 10 eigen composities. Het openingsnummer, "As I Please", klinkt me meteen als muziek in de oren, want het begint met een lekker stevig ritme, dat in up-tempo gespeeld wordt en naar de hardrock neigt, met daarin een plotselinge tempowisseling, zodat het meer een progressieve popsong wordt, om vervolgens terug te keren naar de hardrock. "Birds & Flowers" is pure hardrock in zeventiger jaren stijl en klinkt net als de vorige song prima en ook het volgende nummer "I'm Gonna Wait" is een prima rocksong en deze keer hoor ik, mede door de zang die enigszins op die van Paul Rodgers lijkt, overeenkomsten met de muziek van The Free. Dan volgt er weer zo'n prima rocksong, getiteld "Dance Quite Well" en ik hoor de jaren zeventig hierin ook volledig terugkomen.
De bluesy progrocksong "Brothers & Sisters" past precies in het seventies sfeertje, waar ik dankzij de band in terecht ben gekomen en ik vind dit eveneens een heerlijk nummer om naar te luisteren.
Terug naar de hardrock met "Time Machine" en dit is een stevige up-tempo song, met verrassend genoeg enige spacerock invloeden en een hypnotiserend ritme tussendoor en een onverwachts einde.
Nog een stukje onvervalste rock krijg ik voorgeschoteld in het nummer "No Rope Around Me" en dan volgt er een soort gospelrockachtige song, die "Little Darling" heet, waarin handgeklap het nummer vanaf het begin spannend mee maakt.
Gordon Fights weet me opnieuw te verrassen en wel met het psychedelische progressieve "Warrior", dat ik vanaf de start van de song al meteen het beste nummer van de CD vind en weer neigt de zang naar die van Paul Rodgers en ik besluit, mede door het fantastische ritme, de muziek een stukje harder te zetten en het opnieuw te beluisteren, want hier wordt ik echt blij van.
Het laatste nummer heet "Parasite" en dit is weer een lekker in het gehoor klinkende rocksong, waarin de nodige tempowisselingen zitten en een overgang naar de progrock, die ik niet had verwacht.
De CD van Gordon Fights is er één die in de jaren 70 gemaakt zou kunnen zijn en de band is er prima in geslaagd me hiervoor warm te laten lopen.

Transubstans 2011

Carry Munter

Review: Sungrazer - Sungrazer - 2011

2011-10-01T04:19:00.000-07:00

Sungrazer 2011

“Sungrazer” is titel van de gelijknamige debuut CD van de uit Limburg, Nederland, afkomstige band, die uit 3 man bestaat en in 2009 werd opgericht. In dat zelfde jaar werden ook 5 van de 6 nummers van hun CD opgenomen, terwijl de laatste uit 2010 stamt. De band liet zich beïnvloeden door de rock muziek van de jaren 70 en door stoner rock bands als bijvoorbeeld Colour Haze uit Duitsland.

Het eerste nummer van de CD heet “If” en hierin hoor ik meteen hoe groot de invloed van Colour Haze op hun spel is. Vrij relaxte, maar toch stevige klanken komen mijn oren binnen en de prima zang daarbij, maakt het geheel tot een prettige belevenis. De song gaat vloeiend over in “Intermezzo”, dat in 2010 opgenomen werd en lichtelijk psychedelisch begint, maar doordat er in dit nummer gebruik wordt gemaakt van een saxofoon, krijgt dit een jazzy uitstraling. Ook dit nummer loopt moeiteloos over in het volgende, dat rustig begint en de zang van “Somo” wel iets weg heeft van die van het Belgische Hypnos 69, dat ook een band van hetzelfde label is, maar toch hoor ik ook duidelijk eigen inbreng in dit nummer, dat naar mate het vordert, langzamerhand steeds steviger wordt en tegen het einde tot een climax komt. Vervolgens “Common Believer”, weer een lekkere stoner song met een up-tempo ritme en daarna “Zero Zero”, dat tegen de hardrock aanleunt. “Mountain Dusk” is de titel van het laatste nummer van de CD en ook dit is weer zo’n typische stoner song, die de CD op waardige wijze afsluit.

“Sungrazer” is een sterk debuut van deze Limburgse band, die in de korte tijd dat ze bestaat, een prima stukje muziek aflevert.

Elektrohash 2011

Carry Munter

Review: Nightmare Becomes Reality - Anima Morte - 2011

2011-08-20T08:17:00.000-07:00

Nightmare Becomes Reality

De Zweedse band Anima Morte, die sinds 2007 CD’s uitbrengt, heeft een nieuwe CD, getiteld “The Nightmare Becomes Reality”, hun 2e officiële release nadat hun debuut CD 2 maal uitgebracht werd; de eerste maal in 2007 via Dead Beat Media en in 2011 via Transubstans.

De band speelt instrumentale progressieve rock, geïnspireerd door de klassieke Italiaanse horror soundtracks, die beroemd werden door bands en artiesten als Goblin, Fabio Frizzi en Ennio Morricone, maar ook door bands uit de jaren 70 zoals King Crimson, ELP en Rick Wakeman en natuurlijk spelen de mellotron, Hammond orgel en Moog synthesizer daarin een grote rol en hun muziek is een kruising van horror, symfonische en progressieve rock.

De band bestaat uit: Daniel Cannerfelt – gitaar, Fredrik Klingwall – keyboards, mellotron en Rhodes synthesizer, Stefan Granberg – bouzouki, basgitaar, gitaar en keyboards en Teddy Möller – drums.
De CD bevat 11 nummers, waarvan het slechts 31 seconden durende openingsnummer “Voices From Beyond” meteen al erg duister begint met gehuil en angstkreten en die sfeer wordt in “Corridor Of Blood” goed vastgehouden. Zware donkere soms agressieve tonen maken in dit nummer de dienst uit, waarbij de band toch ook het symfonische aspect niet vergeet en de goed gebruikte tempowisselingen houden het geheel uitermate spannend.
Het vervolg in “The Revenant” is een stukje luchtiger, maar dreigend genoeg om in de juiste stemming te blijven en ook dit is een schitterend nummer. “Contamination” heeft grotendeels de zelfde melodielijn en borduurt verder op het voorgaande en ik vraag me af, waarom de band deze nummers niet aan elkaar heeft gemaakt tot 1 lang nummer. In “Passage Of Darkness” wordt de muziek nog toegankelijker en dit is een vrij complex nummer, waarin de drum in één tempo gespeeld wordt, tot de band op een bepaalt punt besluit er even wat experimentelere klanken in door te laten klinken, om vervolgens terug te keren naar de basis. “Solemn Graves” is een prachtig symfonisch nummer, waarin zelfs vrij vrolijke klanken voorkomen en ik bespeur weinig meer van de zwaarmoedige muziek uit het begin. Ook in “Delirious” dat daar op volgt, krijg ik een stuk muziek te horen, dat weliswaar hier en daar iets donkerdere klanken heeft, maar toch vrij algemeen klinkt. Met “Feast Of Feralia” keert de band eindelijk terug naar het zwaardere en ik ben meteen weer een stuk alerter, want dit is de muziek, die ik de hele CD hoopte te horen. Dan is het tijd voor het titelnummer en deze begint dreigend, maar verzandt toch weer in een “twaalf in een dozijn” nummer en voegt in feite niets toe. Het langste nummer van de CD heet “Things To Come” en heeft enkele tempowisselingen, waardoor er ruimte gemaakt wordt om van sfeer te veranderen. Hier en daar hoor ik klassieke invloeden en er zit een prima pianospel tussen, waarna er een dreigende sfeer ontstaat, maar dit wordt helaas weer niet vastgehouden en ik merk dat ik daardoor steeds meer contact met de muziek begin te verliezen.
Het laatste nummer heet “The Dead Will Walk The Earth” en is een vrij eentonig nummer, dat me langzaam in een lichte trance brengt en is één van de betere van de CD, die over het geheel genomen prima klinkt, maar naar mijn mening wel spannender had gemogen.

Transubstans 2011

Carry Munter

Review: Fly From Here - Yes - 2011

2011-07-12T13:18:00.000-07:00

Fly From Here - Yes - 2011

Een Yes album zonder zanger Jon Anderson is even wennen maar werd al eerder, in 1980, een feit met "Drama" waar Trevor Horn de vocalen voor zijn rekening nam. Vooral op "Machine Messiah" liet Horn horen dat hij die rol aankon, ook al was niet iedere fan er even blij mee. 21 jaar later is Horn de producer van "Fly From Here" en neemt de Canadees Benoit David de leadzang voor zijn rekening. (Horn is nog wel als background vocalist te horen) Benoit werd "ontdekt" door Yes bassgitarist Chris Squire via YouTube filmpjes van de Yes tribute band "Close To The Edge" waarin Benoit deelnam als leadzanger.

Het album, met opnieuw artwork van Roger Dean, opent met de suite "Fly From Here". De suite maakt duidelijk dat Yes ook in 2011 nog steeds een prog-rock band in hart en nieren is. De overture zorgt dat je meteen in de juiste sfeer raakt, hints naar de jaren 70 en 80 Yes zijn duidelijk aanwezig al komt dit ook door de productie die wat mij betreft bij Horn in uitstekende handen is. Part I "We Can Fly" is een sfeervolle track met melodieuze vocale en instrumentale partijen waar Steve Howe lustig overheen soleert. Part II "Sad Night At The Airfield" bevat gitaarpartijen die me sterk aan Pink Floyd's "Marooned" van "The Devision Bell" doen denken. Het akoestische intro, de prachtige zanglijnen, het subtiele gebruik van keyboard, kortom het totaal maakt de track van uitzonderlijke kwaliteit. Maar ook Part III "Madman At The Screens" Is een hoogtepunt. Heftige en subtiele passages wisselen elkaar af zodat je aandacht geen seconde verslapt. Yes in topvorm! Benoit stem past er perfect in. Ook hier weer het jaren 70 gevoel qua sound. Het volgende Part IV "Bumpy Ride", is een (bijna) instrumentale up-tempo track die helaas te kort duurt want de heren leven zich hier heerlijk uit. Al na 2 minuten gaat het over in Part V "We Can Fly Reprise". Conclusie: de 23 minuten minuten durende suite is een nieuw hoogtepunt in het repertoire van de band.
"The Man You Always Wanted Me To Be" steekt hier een beetje bleekjes bij af, ook na meerdere malen beluisteren. Dat wil nog niet zeggen dat het een matig nummer is maar zegt meer over het niveau van het materiaal dat er aan vooraf ging. Een volgend hoogtepunt is het bijzondere "Hour Of Need" met zijn prachtige melodieuze zanglijn en werkelijk schitterend, half begeleidend en half solerend, gitaarwerk. Het is opnieuw de som der delen die het nummer zo bijzonder maakt.
In het achterhoofd komt hier de vraag op (voor het eerst) hoe het zou klinken wanneer het werd gezongen door Jon Anderson. Maar eigenlijk is die vraag overbodig want Benoit's stem klinkt gewoon prachtig en volledig op zijn plaats in dit nummer. "Solitare" is een akoestische gitaarsolo die er mag zijn en 3 minuten interessant blijft. Het bijna 7 minuten durende "Into The Storm" heeft opnieuw prachtige harmonieën, een sterke gitaarsolo en tempowisselingen en is daardoor een waardige afsluiter.

"Fly From Here" is een modern album met duidelijke hints naar de Yes van de jaren 70 en begin 80 maar de band heeft duidelijk niet de bedoeling gehad zichzelf te willen herhalen. Het is geen "Close To The Edge". Het is minder complex, daardoor toegankelijker. Minder heftig dan 90125. Belangrijker is dat de heren van Yes, die toch al redelijk op leeftijd beginnen te raken, nog steeds geïnspireerde muziek weten te maken van een niveau waar je als luisteraar alleen maar erg happy van kan worden. Van hoeveel bands die al meer dan 40 jaar bestaan kun je dat zeggen?

Eric Krull

Review: By The Waters Of Tomorrow - Vespero - 2010

2011-07-10T04:01:00.000-07:00

By The Waters Of Tomorrow - Vespero

Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid-Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via maatschappijen. “By The Waters Of Tomorrow”, uit 2010, is hun 3e CD, die via R.A.I.G. verschenen is. In 2007 kwam hun debuut voor het label uit, getiteld “Rito”, die in 2009 gevolgd werd door “Surpassing All Kings”. De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat op deze CD uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar, synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar en elektonica en Alexei Klabukov – synthesizer, keyboards en accordeon. Ook spelen Valentin Rulev – viool, Natalya Dosoyevskaya – fluit en Elena Belozyorova – achtergrond zang als gast muzikant op de CD mee, die 9 nummers bevat.

“By The Waters Of Tomorrow” begint met “Daphne”, een schitterend mix van progressieve en symfonische rock, waarbij ik meteen opmerk, dat hier geschoolde muzikanten aan het werk zijn, die al een tijd ervaring hebben met het maken van dit soort muziek. “Percious” is een vrij lang nummer, dat intrigerend begint en me daardoor als gehypnotiseerd aan de muziek weet te binden. Na enkele minuten verandert het tempo en wordt de muziek beduidend sneller, om vervolgens nogmaals een tempo wisseling te ondergaan en op de achtergrond hoor ik gezang alsof er monniken op de CD meedoen. Dan volgt “Amaryllis”, weer zo’n prima progrock nummer, dat me vanaf de eerste tonen boeit en na een rustige start verder als een sneltrein mijn gehoor binnen scheurt. Het nummer bevat de nodige tempowisselingen, die de muziek een extra dimensie mee geven, waarna het een vrij experimenteel eind heeft. Vervolgens is “Gao Zült” aan de beurt en ook hierin zitten weer versnellingen en vertragingen, zodat het geheel spannend blijft.
Met “Tall Tree” blijft de band op dezelfde weg voortgaan, hoewel dit toch een heel andere sfeer bij me oproept dan voorgaande nummers door de meer hypnotiserende werking van de basgitaar, die in één ritme door het nummer gespeeld wordt. “Punto Fijo” doet me heel sterk aan Ozric Tentacles denken en is een mix van space en progressieve rock en “Pavane Lacryme” is een rustig progressief rock nummer, waarin niet echt veel te beleven is. “Seagulls Sing (When It Rains)” is weer een stuk spannender en ook hierin maakt de band een mix en deze keer is het er één van symfonische en space rock. Het laatste nummer heet “Aurora Borealis” en met dit nummer lijken ze de kunst van het muziek maken van synthesizer virtuoos Vangelis te hebben afgekeken.

Dat er Rusland ook fantastische muziek gemaakt wordt, bewijst Vespero met deze geweldige CD.
R.A.I.G. 2010

Carry Munter

Review: The Veil Of Queen Mab - Hexperos - 2010

2011-06-22T08:24:00.000-07:00

The Veil Of Queen Mab - Hexperos

Hexperos werd in 2004 opgericht en is een project van Alessandra Santovito – zang, fluit, dulcimer en Francesco Forgione – dubbele bas, cello, harp, percussie en keyboard, bijgestaan door harpiste Francesca Romana Di Nicola, Alessandro Pensa – viool viola en Manuel Manzitti op bas. De naam Hexperos komt uit de Griekse mythologie en de band heeft hun invloeden uit de Gothic literatuur en muziek, die vol zit met romantiek, mysterieuze sensualiteit, melancholie en steunt op klassieke invloeden. In september 2007 verscheen hun debuut CD “The Garden Of The Hexperides”via het Equilibrium label en “The Veil Of Queen Mab” uit 2010 is daar de opvolger van.

De nieuwe CD gaat over de Angel - Saksische mythologie en dan met name over de koningin van de dromen en feeën, waarvan de oorsprong waarschijnlijk in de Keltische cultuur ligt. De CD bevat 14 korte nummers en duurt slechts 48 minuten, maar is net als hun debuut een juweeltje. “The Fairy Appears” is het eerste nummer van de CD en hiermee laat Hexperos weten wat me te wachten staat. Prachtige zang verpakt in klassiek aandoende klanken, waarbij de violen en de harp het nummer dragen. Vervolgens “Queen Mab”, dat iets duisters en tragisch over zich heeft door het zware geluid van de cello, die in een langzaam tempo gespeeld wordt en door de daarbij mysterieus klinkende zang, die associaties bij me oproept van opera klanken. Ook “El Velo Azul” roept iets duisters bij me op en deze song wordt eveneens in een langzaam tempo gespeeld, waarbij ik me één van de deelnemers aan een processie waan, als mijn ogen sluit en de muziek op me in laat werken. “Moon Spell” heet de volgende song, waar Keltische klanken de hoofdmoot zijn en ik kan bijna de vrouwen in een cirkel zien dansen, onderwijl hun lied zingend. Nog steeds heeft de muziek iets triests over zich en dat verandert ook in “Summatem Deam” niet, maar in “Diadem Of The Night” begin ik iets meer licht in de duisternis te ontwaren, doordat er hoop doorklinkt in de gespeelde tonen en de zang. In “Summoning Of The Artists” wordt het tempo zelfs al opgewekter en dit zet zich in “A Reason to Live” nog even voort, alhoewel ik hierin toch weer het dreigende begin te horen. “Nocturne” bevat weer de zware klanken van de cello en de duisternis lijkt opnieuw aan kracht te winnen, wat bewaarheid wordt in “Le Lacrime Di Prosperina”. Dan volgt “A Forest”, met een ietwat hoopvollere zang, dat deze lijn blijft volgen en “A Midsummer Night’s Dream”, een instrumentaal stukje klassiek aandoende muziek. “Time Of Spirit” wordt met heldere stem gezongen en de muziek van de dulcimer klinkt, alsof die zo uit een ouderwets speeldoosje gekomen is. Het laatste nummer van “The Veil Of Queen Mab” heet “Asturiana”, een romantisch klinkend stukje muziek, dat de CD waardig besluit.

Hexperos heeft met deze 14 nummers tellende CD weer een fantastisch stuk muziek afgeleverd, dat ik niet had willen missen. In één woord: geweldig!

Carry Munter

Review: Apeirophobia - Ifsounds - 2010

2011-06-11T13:29:00.000-07:00

Apeirophobia - Ifsounds

Ifsounds werd in 1993 opgericht onder de naam If en in 2004 kwam hun eerste demo “The Cave” uit, gevolgd in 2005 door “If”. Hun eerste LP “The Stairway” werd in 2006 uitgebracht en de song “I Wish” van de CD behaalde de eerste plaats in de klassieke lijst van http:iacmusic.com, waar hij 2 maanden in bleef staan, terwijl de song “You” genomineerd werd voor de Golden Kayak Award in de easy listening categorie. In 2007 haalden 6 songs van de CD de top 10 van iacmusic.com en werden er nog 2 songs voor de Golden Kayak Award genomineerd, deze keer in de categorie progressieve rock.
Hun volgende CD “Morpho Nestira” zag in 2008 het levenslicht en werd wereldwijd goed ontvangen bij het prog rock publiek en de bladen. Niet alleen de naam If veranderde in september 2009 in Ifsounds, maar ook de samenstelling van de band onderging een verandering en nog die zelfde maand kwam de video “Midsummer Raving” uit. Begin 2010 werd het nummer “Oceans of Time” gedoneerd voor de CD “Songs For Haiti – Relief Through Music”, waarvan de opbrengst voor de slachtoffers van de ramp in Haiti bestemd was. Melodic Revolution Records bracht vervolgens in juni 2010 “If …Sounds” uit als afsluiter van het tijdperk If en in oktober van dat jaar hun CD “Apeirophobia”(Angst voor de oneindigheid).

De nieuwe CD bevat 5 nummers en duurt 50 minuten en de eerste song “Anima Mundi” laat me meteen weten, wat ik van de muziek kan verwachten. Melodische progressieve rock waarin de nodige tempowisselingen zitten in een up-tempo gespeeld met een heldere zang van zangeres Elena Ricci en een op Spaanse gitaar gespeeld klassiek aandoend eind. Het volgende nummer, “Summer Breeze”, begint heel rustig en ingetogen met een knap stukje keyboard, waarna de gitaar het over neemt en de zang zich bij het geheel voegt. In deze song klinkt de zang een stuk rauwer en langzaam maar zeker begint het nummer aan kracht te winnen, doordat ook de muziek van deze ballad een stukje steviger wordt, om aan het eind terug te keren bij het ingetogen begin. “Last Minutes” is het volgende stuk en dit is weer een stevig stuk progressieve rock, die hier en daar naar hardrock neigt te gaan en een vrij herkenbaar, maar aanstekelijk ritme heeft. Het kortste nummer heet “Aprile” en dit is echt een schitterende klassiek aandoend stuk muziek, waarin je goed kan horen, dat deze muzikanten uitstekend geschoold zijn en precies weten waar ze mee bezig zijn. Geweldig! Dan volgt de titelsong “Apeirophobia” het laatste nummer van de CD en dit 28 minuten durende schitterende stuk bestaat uit 9 delen. De band weet me met dit concept nummer vanaf het begin tot het eind te boeien en hierin
hoor je verschillende stijlen muziek, die vakkundig tot één geheel gesmeed zijn. “Apeirophobia” is voor mij dan ook een CD, die ik met plezier regelmatig zal draaien.

Melodic Revolution Records 2010

Carry Munter

Review: Quid Pro Quo - Status Quo - 2011

2011-05-28T15:29:00.000-07:00

Quid Pro Quo - Status Quo 2011

Het 29e studioalbum van Status Quo is een feit. "Quid Pro Quo" is de opvolger van "In Search Of The Fourth Chord" uit 2007. Wie dacht dat de fut er bij de 60-ers Rossi, Parfitt en Bown inmiddels wel uit zou zijn heeft het behoorlijk mis. Sterker, dit nieuwe album bevat materiaal dat niet misstaat tussen het werk uit hun hoogtijdagen in de jaren zeventig.

Opener "Two Way Traffic" is een solide rocker die verrast omdat het niet meteen een 13 uit een dozijn Quo track is. Het is snel, hard en heeft "ballen". Zo heeft Quo al een tijd niet meer geklonken. Opvallend is de productie die in tegenstelling tot vorige albums op sommige tracks rauwer en directer klinkt. Rossi en Mike Paxman zijn er in geslaagd om Quo op CD dichter bij het live-geluid van de band te brengen. "Rock 'N' Roll 'N' You" is minder verrassend maar is een meezinger en een typische Quo pop-rock single. Je kunt hem gratis downloaden op de website van de band. "Dust To Gold" is de track op dit album die bewijst waar deze band toe in staat is. Een inventieve rocksong waar het woord "episch" op van toepassing is. Iedereen die denkt dat iedere Quo song hetzelfde klinkt moet minimaal eens naar dit nummer luisteren. Inventief zoals in hun beste dagen dendert dit rockfeest aan je voorbij. Sommige nummers hebben "iets" waardoor je van je stoel geblazen wordt. "Dust To Gold" heeft het! Op "Let's Rock" komt de vertrouwde Quo shuffle weer aan bod, opvallend detail is de subtiele aanwezigheid van blazers. Iets dat voor het eerst (en laatst) in 1978 ook al eens te horen was op het album "If You Can't Stand The Heat". "Can't See For Looking" en "Better Than That" zijn aardige up-tempo pop-rockers zoals de band ze al jaren schrijft. "Movin' On" is opnieuw een song die laat horen waar deze band goed in is als ze op dreef zijn. Een stevige rocksong met een goede riff zonder de melodie uit het oog te verliezen. Dit presteren ze nogmaals in het snelle "Frozen Hero" met overigens een korte maar typische Rossi solo. Het hoge niveau wordt niet overal gehaald. "Reality Check" spreekt het minst tot de verbeelding, "It's All About You" zou een prima b-kantje zijn en "Leave A Little Light On" is weliswaar een meezinger maar verder niet indrukwekkend. "The Winner" is daarentegen weer zo'n typisch Rossi gezongen nummer waarin de melodie me aardig te pakken heeft ondanks het hoge meezing gehalte. Op "My Old Ways" is de harmonica van Bob Young weer te horen, zij het in een bescheiden rol. Als laatste track staat een re-recording van het uit 1986 daterende "In The Army Now" dat in 2010 als single werd uitgebracht in de UK. De opbrengst kwam ten goede aan "Help For Heroes and British Forces Foundation charities".

Status Quo maakt in 2011 een album met hoogtepunten zoals "Dust To Gold, "Two Way Traffic", "Moving On" en "Frozen Hero" die het doet uitstijgen boven de meeste albums van misschien wel de afgelopen 30 jaar, waar de band tot ongenoegen van veel fans te vaak voor de popsongs koos in plaats van het meer heavy rock geluid waar ze beroemd mee werden. Aan hen die in die jaren zijn afgehaakt kan ik niet anders zeggen dan dat ze "Quid Pro Quo" beslist een kans moeten geven.

Eric Krull

Review: The Thrill Of - Elliot - 2011

2011-05-25T14:19:00.000-07:00

The Thrill Of - Elliot

Wie dacht dat bibliothecarissen per definitie saaie mensen zijn heeft het behoorlijk mis. Multi-instrumentalist Elliot bewijst het met "The Thrill Of..." Na een toevallige ontmoeting met Simon Little van STRFCKR RCRDS vertrekt hij naar Servië om in de studio van Gaspard de la Nuit zijn debuutalbum op te nemen. "The Thrill Of.." is inderdaad een typisch debuutalbum. De richting is er, maar het vormt nog geen duidelijk geheel. En dat heeft zo zijn charme.

"As The World Passes By" is een intiem intro met alleen zang en wat lichte synthesizer klanken. "Springtime Butterfly" is een vrolijk up-tempo nummer dat makkelijk als single gekozen zou kunnen worden. Het blijft meteen hangen en de ritmische, akoestische gitaarpartij doet het prima in dit nummer. "Today" (Still) is de eerste single. Een beetje seventies/disco gevoel komt duidelijk bovendrijven al is het tempo relaxed. Elliot zou beïnvloed zijn door o.a. Michael Jackson en andere Motown legendes. Zijn zang in dit nummer heeft inderdaad wel iets weg van Jackson in de periode rond "Off The Wall". "All Of A Sudden" heeft dezelfde relaxte sfeer, de gitaar staat wat hoog in de mix naar mijn idee waardoor de zang wat in de knel raakt op sommige momenten. De sfeer, zoals gezegd, is er wel in dit nummer maar pakkend is het net niet. "Both Of Us" heeft een refrein dat relaxed gezongen wordt. De bass klinkt lekker in dit nummer, doet me af en toe aan Level 42 denken en opnieuw doet de sfeer aan (prettige) vervlogen tijden terugdenken plus een vleugje funk. "In The Corner Of My Eye" is een voornamelijk akoestische ballad waar de nadruk op de zang/gitaar ligt. Elliots zang is in dit nummer niet spannend genoeg om het te kunnen dragen. Ook instrumentaal had er best wat meer mogen "gebeuren". Het up-tempo "Eternal Fame" doet het vooral goed door het meerstemmige melodieuze refrein en de uitbundige gitaarsolo die er mag wezen. De up-tempo nummers liggen Elliot duidelijk beter getuige het aanstekelijke "Chase The Day". Het ritmische refrein zit zo in je hoofd, zou ook een prima single zijn. "Just Evenings" komt goed op gang maar blijft een beetje steken halverwege waardoor je aandacht wat verslapt. "What Was It About Us" is opnieuw een ballad met zang/gitaar. Ditmaal beter geslaagd omdat er iets van melancholie komt bovendrijven wat er uiteindelijk een intieme song van maakt.

"The Thrill Of…" is vooral aangenaam wanneer Elliot het tempo er goed in heeft zitten of wanneer de seventies invloeden de boventoon voeren. "Springtime Butterfly" en "Chase The Day" zijn daar geslaagde voorbeelden van. In de ballads kiest hij een heel andere richting (meer singer/songwriter naar mijn idee) waardoor er een groot verschil in stijl op het album ontstaat. Daar is niets mis mee maar het lijkt erop dat Elliot zijn draai nog niet helemaal gevonden heeft. "The Thrill Of" heeft dan ook de charme van een debuutalbum.

STRFCKR RCRDS, releasedatum: 30 mei.

Eric Krull

Review: Crossing The Rubicon - Finn Silver - 2011

2011-05-21T11:26:00.000-07:00

Finn Silver - Crossing The Rubicon

Finn Silver is een bijzonder getalenteerd gezelschap. Het bewijs hiervoor is "Crossing The Rubicon". Intelligente jazz-pop met een hoofdrol voor de sax van Ben van Gelder die er lustig op los soleert en je aandacht weet vast te houden. Ook drummer Richard Spaven en toetsenist Daan Herweg maken indruk en zijn een genot om naar te luisteren. De grootste verrassing is voor mij echter zangeres Fridolijn van Poll. Relaxed en volledig passend in de muziek die om haar heen klinkt, zingt deze dame alsof het haar geen enkele moeite kost. Haar lichte, heldere stemgeluid past uitstekend in het geheel. Opener "Roadtrip" zet de toon van het album. Finn Silver hebben de jazz-pop weliswaar niet uitgevonden, ze voeren het wel op een geweldige manier uit. Op "Fertile Soil" is een zomerse sfeer te bewonderen, die door zang, toetsen en sax tot leven wordt gewekt. Het meer ritmische "Sitting On Shore" geeft de kunsten van drummer Richard Spaven alle ruimte, zijn spel is subtiel en nooit buitensporig. Het refrein is toegankelijk en blijft makkelijk hangen. Het iets meer poppy "Lies Within" is een hoogtepunt, voornamelijk door de prachtig klinkende meerstemmige zang in het refrein. Ook voor de minder jazz-minded luisteraar is dit een heel toegankelijk, melodieus nummer. Iets minder toegankelijk is "Play With Fire", dat meer gaat leven naarmate je het vaker beluistert. "Fu" is in feite een kort instrumentaal intro voor "Kidnapped By Butterflies". In beiden wordt subtiel gebruik gemaakt van elektronische effecten. Jazzy-pop met een twist is het interessante gevolg. Het instrumentale "Prosako" laat de sax weer alle ruimte, ook bassist Glen Gaddum speelt hier een prettige hoofdrol terwijl de drums het totaal weer moeiteloos op de rails houden. "Way Home" is een afwisseling van sax en zang, opnieuw een nummer dat groeit na het meerdere malen te hebben beluisterd. Met "little Did I know" ben je dan al weer bij de afsluiter aanbeland. Ditmaal een afwisseling van piano en zang die weet te boeien door de subtiele melodie en begeleiding.

"Crossing The Rubicon" is het resultaat van een verzameling muzikanten die een geheel vormen en tegelijkertijd ook solo een prestatie van formaat neerzetten. De composities komen voor het overgrote deel op naam van Berman/Herweg die zich hierdoor meteen meer dan bewijzen. Poll schreef alle teksten. Het geluid en de mix (Axel Reinemer) zijn uitstekend waardoor er een mooie balans tussen alle instrumenten en zang ontstaat die het geheel erg professioneel laat klinken. Zo professioneel dat je bijna vergeet dat dit een debuutalbum is! Nederland is een topband rijker: Finn Silver!
Jazzberry Records

Eric Krull

Finn Silver - Crossing the Rubicon - Album trailer from finn silver on Vimeo.

Review: Passion - Pendragon - 2011

2011-04-29T15:19:00.000-07:00

Passion - Pendragon - 2011

Pendragon leverde in de jaren 90 het ene na het andere hoogstaande album af met wellicht als hoogtepunt "The Masquerade Overture" uit 1996. Progressive rock met symfonische invloeden en het typische stemgeluid en gitaarspel van Nick Barrett bepalen het geluid. Pendragon verkoos in 2005 met "Believe" een iets andere richting in te slaan. Minder symfonisch en tegelijkertijd een iets moderner geluid. In 2008 verschijnt "Pure", een rauwer, harder geluid in vergelijking met al het vorige werk. Met "Passion" heeft de band uiteindelijk de balans gevonden tussen dit "oude" en "nieuwe" geluid. Het formidabele en krachtige "Feeding Frenzy" is tegelijkertijd melodieus en rauw. "Skara Brae" is ook een voorbeeld van "oud" en "nieuw" in 1 compositie. Een melodieuze gitaarpartij gaat hand in hand met vreemde, gewaagde keyboard klanken. In het titelnummer "Passion" schrikt men zelfs niet terug voor het gebruik van een moderne sample/beat in het intro. Maar in het ruim 11 minuten durende "Empathy" gaat de band wel erg ver met een heuse rap over een gitaarsolo. Het nummer is overigens een hoogtepunt op het album, van stevig gitaarwerk tot sterke zanglijnen in het refrein en een klassieke finale. Een regelrechte klassieker is echter "This Green and Pleasant Land", waarin het lijkt of al het goede van vorige albums wordt gebundeld met het nieuwe geluid. De ingetogen zang in het intro, de gitaarsolo die er op volgt en het epische refrein in de typische Nick Barrett stijl kan geen enkele Pendragon fan onberoerd laten. Verrassend is het tweede instrumentale gedeelte in dit ruim 13 minuten durende stuk. "Aangedreven" door drummer Scott Higham, die overigens zijn stempel drukt op dit album, laat de band nog eens duidelijk horen waarom ze tot de top behoren in dit genre. Progressive rock met een eigen geluid, en nog steeds gedreven.

Pendragon slaagt op "Passion" er in om de luisteraar te boeien met muziek die doorspekt is van melodie en authentieke emotie, als je het album de kans geeft, want het groeit na iedere keer beluisteren. Eentje die je niet snel beu zult raken. En die eigenschap heeft alleen een klassieker.

Eric Krull

Review Pandora – Sempre E Ovunque Oltre Il Sogno - 2011

2011-04-16T12:03:00.000-07:00

Sempre E Ovunque Oltre Il Sogno

“Sempre E Ovunque Oltre Il Sogno” is het tweede album van de Italiaanse band Pandora en de opvolger van Dramma Di Un Poeta Ubriaco uit 2008. De band bestaat uit Beppe Colombo; keyboards, synthesizer en zang, Claudio Colombo: drums, basgitaar, akoestische gitaar, keyboards, fluit en zang, Corrado Grappeggia: piano, keyboards, synthesizer en zang en Christian Dimasi: elektrische en akoestische gitaar en bas en wordt bij live optredens aangevuld door meerdere muzikanten.

De CD bevat 8 nummers, waarvan “Il Re Degli Scemi”, een klassiek aandoend bombastisch meesterlijk instrumentaal stuk, de eerste is. Vanaf de eerste tonen zit ik gevangen in de muziek, die me kompleet overrompelt. Ook het volgende nummer “L’Altare Del Sacrificio” is instrumentaal, maar van een heel ander kaliber, want in tegenstelling to het eerste nummer, is dit een snel stuk progressieve rock, waarbij de nadruk op progressief ligt, dat vloeiend over gaat “L ‘Incastesimo Del Druido”, eveneens een progressieve rock song, die in het verlengde van de vorige begint en hierin hoor ik voor het eerst de fenomenale zang van Corrado Grappeggia. De song, die ongeveer 8 minuten duurt wordt naar een climax gebracht door opzwepende muziek en zang, waarna er een psychedelisch experimenteel stuk volgt, dat op zijn beurt weer over gaat in het snelle opzwepende, om vervolgens na een moment van rust te eindigen als een hardrock nummer.
Dan is het weer tijd voor een instrumentaal stuk, dat uit 4 gedeelten bestaat en “Discesa Attraverso Lo Stige” heet. Hierin is de muziek vrij rustig en symfonisch en maakt de band gebruik van akoestische gitaren en synthesizer, die me weer een andere kant van de band laten horen. Ook dit gaat moeiteloos over in het volgende instrumentale stuk “Ade, Sensazione Di Paura”, dat uit 7 verschillende delen bestaat en ook symfonisch is. Hier en daar roept dit associaties op met de muziek van ELP, maar van een echte vergelijking kan ik niet spreken. Klassiek, symfonisch, hardrock en filmische muziek wisselen elkaar af in dit nummer en nog steeds weet de band me in de ban van hun geweldige muziek te houden, die ontzettend spannend is en me met elke wisseling verrast.

“03.02.1974” is hun tribuut aan Genesis, die op die datum een schitterend concert in Turijn gaf tijdens de “Selling England By The Pound” tour en dit rustige 7 en een halve minuut durende gezongen nummer kent de nodige tempowisselingen, waarbij de muziek langzamerhand steeds meer vaart begint te krijgen en in het laatste gedeelte zelfs iets uit de gloriedagen van Genesis mee krijgt. Ook in het gezongen “La Formula Finale Di Chad-Bat” is de muziek symfonisch met een up-tempo, al weet ik dat aan het begin van de song nog niet, want dit start met een soort voordracht. Het laatste nummer van deze Pandora CD heet “Sempre E Ovunque”, kent 8 verschillende delen, die afwisselend gezongen worden of instrumentaal zijn en duurt 23 minuten. Deel 1 “Overture: Fantasia” bevat naast symfonisch ook jazz en hardrock invloeden en is een instrumentaal stuk. Deel 2 “Cornando Dal Passato” heeft een gezongen gedeelte en is symfonisch, dat door gaat in deel 3, het korte instrumentale “Aprendo Il Forziere”, waarin weer hardrock invloeden zitten en die gaan verder in “Cravolto Dalle Emozioni”, dat ook kort en instrumentaal is en daarna volgt deel 5, “Brividi”, het volgende korte instrumentale stukje met daarin klassiek aandoende klanken. Dan deel 6 en 7 waarin gezongen wordt, te beginnen met “Predicando Sempre Ovunque”, dat mooi rustig is en daarna het dreigende begin van “Presenza Eterna”, dat weer een song is, die zo nu en dan naar hardrock neigt, maar toch gewoon een schitterend symfonische rock song blijft. Het laatste deel heet “Finale: Custode Oltre Il Sogno” en ook hierin hoor je hardrock, die nu de boventoon voert en abrupt wordt afgebroken om plaats te maken voor de allerlaatste tonen en die zijn voor de synthesizer, waarmee de CD tot een waardig einde gebracht wordt.

Pandora heeft met “Sempre E Ovunque Oltre Il Sogno” een fantastische CD gemaakt, die vanaf begin tot einde boeit en voor mij nu al één van de beste CD’s van 2011 is.

Carry Munter

Review: So Beautiful Or So What - Paul Simon - 2011

2011-04-10T10:08:00.000-07:00

So Beautiful Or So What - Paul Simon

"So Beautiful Or So What" is de opvolger van "Surprise" uit 2006. De fans hebben dus even moeten wachten. De bijna 70 jarige Paul Simon laat zich niet haasten. En waarom zou hij ook?

"Getting Ready For Christmas Day" is geen goede keuze als openingsnummer om de eenvoudige reden dat het het minst geslaagde nummer van het album is. Daarnaast heb ik geen idee waarom de akoestische gitaar is voorzien van een effect dat het geluidsniveau laat fluctueren. Het is vooral irriterend wanneer je luistert met een koptelefoon. Qua melodie valt er te weinig te beleven en de gesproken fragmenten voegen weinig toe. Op "The Afterlife" is opnieuw de akoestische gitaar slachtoffer van hetzelfde effect, dit keer minder overheersend. Het ritme en de zanglijn is op dit nummer een stuk interessanter en maakt je nieuwsgierig naar de rest. Hints naar "Graceland" zijn duidelijk aanwezig. Op "Dazzling Blue" krijg je voor het eerst wat je gewend bent van Paul Simon. Een sterk ritmisch en melodieus geheel van percussie, gitaar en zang in een stijl die onmiskenbaar de zijne is. Prachtig dus. "Rewrite" is het eerste echte hoogtepunt op "So Beatiful Or So What". Werkelijk alles aan dit nummer kan zich meten met het beste wat Simon ooit gebracht heeft. De gitaarpartijen zijn verrassend, de zang is ritmisch en verhalend en doet denken aan de Simon uit vervlogen tijden. Wanneer iemand op 70 jarige leeftijd een van zijn beste nummers ooit brengt dan kun je toch niet anders dan heel veel respect opbrengen. Toch slaagt Simon er niet in dit hoge niveau een heel album lang vol te houden. "Love And Hard Times", is een intieme, ingetogen song waarin het verhaal de hoofdrol krijgt. Maar na enkele minuten mis ik toch melodie, een tweede stem of instrumentaal interessante partijen ondanks de subtiele arrangementen op de achtergrond. Hoe sterk de teksten van Simon ook zijn (ik geloof niet dat hij in staat is een slechte tekst te schrijven) het nummer is aangenaam maar nooit imponerend. "Love Is Eternal Sacred Light" bewijst opnieuw zijn schrijverstalent. Wat te denken van het volgende fragment:

"Earth becomes a farm
Farmer takes a wife
Wife becomes a river and the giver of life
Man becomes machine
Oil runs down his face
Machine becomes a man with a bomb in the marketplace
Bomb in the marketplace, bomb in the marketplace".

"Amulet" is een kort instrumentaal fragment en gaat vooraf aan het volgende hoogtepunt; "Questions For The Angels". Waar "Love And Hard Times" net niet in slaagt neemt dit nummer je aandacht volledig in beslag. Dit keer komt het verhaal met subtiele begeleiding van gedempte gitaar en harp(?) volledig tot zijn recht en je houdt je adem in tot het einde. Simon op zijn best, en vooral heel indrukwekkend. "Love and Blessings" bevat mooi gitaarspel, electrisch en akoestisch en heeft een jazzy break. De zanglijn is mij echter te eentonig en maakt het tot een onopvallend nummer. De titletrack "So Beautiful Or So What" heeft hetzelfde probleem. Een te vaak herhaald gitaarloopje en een vrij eentonige zang met een plotselinge fade-out is niet de afsluiter die je zou wensen. Een sterk refrein is wat ik mis in dit nummer.

Op "So Beautiful Or So What" keert Paul Simon terug naar de basis: gitaar/zang en borduurt daarmee niet verder op de sound van zijn voorganger "Surprise" waar Brian Eno als producer zijn stempel op drukte. Simons stem is weliswaar wat "dunner" geworden maar nog steeds een genot om naar te luisteren. De hoogtepunten zijn op dit album van ouderwetse kwaliteit maar de mindere nummers laten vooral qua melodie wat te wensen over.

Eric Krull

Review: Handsome Poets - Handsome Poets - 2011

2011-04-05T14:00:00.000-07:00

Handsome Poets 2011

Gezegend met de titel "3FM Serious Talent". Handsome Poets brengt zijn gelijknamige debuutalbum uit met een tiental nummers waaronder de singles "Blinded" (het reggae loopje in de break is een leuk detail.), "Dance (The War is over)" en "(We Can't Be) Saints". Het slimme gebruik van "ouderwets" klinkende synthesizers is wat opvalt aan de muziek van deze nederlandse band. Combineer dit met een vrolijkheid a la Ginger Ninja en zorg ervoor dat het dansbaar is. Het (single) recept van deze band lijkt goed te werken. "Call Back Tomorrow", "Stay" en "Be Where You Are" passen eveneens binnen deze omschrijving. Toegegeven, aanstekelijk is het zeker. Maar gelukkig valt er meer te beleven. De band blijkt namelijk in staat om ook op een andere manier je aandacht te trekken. Namelijk door heel slim geschreven songs die ook door de melodie of sfeer alleen overeind blijven. De prachtige toetsenpartijen op "Out Of Your League" doen bijvoorbeeld denken aan The Doors, in het bijzonder aan "Riders On The Storm". Interessant is het samenspel tussen de verschillende synthesizer klanken die op een laid-back sfeertje aan je voorbij komen. In dit nummer hoor je toch echt een heel ander geluid dan in de singles, helaas komt de fade-out veel te snel wat mij betreft. Ook het subtiele "Silence Is Sexy" en prachtige "Kings & Queens" wijken hiervan af ook al heeft deze laatste weer een duidelijke synthesizer inbreng. Een nummer dat groeit na enkele malen beluisteren. "When Will I See You" is een wat langer nummer dat de tijd krijgt om langzaam op te bouwen, tot een echt hoogtepunt komt het helaas niet. Een wat langere solo, synthesizer of gitaar, had dit nummer niet misstaan. Serieus soleren doet de band zowiezo niet op "Handsome Poets".

Toetsenist Nils Davidse is een bepalende factor op dit album. Zijn samengestelde klanken in menig nummer zijn vaak bepalend voor het geluid van de band. Niet alleen in de singles maar ook op voor mij het hoogtepunt van dit album: "Out Of Your League. Nederland is met Handsome Poets een "talent-band" rijker.

Eric Krull

Review: Face Tomorrow - Face Tomorrow - 2011

2011-04-03T11:46:00.000-07:00

Face Tomorrow

"Face Tomorrow" is het vierde album van de gelijknamige vijf-koppige band uit Rotterdam. "All The Way", het openingsnummer, barst meteen goed los en maakt meteen duidelijk dat Face Tomorrow niet vies is van een flinke "wall of sound".

Een heftige up-tempo gitaar-rocksound komt je tegemoet met uitbundige zang die de nodige melodie weet in te brengen. "The Fix" is de eerste single van "Face Tomorrow". Op zich is dit een begrijpelijke keuze. Het aanstekelijke ritme met gitaarloopje en backvocals klinkt toegankelijk. Toch is het refrein naar mijn idee net niet sterk genoeg om een goede kans in de hitlijsten te maken. Laten we hopen dat ik het mis heb want het is wel gewoon een lekker nummer en laat ook wel iets doorschemeren van wat je van het album kunt verwachten. "Delirium" is een slimme compositie met een sterke melodie, heftige gitaren en een break met een mooie baslijn. "Enlighten Me" dendert aan je voorbij. Het gaat meteen van start en laat je niet meer los. De break rond de 2 minuten geeft je maar heel even rust in de aanloop naar het einde.

Het daarop volgende "Snakes & Ladders" is ronduit verrassend te noemen. Een melancholische melodie gezongen met hoge uithalen en slechts hoofdzakelijk ondersteund door akoestische gitaar. Geen heftige gitaren in een muur van geluid maar kwestbare tonen komen je dit keer tegemoet. Het langzaam opgebouwde "Move On" laat goed horen dat zanger Jelle Schrooten ook in staat is om een zekere dramatische toon in zijn stem te leggen. Het nummer blijft daardoor spannend en verveelt geen moment. "Burning Bridges" is wat tegenstrijdig. Het nummer staat bol van de spanning. Alleen de fragmenten met de overstuurde vocalen hadden achterwege mogen blijven. "Dead End" is een korte instrumental. Na het einde van dit nummer vroeg ik me af wat er van geworden zou zijn als er vocalen aan waren toegevoegd. Het lijkt alsof die er wellicht wel ooit geweest zijn? "Guardian" is een wat minder inspirerende track die qua melodie wat achterblijft bij de voorgaande nummers. Tijdens "Paralusion" lijkt het alsof de vocalen wat voorspelbaar beginnen te worden. Dit heeft ook alles te maken met de eigen stijl die Schrooten in de loop der jaren heeft ontwikkeld. In "The Maze" zingt hij sommige delen op een wat lagere toonhoogte en dat klinkt meteen weer verfrissend. Ook muzikaal gebeurt er weer van alles om opnieuw indruk te maken ook al blijven de stevige gitaren natuurlijk altijd in de hoofdrol.

Op "Face Tomorrow" klinkt de band alsof ze hun "draai" hebben gevonden. Het resultaat is een stevig rock-album met ergens nog wel een vleugje punk. Het eigen geluid van zanger Schrooten maakt de band herkenbaar tussen andere bands die deze stijl hanteren. Ook hoor ik af en toe een soort Snow Patrol "met ballen". Dit geeft aan dat ook de weg naar een meer commerciële sound inmiddels is gevonden.

Eric Krull

Review: The Unforgiving - Within Temptation - 2011

2011-03-28T14:52:00.000-07:00

Eén van de mooiste nummers ooit is voor mij "Our Farewell" van het album "Mother Earth". De emotie is zo tastbaar in dit nummer dat ik er nog steeds kippenvel van krijg.

The Unforgiving - Within Temptation

Het nieuwe Within' Temptation album "The Unforgiving" werd aangekondigd als concept album, een genre waar ik een zwak voor heb, dus mijn verwachtingen waren hoog. Een concept album is bij uitstek geschikt om een verhaal op te bouwen, om de luisteraar van ingetogen spanning naar uitzinnige muzikale hoogtepunten te brengen. Wie zich waagt aan het genre neemt dus nogal wat hooi op zijn vork. Immers, titels als "The Wall", "Tommy", The Lamb lies down on Broadway" en Seventh Son of a Seventh Son zijn je voor gegaan om er maar een paar te noemen. Volgens zangeres Sharon was dit album een uitdaging, een andere richting. Zo anders klinkt "The Unforgiving" echter niet. Nog steeds bombastische metal die echter wel rauwer en minder gothic klinkt dan zijn voorgangers. Eerlijk gezegd, tekstueel mogen de nummers dan verweven zijn, muzikaal klinkt het toch meer als losse nummers i.p.v. een geheel. En dat vind ik wat teleurstellend. Geen moment heb je namelijk het idee naar een concept album te zitten luisteren. Ieder nummer is een track op zich, niets gaat muzikaal in elkaar over en onderling is er dus geen opbouw naar het einde van het verhaal, geen instrumentale fragmenten, (te) weinig soleerwerk. Erg jammer want ik ben er van overtuigd dat de band dit in zich heeft. De magie van Within' Temptation draait nog steeds volledig rond de vocalen van Sharon.

Is het daarom een minder album? Nee. Op "The Unforgiving" staat eigenlijk geen enkel zwak nummer. Iedere track heeft een toegankelijk refrein, de single "Faster" is daar een voorbeeld van. Ook "Sinéad" is op dit punt erg sterk. Eigenlijk bestaat het album uit metal-achtige, bombastische muziek, geschreven rond een pop-structuur, (en daardoor erg commercieel), eerlijk is eerlijk, de band is daar erg goed in. Een hoogtepunt is "Shot in The Dark", een track die zelfs na 1 keer beluisteren er flink in hakt. "Fire And Ice" begint ingetogen maar loopt uiteindelijk uit op een meeslepend einde. Meeslepend en vol drama is ook "Lost" dat een helaas veel te korte akoestische solo bevat. "Iron" is een up tempo rocker die zeker de fan van de hardere sound zal bekoren. Op "Murder" klinkt Sharon heerlijk "eng" en het refrein is opnieuw erg sterk. Ze klinkt op dit album zowiezo minder "engelachtig" als op b.v. "Mother Earth". Ze is als zangeres sindsdien alleen maar verder gegroeid en dus nog beter in staat om meer afwisseling in haar stem te leggen. Haar meerstemmige zanglijnen blijven altijd interessant ook al is na al die jaren de verrassing er een beetje vanaf. "Stairway To The Skies" is de afsluiter van het album dat helaas eindigt met een fade out die te snel komt.

"The Unforgiving" zal vrees ik niet tussen het rijtje memorabele concept albums dat ik eerder opnoemde worden opgenomen. Toch is het een zeer geslaagd album vanwege de hoge kwaliteit van de afzonderlijke tracks met sterke refreinen en vocalen. De Within' Temptation fan zal het zeker kunnen waarderen.

Eric Krull

Review: Hundreds - Hundreds - 2011

2011-03-22T14:45:00.000-07:00

Hundreds - Hundreds 2011

Philipp en Eva Milner, broer en zus, vormen "Hundreds". Hun gelijknamige debuutalbum komt 4 april uit in de Benelux via Sinnbus / Rough Trade. Elektronische pop is de meest voor de hand liggende omschrijving van hun muziek maar daarmee doe je hen tekort.

Het eerste wat opvalt aan het geluid van Hundreds is het ontbreken van vertrouwde synthesizer geluiden (strings, brass) die vele andere elektronische pop bands juist wel veelvuldig gebruiken. Het duo experimenteert er lustig op los met klanken en samples met als resultaat een heel eigen geluid. Zo zul je bijvoorbeeld niet alleen elektronisch nagebootste snaredrum of hi-hat geluiden horen maar worden deze regelmatig vervangen door geheel andere klanken die je niet zou verwachten. Dit vereist enige gewenning wanneer je de muziek van Hundreds voor het eerst hoort. Het is echter zo slim geproduceerd dat het al snel bijna "natuurlijk" aanvoelt. Deze aanpak heeft ook nadelen, een makkelijk in het gehoor liggende drum beat is niet vanzelfsprekend. Maar daar moet de muziek van dit duo het dan ook niet van hebben. Sfeer, daar draait het om.
Eva's stem blijkt perfect te passen tussen de klanken die broer Philipp tevoorschijn tovert. Het openingsnummer "Solace" is werkelijk prachtig. Heeft het het pakkendste refrein ooit? Nee, maar wat een sfeer en mooie zanglijn die ook prachtig warm klinkt! Het subtiele gebruik van samples vult het geheel aan. "Grab The Sunset" heeft een onderdrukte up-tempo beat, piano fragmenten en opnieuw sterke zanglijn.

"Happy Virus" is de eerste single. En terecht, het is het meest toegankelijke nummer met een aanstekelijk ritme en refrein. De live uitvoering hieronder is (te)kort maar krachtig en muzikaal zelfs nog interessanter. "I Love My Harbour" slaagt er opnieuw in een sfeer op te roepen waarbij je lekker onderuit zakt op de bank en wegdroomt met de koptelefoon op. Luistermuziek dus. "Blank" is een korte instrumentale track. "Machine" is qua melodie en zanglijn wat minder indrukwekkend dan voorgaande nummers. Met "Song For A Sailor" heeft Hundreds mijn aandacht weer te pakken. Ritmisch aanstekelijk en een hele slimme sample in het refrein. "Walking On Rails" is wederom een aardige korte instrumentale track. "Wait For My Raccoon" is niet het meest toegankelijke nummer op "Hundreds" maar heeft wel zijn eigen charme. Je zou dit toch redelijk experimentele muziek kunnen noemen! De vocalen zijn opnieuw sterk. "let's Write The Streets" heeft een heel pallet aan klanken die ritmisch in elkaar zijn verweven, soms heftig, soms ingetogen. "Little Heart" is een ingetogen nummer met prachtige meerstemmige vocalen van Eva. Terwijl de laatste klanken wegzakken bedenk ik me ineens dat ik eigenlijk meer van dit soort meerstemmige vocalen zou willen horen.

"Hundreds" maakt indruk met voor mij "Solace", "little Heart" en "Song For A Sailor" als hoogtepunten. Het album heeft twee of drie keer beluisteren nodig voordat het tot leven komt maar het is er wel een die je niet snel beu zult zijn. Waarom? Omdat het gemaakt is met passie voor muziek in plaats van de drang om snel te scoren.

Eric Krull

Hundreds - Happy Virus | Live at Volksbühne, Berlin from Sinnbus on Vimeo.

Review: Never For Ever - Kate Bush - 1980

2011-03-13T07:14:00.000-07:00

De hoge stem van Kate Bush herken je uit duizenden. Toen haar debuut "Wuthering Heights" werd uitgebracht vroeg ik me zelfs af of de pitch instelling niet iets naar boven was gedraaid. De eerste live opnamen maakte een eind aan die gedachte. Hoewel "Lionheart" voor mij wat tegenviel als de opvolger van haar verbluffende debuut "The Kick Inside" is "Never For Ever" weer smullen geblazen.

"Babooshka" is de eerste single. Een typische Bush popsong met een sterk refrein en toegankelijke melodie in het couplet. De uitgelaten zang geeft het nummer een bijna vrolijke sfeer ondanks het thema ontrouw. Naast pop maakt Kate met hetzelfde gemak meer experimentele muziek. "Delius" heeft een heel wat kalmere sfeer, ondersteund door piano en de typische jaren tachtig drummachine geluiden. (zoals bijvoorbeeld ook aanwezig in "Duke" van Genesis uit hetzelfde jaar). Ook het prachtige "Blow Away" is geen gemiddelde popsong. Het samenspel van Kate's meerstemmige vocalen en piano doet het uitstekend zonder duidelijke couplet/refrein structuur. "All We Ever Look For" is instrumentaal erg interessant door gebruik van Koto, Timpani en akoestische gitaar. "Egypt" is een verhaal apart. Wat een fantastisch stuk muziek is dit en wat jammer dat het eindigt met een fade-out die veel te snel komt. Dit aanvankelijk rustig opgebouwde nummer verandert langzaam in een instrumentaal hoogtepunt met een opzwepende vocale begeleiding in een sfeer die prima bij het geheimzinnige Egypte van de Farao's past. "The Wedding List" lijkt vervolgens weer wat meer op bijvoorbeeld "Them Heavy People", al gaat ze vocaal behoorlijk los tegen het einde. Op "Violin" hoor je een Kate Bush zoals je ze niet vaak zult horen, namelijk in een onvervalste rocker! Een bijna krankzinnige zang ( Lene Lovich heeft goed naar dit nummer geluisterd) met uithalen naar alle hoogten en een viool in de hoofdrol. Formidabel, Kate in topvorm! Het contrast met het volgende nummer "The Infant Kiss" had niet hoger kunnen zijn. Een heel intiem nummer met piano en zang en een melodielijn zoals alleen muzikale talenten die kunnen schrijven brengen je opnieuw in vervoering, maar deze maal van een heel andere orde dan voorganger "Violin". En dat is toch juist wat je wilt beleven bij het beluisteren van muziek? "Army Dreamers" is de tweede single. Een onvervalste protest-song over de verspilling van menselijk (jong) leven in een oorlog. Kate Bush als protest-zangeres dus. Hetzelfde doet ze in de afsluiter "Breathing" die gaat over een foetus die zich bewust is van wat zich allemaal afspeelt buiten het lichaam van zijn/haar (rokende) moeder na een nucleaire ontploffing en de vraag stelt "What are we going to do without" (schone lucht) "Oh, Leave me something tot breathe". Een scenario voor een dramatisch stuk muziek zou je zo denken. En dat krijg je ook. Zowel muzikaal als vocaal straalt het hele nummer een niet mis te verstane dreigende sfeer uit.

"Never For Ever" is mijn favoriete Kate Bush album. Eentje die je niet beu raakt omdat het zo afwisselend en gevarieerd is en bovenal heel wat emotie in zich draagt. Kortom, het recept voor een geweldig album.

Eric Krull

Review: Demain C’etait Hier - Les Fragments De La Nuit - 2010

2011-03-06T12:26:00.000-08:00

Les Fragments De La Nuit, uit Frankrijk, is het project van Ombeline Charles (viool) en Michel Villar (piano).
Hun doel was het maken van muziek voor films en omdat ze live wilden optreden werd het project met 3 leden uitgebreid, waarvan 2 violisten en 1 cellist. In 2008 werd hun debuut CD “Musique Du Crepescule” via het Equilibrium label uitgebracht en de band kreeg daarmee en door hun geweldige live optredens de nodige lof. “Demain C’etait Hier” is hier de opvolger van en bevat 12 composities, die net als bij hun debuut CD aan het klassieke grenzen.
Het openings nummer “Zenith” is een stuk dat begint met violen en cello, waaraan heel subtiel de piano wordt toegevoegd en verder in het nummer de achtergrond zang, die, zoals op de eerste CD ook al het geval was, op magistrale wijze wordt vertolkt, waarbij hemelse klanken mijn oren binnen komen. De spanning van “Cyclogenese” is vanaf de eerste tonen voelbaar en dit indringende nummer, zou wel eens de totale doorbraak van de band in kunnen luiden. Het nummer begint met klassiek aandoende muziek, die vrij zwaarmoedig klinkt maar naarmate het vordert steeds meer de kant van de rock opzoekt en het laatste gedeelte is zelfs licht experimenteel te noemen.
“Teletemps” opent met pianoklanken, gevolgd door de violen en cello, die vrij stevig beginnen, maar al snel wordt het allemaal een stuk rustiger en ook nu weer heb ik idee bij een klassiek concert te zitten en ik geniet met volle teugen van dit schitterende stuk, dat hier en daar een beetje een trieste ondertoon bevat. “Cyrius B” is zelfs een nog triester stuk , waar de weemoed vanaf druipt, maar desondanks mijn aandacht stevig weet vast te houden, alsof ik onder hypnose ben.
“Soupir” ademt diezelfde sfeer uit, maar ook nu houdt ik mijn oren gespitst, want je weet maar nooit wat er gaat komen, zo spannend is deze muziek.
Vervolgens komt “Allegra Aeternae” voorbij, waar Les Fragmants De La Nuit een schitterend bombastisch einde aan heeft weten te maken en ik kom hiervan in een jubelstemming.
Dan volgt “Marche Nocturne”, weer zo’n heerlijk stuk, gevolgd door “Les Canons Du Ciel”, dat op gedragen is aan de nagedachtenis van Bolal Dia.
Het titelnummer van de CD “Demain C’etait Hier”, een vrij kort nummer, is rustig en klinkt, net als de rest van de muziekstukken prachtig. Na “Lunistice”, dat eveneens schitterend en intrigerend gespeeld wordt, volgt “Des Restes Vivaces”. Dit wijkt compleet af van de rest van de muziek en na een rustig begin, gaat het over in een vrij agressief ritme, dat steeds meer opgevoerd wordt en net als ik denk dat het tempo weer rustiger wordt, schiet het weer omhoog. De laatste tonen komen van “Thaymiz Dih Enemy” en dit nummer met de nodige tempowisselingen en opzwepend ritme brengt mijn oren wederom in verrukking, waardoor ik besluit om de CD nogmaals te beluisteren, om te horen of toch nog iets gemist heb.

Les Fragments De La Nuit hebben met “Demain C’etait Hier” een fantastisch stuk muziek afgeleverd, dat iedere muziekliefhebber in vervoering zal brengen.

Carry Munter

Review: The King Of Limbs - Radiohead - 2011

2011-02-20T07:10:00.000-08:00

King Of Limbs - Radiohead

Bij het beluisteren van nieuw materiaal van Radiohead ben ik toch altijd weer geneigd het met "Ok Computer" te gaan vergelijken, wat je natuurlijk niet moet doen. Het mag meteen duidelijk zijn dat "The King Of Limbs" hiermee onmogelijk te vergelijken is. Radiohead is namelijk geen band die zichzelf wenst te herhalen. Ook niet als een vorig album een groot succes bleek te zijn. Van hoeveel bands kun je dat zeggen? Echter, hoe lovenswaardig dat ook mag zijn, het is geen garantie voor nieuwe grootse muziek. "The King Of Limbs" imponeert mij niet echt of het zou op "Give Up The Ghost" moeten zijn waar de vocalen wel erg mooi in elkaar overlopen en een heel apart sfeertje in het leven roepen. Dat is ook meteen wat men heeft getracht te bewerkstelligen. Het oproepen van een sfeervol geluid met vooral in de eerste nummers de nadruk op wat tegendraadse ritmes.

Met openingstrack "Bloom" wordt de toon gezet voor de eerste nummers van het album. De samples die oneindig herhaald worden, worden aangevuld met vocalen die "zwemmen" in de galm, evenals de instrumentale inbreng. Even klinkt dit aangenaam maar ik zit toch eigenlijk na enkele minuten wel te wachten op een muzikale wending die uiteindelijk niet komt. "Morning Mr. Magpie" heeft een "nerveus" ritme aangevuld met bijna hypnotiserende klanken en een eentonige zang. Opnieuw zit ik te wachten tot er instrumentaal iets interessants gaat gebeuren maar ook in dit nummer blijft het achterwege. "Little By Little" brengt ook hier geen verandering in. Yorke's zang klinkt hier zelfs wat zeurderig en is voor mij een dieptepunt. Het instrumentale "Feral" heeft opnieuw een "nerveus" ritme, slechts aangevuld met een serie samples. Alsof er iemand een middagje met Apple's Garageband heeft zitten spelen? Tot dan toe heb ik nog geen moment het gevoel gehad naar een band te zitten luisteren. Ook de single "Lotus Flower" brengt daar geen verandering in. Op "Codex", dat door piano gedragen wordt, staat ook de sfeer die het oproept weer op de eerste plaats. Een aanstekelijke melodie moet het echter ontberen. Het enige nummer dat echt mijn aandacht weet te vangen is "Give Up The Ghost". Precies datgene wat de band in de voorgaande nummers niet voor elkaar krijgt lijkt hier wel te lukken. Een sfeer oproepen die zo sterk is dat het een melodie in een structuur van couplet / refrein kan vervangen. Het lijkt het uitgangspunt voor "The King Of Limbs" te zijn geweest maar helaas is Radiohead daarin, met uitzondering van "Give Up The Ghost", naar mijn mening niet geslaagd.

Toch blijf ik me afvragen of de band deze nummers wellicht live beter tot zijn recht zal laten komen. Ik denk namelijk van wel. Zo vind ik de live uitvoering (zie hieronder) van "Lotus Flower" vele malen interessanter dan de studio uitvoering.

"The King Of Limbs" is voor mij teleurstellend. Radiohead is echter een band die op een volgend album weer geheel anders kan klinken. En dus kijk ik gewoon weer met veel interesse uit naar nieuw materiaal.

Eric Krull

Review: Hard Knocks - Joe Cocker - 2010

2011-02-11T14:30:00.000-08:00

Joe Cocker - Hard Knocks

Joe Cocker's live uitvoering van "With A Little Help From My Mriends" (die het origineel van The Beatles doet verbleken) is de song die mij ertoe bewoog meer werk te gaan beluisteren van deze man met zijn ongelooflijk mooie rauwe stemgeluid. Een optreden tijdens het Torhout-Werchter Festival in 1985 maakte zoveel indruk dat de man vandaag de dag nog steeds is vertegenwoordigd in mijn iTunes library. Zijn laatste album "Hard Knocks" klinkt zoals je gewend bent van deze inmiddels 67(!) jarige oude rot in het vak. Kwaliteits blues/rock/pop in de stijl van bijvoorbeeld "Unchain my heart" uit 1987. Vrouwelijke backing vocals en blazers zijn ook nu weer aanwezig in het titelnummer: "Hard Knocks". Zijn stem is sinds die tijd zo mogelijk nog mooier geworden, iets lager zelfs. Songs als het meeslepende "Unforgiven" en het up-tempo "Get On" laten er geen twijfel over bestaan, Cocker is nog steeds een klasse apart. "So It Goes" is dan wel geen "You Are So Beautiful" maar heeft voldoende emotie. "The Fall" klinkt funky, zing je zo mee en is op Cocker's lijf geschreven. "Stay The Same" heeft een refrein dat snel blijft hangen net als "Thankful". In beide nummers spelen de vrouwelijke backing vocals een belangrijke rol in het neerzetten van het sfeertje dat zo goed past bij een "uit zijn dak" gaande Cocker. Niet zo memorabel als in "With A Little Help From My Friends", maar nog steeds voldoende om volop van te genieten. De enige cover op dit album: "I Hope" werd geproduceerd door dezelfde man die het origineel van The Dixie Chick's produceerde: Tony Brown. Ook nu gaat mijn voorkeur uit naar Cockers versie maar ik vraag me wel af waarom er een cover nodig is voor dit album. Het originele materiaal is namelijk sterk genoeg, sterker nog, er zit eigenlijk geen slecht nummer tussen!

Joe Cocker is een artiest die al meer dan 40 jaar muziek maakt. En dat is bijzonder. Een heel verschil met de sterren die net zo snel vergeten zijn als dat ze verschenen. Om na 40 jaar nog met een album te komen met de kwaliteiten van "Hard Knocks" is maar aan weinigen voorbehouden.

Eric Krull

Review: Drie - The Machine - 2010

2011-02-08T12:20:00.000-08:00


Drie - The Machine

Het Nederlandse rock trio The Machine uit Rotterdam heeft een nieuwe CD uit via het Duitse Elektrohash label, getiteld “Drie”.
Deze derde CD, die 8 songs bevat, is de opvolger van “Solar Corona” uit 2009 en “Shadow Of The Machine” uit 2007. De CD opent met “Pyro” en vanaf de eerste tonen, weet ik al wat ik kan verwachten van deze song, want de stoner rock knalt mijn oren in, brengt mijn brein in beroering en laat een verlangen naar meer achter als het nummer afgelopen is. Vervolgens is het tijd voor “Sunbow”, dat een stukje rustiger begint en langzaam aan steeds een beetje steviger wordt, totdat de band op een punt is gekomen, dat ze de muziek een totaal andere wending geeft, helaas met een naar mijn idee mij niet zo lekker lopende overgang, maar als die eenmaal achter de rug is, klinkt de muziek weer prima.
Met “Medulla” zit de band weer in het spoor van “Pyro” en hier en daar hoor ik ook de muzikale invloed van Colour Haze in dit stoner nummer, dat een up-tempo heeft, lekker stevig klinkt en flink door dendert. “Aurora” is een vrij relaxed instrumentaal stukje en heeft een licht psychedelische inslag, dat vlekkeloos over gaat in het bijna 16 minuten durende “Tsiolkovsky’s Budget”, dat uit 3 aparte stukken bestaat. Het eerste, “S-IC”, is een rustig stuk met een regelmatig terugkerend ritme, dat gevolgd wordt door het heftige “S-II”, dat vanaf het begin mijn oren teistert, maar dat kan mijn luisterplezier niet verpesten, want dit is heavy stoner in optima forma en ook aan dit stuk komt een eind en met “S-IVB” begint het derde gedeelte van het nummer.
Schitterende fuzzy stoner rock met een psychedelische ondertoon in een hypnotiserend ritme van drums en bas, zo kan ik dit stuk het beste omschrijven. Hierna volgt “Paradox”, een korte maar stevige stoner rock song, die gevolgd wordt door het langste en volgens mij meteen ook het beste nummer van de CD, “First Unique Prime”. Dit nummer heeft alles wat ik in deze muziekstijl hoop te vinden, namelijk: een stevig ritme, een scheurende fuzzy gitaar, tempo wisselingen, hypnotiserende klanken en aan hard rock verwante uitspattingen.
Het laatste nummer is een jam en wel “Jam No.Phi”, dat begint met heftig gitaarspel, waardoor ik meteen aan het gitaarspel van Jimi Hendrix moet denken, want die sfeer roept het op en de band voert dat consequent door, en daardoor krijg ik even de gedachte dat ik terug ben naar het eind van de jaren 60, schitterend!
Net als ik denk dat de CD klaar is, besluit The Machine met een zogenaamde hidden track, die voor mij eigenlijk overbodig, maar als toegift niet verkeerd is.

Elektrohash, 2010

Carry Munter

Review: Summer Sessions Vol. 1-3 Causa Sui - 2009

2011-01-18T12:25:00.000-08:00

De Deense band Causa Sui bracht in 2005 hun debuut CD uit, die onder de noemer hardrock te plaatsen is. De opvolger daarvan kwam in 2007 uit en liet al een andere stijl horen, want de band ging meer de krautrock kant op. Hun derde CD “Summer Sessions Vol. 1 – 3”, waaraan Causa Sui 2 jaar gewerkt heeft, laat ons weer een andere stijl horen, want de band is overgeschakeld op een mix aan stijlen, zoals progressieve jazz, krautrock en heavy psychedelica, waarbij de zang verdwenen is. Geen twee nummers klinken het zelfde op deze triple CD, waar slechts 14 nummers op staan.

Volume 1 bevat 4 nummers, waarvan het 24 ½ minuut durende “Visions Of Summer” het openingsnummer is. Dit is een puik stukje krautrock in een mix met stoner, dat stevig begint en verscheidene tempo wisselingen kent waarbij zelfs enkele minuten in een gezapig tempo wordt gespeeld, om vervolgens weer in volle vaart door te denderen. “Red Sun In June” begint rustig, maar wordt gaandeweg steeds steviger, tot de climax van het nummer bereikt is, waarna het tempo weer omlaag gebracht wordt en uiteindelijk uitmondt in een spacy einde, dat over gaat in het volgende nummer “Portixeddu”, dat verder gaat met een swingend stukje stoner, waarbij voor het eerst ook de saxofoon een rol speelt. Doordat deze zo nu en dan teveel op de voorgrond komt, wordt het soms een beetje rommelig. Als afsluiter van Vol. 1 is gekozen voor een nummer dat rustig begint, een tempo versnelling kent en terug rustig naar het einde kabbelt, getiteld “Soledad”.

Volume 2 begint met het mooie rustige “Sun Prayer” en telt 5 nummers.
Dan hoor je “Rip Tide”, een stoner nummer waarin halverwege de saxofoon invalt en de muziek meer de progressieve jazz kant op gaat. Vervolgens hoor je het vrij psychedelische “The Open Road”, waarbij ook deze keer de saxofoon de verandering brengt en de progressieve jazz tijdelijk de overhand krijgt. Na een tempo wisseling brengt de band je terug naar het psychedelische stuk muziek, waar het mee begon. Dan verrast Causa Sui me met het schitterende “Cinecitta”, een rustig en ingetogen nummer. Het laatste nummer van Volume 2 is “Tropic Of Capricorn”, dat stoner, jazz, psychedelische en space rock invloeden heeft, verscheidene tempo wisselingen kent en 23 minuten duurt.

In Volume 3 voert de saxofoon de boventoon en in het eerste nummer, dat “Eugenie” heet zit een hypnotiserend ritme, dat bijna tot het eind van het nummer vast gehouden wordt. Hierna volgt “Red Valley”, dat me qua nummer aan de Duitse band Colour Haze doet denken en dit is een stevig stukje stoner. Vervolgens een stukje space rock gemixt met stoner, dat “Lonesome Traveler” heet en dan het hoogtepunt van de CD “Santa Sangre”, een stoner nummer, dat het hele nummer het zelfde stevige ritme blijft houden door bas en drums, maar waarin de saxofonist de hoofdrol speelt door dwars door dit ritme heen een stukje jazz te blazen. “Venice By The Sea” is weer een verrassing na al dat geweld en dit is een waardige afsluiter van deze CD.

Carry Munter

Review: How I Became An Alien - Tracker - 2010

2011-01-11T12:15:00.000-08:00

In 2009 maakte het rock trio Tracker uit Oostenrijk de EP “Man Made Noise” in hun DIY studio in de Tyroler Bergen en de band oogstte daarmee een aanmerkelijk succes bij FM4’s “House of Pain” (Oostenrijk’s leidende alternatieve radio station).
Dave Schmidt van Sulatron records werd benaderd om de muziek van de band uit te brengen en het resultaat ligt hier voor me, aangevuld met enkele nieuwe nummers.
De LP bevat 6 songs, terwijl er 9 op de CD staan.
“Tight Fit” is de eerste nieuwe song, waarmee de CD begonnen wordt en de muziek pakt me onmiddellijk; in een stevig tempo en uitstekend licht hypnotiserend ritme gaat de band van start, waar de zang prima ingepast wordt, maar halverwege het nummer verandert de band ineens van ritme en het tempo van de muziek wordt trager, om vervolgens langzaam uit te doven in alleen de tonen van de piano, wat een schitterend effect te weeg brengt.
Dan vervolgt de CD met een nummer van de EP, getiteld “Recommended Fool”, een prima song die tussen stoner en pop in hangt. Vervolgens weer een nieuw nummer, “Blower”, dat vrij stevig begint, in up-tempo wordt gespeeld, over gaat in een spacy psychedelisch stukje muziek, waar enkele leuke vondsten, zoals geluiden van spelletjes in zitten, om daarna weer terug te keren in het stevige ritme en up-tempo waar het mee begon.
Ook “The Hypnotized” is een nummer van hun EP en zoals de titel al doet vermoeden, wordt dit nummer in een heerlijk hypnotiserend ritme gespeeld; Schitterend!
Nu volgt het derde nieuwe nummer, getiteld “Impregnated Eye”, dat rustig begint, maar ook een tempo versnelling heeft, waarmee de song een extra impuls krijgt. De laatste song van de LP heet “Window Shopping”, een stukje stoner gemixt met noise. “Deregulate” begint experimenteel, maar gaat over in hard rock en de band houdt dat tot het eind van het nummer vast.
Daarna volgt “Below Radar”, eveneens een hard rock song, waar noise tussendoor gespeeld wordt en de CD wordt afgesloten met het stevige “Blender”, dat in een up-tempo gespeeld wordt, met daarin ook space rock en noise verwerkt.

Carry Munter

Review: Philharmonics - Agnes Obel - 2010

2010-12-31T13:03:00.000-08:00

Philharmonics - Agnes Obel

De Deense Agnes Obel maakt met "Philharmonics" haar debuut. Soberheid en sfeer zijn de sleutelwoorden van dit album. Agnes nam zelf de productie en mix voor haar rekening. Het gevolg is een heel direct en eerlijk album, ontdaan van enige vorm van "opsmuk". Zang, piano en cello zetten de toon, slechts in 1 nummer horen we de gitaar. Als je het een naam moet geven, dan komt alternatieve singer-songwriter muziek redelijk in de buurt. Maar eigenlijk kun je het beter Agnes Obel muziek noemen. Want uniek klinkt ze zeker. Haar engelse uitspraak is met een duidelijke deense tongval en klinkt soms bijna aandoenlijk. Betoverend klinkt het vooral wanneer een tweede of zelfs derde stem gezongen wordt. Deze door voornamelijk piano ondersteunde zanglijnen zijn niet geschreven met het single kopend publiek in gedachten maar zijn de creaties van een zeer getalenteerde jonge vrouw die duidelijk met liefde muziek maakt, op haar manier wel te verstaan. Intieme songs die een bepaalde kalmte uitstralen en je dwingen tot luisteren met de volle aandacht. Melodieus, vrouwelijk en intelligent.

Het hoogtepunt op dit album is voor mij "Riverside". Een ijzersterke melodie en een werkelijk prachtig meerstemmig refrein dat in je hoofd blijft hangen, koppel dat aan een tekst waar je de rillingen van krijgt en je hebt een klassieker! Zeer indrukwekkend. Het titelnummer "Philharmonics" is wat minder melodieus maar heeft een bijna hypnotiserende uitwerking door het repeterende ritmische pianospel. "Katie Cruel" maakt indruk door de intieme sfeer, haar typische meerstemmige zang en manier van pianospel.
Op "Brother Sparrow" horen we de toevoeging van ingetogen gitaarspel en zowaar een drumpartij. "Beast" kent een bijna harp achtig klinkende piano met opnieuw de typische zanglijnen die Obel in ieder nummer weer uit haar mouwen lijkt te schudden. In het refrein doet het me even vaag aan een jonge Kate Bush denken. "Over the Hill" lijkt de eerste regels even op Laura Jansen maar Obel is zo uniek dat er verder nergens vergelijkingen naar boven komen. Indrukwekkend voor een debuut. "Wallflower" is een instrumentaal nummer met piano en cello dat zo tussen je klassieke verzameling past. "Close Watch" is warempel een cover van John Cale's "I Keep A Close Watch". Nu heb ik van nature een bloedhekel aan covers maar als je het dan toch niet kunt laten doe het dan zoals Obel. Zelden heb ik een cover gehoord die ik vele malen beter vind dan het origineel. (Ik moet daarbij wel bekennen dat ik geen fan van John Cale ben).

Zijn er minpunten te bespeuren? Misschien is Agnes Obel iets te veel "one trick pony" op dit album. Alle nummers ademen een zelfde sfeer uit waardoor er geen verrassingen aan je voorbij komen. Als die sfeer je aangrijpt zul je daar niet van wakker liggen, maar voor de opvolger van "Philharmonics" staat iets meer diversiteit wel op het verlanglijstje. Agnes is een dame om in de gaten te houden.

Eric Krull

Review: Hills - Hills - 2010

2010-12-29T07:07:00.000-08:00

Hills, Hills - 2010

“Hills” is de debuut CD van de Zweedse band Hills, waarop 7 nummers staan, 2 meer dan op de LP versie.
Hills, een trio uit Götenborg, nam alle nummers al in 2008 op en bracht 1 daarvan eerder uit op cassette. De band is sterk beïnvloed door de progressieve rock muziek van bands uit de 70, krautrock, psychedelische muziek en door de monotonie van the Velvet Underground.
De CD begint met “Death 1”, een spacy stukje progressieve rock, waarbij de synthesizer en een monotone hypnotiserende bas het ritme bepalen. Dan volgt “Istiklal Street”, een vrij lang psychedelisch experimenteel nummer met spacerock invloeden, dat tegen het einde over gaat in progressieve rock. Vervolgens hoor je “You Talk The Talk”, dat bepaald wordt door bas en fluit, waarbij een monotone piano toon door het hele nummer loopt en dit nummer wordt naar een climax gebracht doordat het tempo langzaam opgevoerd wordt en de gitaar steeds meer aanzwelt.
“Rainship (Solregn) heet het volgende nummer, dat met stromend water en handgeklap begint en na enkele tijd gaat dit bijna 12 minuten durende nummer over in een stuk progressieve rock, dat me in een lichte trance brengt en me daardoor de muziek in lijkt te zuigen, zodat ik het gevoel krijg er deel van uit te maken. Daarna volgt “Ex Oblivione”, een rustig psychedelisch nummer, dat door de drums en bas gedomineerd wordt en via de synthesizer het psychedelische effect mee krijgt.
“Schlaraffenland” is een lang progressief rock nummer, dat in één tempo gespeeld wordt en ook nu weer weet de band me in een roes te krijgen met hun hypnotiserende ritme.
De afsluiter van de CD heet “Messias” en dit nummer verscheen al eerder en wel op een cassette in 2008. Dit is een stevig, maar vrij rustig nummer met een monotoon ritme, waardoor ik als geboeid blijf luisteren en besluit de CD nogmaals te draaien.

Carry Munter

CD Review: Vanderbuyst - Vanderbuyst - 2010

2010-12-15T14:08:00.000-08:00

Vanderbuyst, Vanderbuyst - 2010

Vandenberg, Van Halen, ….. Vanderbuyst! De gelijkenis tussen deze 3 is geen toeval. VanderBuyst laat de jaren 70 en 80 herleven. Hardrock zoals het bedoeld is, drums, bass, gitaar en de beuk erin. Eén nummer op dit titelloze debuutalbum trekt meteen mijn aandacht: "Rock Bottom". Hét hoogtepunt op het live-album "Strangers In The Night" van UFO. Het is erg slim om dit nummer, als je het al gaat coveren, óf echt live te spelen, óf "live" in de studio op te nemen zoals in dit geval. Het nummer komt nu eenmaal het best tot zijn recht in een live sfeer. De Vanderbuyst versie blijft overeind. De drumsolo is een verrassende (slimme) toevoeging. Zo slim dat je je plots afvraagt waarom UFO dit eigenlijk niet heeft bedacht! Daarnaast is de solo op zich interessant en goed uitgevoerd. Het gitaarwerk/soleerwerk is onberispelijk. Helaas ontbreekt natuurlijk het samenspel tussen hammond organ en gitaar zoals in de UFO versie omdat Vanderbuyst geen toetsenist rijk is. Het tweede "live" in de studio opgenomen nummer is "From Pillar To Post". Een rocker in sneltreinvaart. Recht voor zijn raap met een goede gitaarlijn en snel soleerwerk. Ook de bass gaat flink tekeer. "Tiger" is een sterke compositie waar vooral de tempowisseling in het midden erg goed uit de verf komt en het nummer naar een hoger niveau tilt. "New Orleans" is de tweede sterke compositie waar zowaar het tempo een tandje lager wordt ingezet. Een vleugje Deep Purple komt aan je voorbij met Van Halen-achtig soleer werk en de riff heeft je ook zo te pakken. "Tracy Lords", is voor mij het minste nummer op dit album. Dit komt vooral door het refrein dat wat eentonig is en snel verveelt. Het soleerwerk is wel solide zoals eigenlijk op vrijwel het gehele album. "Stealing Your Thunder" is een nummer in de stijl van "New Orleans" en loopt met een fadeout uiteindelijk over in "Rock Bottom". Eigenlijk zat ik tijdens het beluisteren van dit album wel te wachten totdat de ballad in Vandenberg stijl eraan kwam, maar… deze komt helaas niet. Dat vind ik jammer want menig hardrock band heeft zeer memorabele ballads voortgebracht en waarom zou Vanderbuyst daar niet ook toe in staat zijn?

Vanderbuyst heeft mij aangenaam verrast. Hou je van snel soleerwerk en no-nonsense hardrock? Het debuutalbum is een must voor iedere headbanger!

Eric Krull

Review: Excavations Of The Mind - Sky Architect - 2010

2010-12-12T13:45:00.000-08:00

Excavations Of The Mind

Vijf jonge, jawel, Nederlandse muzikanten vormen "Sky Architect". Een prog-rockband die zonder schaamte de jaren 70, de hoogtij jaren van dit genre, doet herleven. Instrumentaal begaafd, dat zeker. Dit vijftal steekt zijn liefde voor het genre niet onder stoelen of banken. Het titelnummer valt van het ene tempo in het andere, solo's bij de vleet en ook nog een hammond orgel op de achtergrond. Waar kun je als prog-liefhebber nog meer om vragen. Sky Architect slaagt er verrassend goed in om een sfeertje te creëren dat je makkelijk terugbrengt naar begin jaren 70. Toch is heel duidelijk te horen dat het hier niet om slechts "na-apen" gaat zoals vele anderen voor hen wel hebben gedaan. "Excavations Of The Mind" klinkt fris, geïnspireerd en zeker niet als een debuut album van een band die nog op zoek is naar een eigen gezicht. Sky Architect weet heel precies hoe ze willen klinken en slagen erin dit ook om te zetten in een consistent album van begin tot einde. Ze hebben het genre niet uitgevonden maar voeren het welhaast perfect uit. Zo is "Gyrocopter" een korte maar krachtige explosie van instrumentaal geweld, "The Grey Legend" een 12 minuten durend epos en "Russian Wisdom" een uitstapje met muzikale humor. Het uit vier delen bestaande "Deep Chasm" beslaat zo'n 20 minuten. Deel 1, het instrumentale "Charter", zet meteen de toon, deel 2, "Chime" heeft een sterk refrein in de eerste vocale minuten, daarna barst het nummer los in alle hevigheid met een werkelijk imposant stukje instrumentaal vertoon op toetsen en snaren. "Sky Architect" is niet vies van een paar minuutjes heftig soleren in wisselende tempo's! Deel 3 "Changeling" is een korte brug op piano naar deel 4 "Chasm" waarin aanvankelijk het refrein uit "Chime" terugkeert. De minuten die dan volgen hadden wat mij betreft achterwege gelaten mogen worden. Een psychedelisch-achtige voordracht met wat "goedkoop" aandoende effecten op de gesproken passages slaan de plank wat mij betreft een beetje mis. De band lijkt hier wat al te hard te proberen om een stukje "paranoia" op te voeren maar slaagt er niet in om overtuigend te zijn. Dit heeft wellicht ook te maken met de af en toe wat te Nederlands klinkende Engelse uitspraak. Het zijn overigens de enige wat zwakkere minuten op dit album.

"Excavations Of The Mind" is een vooral instrumentaal gezien indrukwekkend album. Het is bijna ongelooflijk dat dit een debuutalbum is van een zo'n jonge band! Je vraagt je af waar dit naar toe gaat als de opvolger het resultaat zal zijn van een band die zich verder heeft weten te ontwikkelen. Luister naar andere bands in dit genre en je kunt niet anders dan concluderen dat Sky Architects nu al tot de beste behoort.

Eric Krull

CD Review: Gecekondu - Baba Zula - 2010

2010-12-03T12:32:00.000-08:00

De Turkse band Baba Zula bracht hun eerste CD in 1999 uit en hun nieuwe CD “Gecekondu”, wat zoiets als “het moment waarop de duisternis over de stad valt” betekent, is hun zevende, waarop 11 nummers staan plus een video clip.
De band woont in Istanbul, een stad van meer dan 20 miljoen mensen, en bestaat behalve uit de oprichters van Baba Zula, Murat Ertel – saz, gitaar, tamboer en zang en Levent Akman – percussie en machines, uit: Cosar Kamci – percussie en Elena Hristova – zang.
Op Gecekondu, uitgebracht drie jaar na hun laatst verschenen CD Roots uit 2007, doen verder een aantal gastmuzikanten mee zoals Titi Robin, Alcalica, Serra Yilmaz, Cem Yildiz, Bugge Wesseltoft en ex-Asian Dub Foundation lid Dr.Das.
Het grote verschil met hun voorgaande CD’s is dat er maar twee korte nummers op staan en dat de muziek een stukje steviger is geworden. Het eerste nummer “Abdülcanbaz” heeft precies datgene wat deze muziek zo interessant maakt, namelijk een combinatie van verschillende muziekstijlen.
Traditionele Turkse klanken worden gemixt met westerse psychedelica en dub invloeden, waarbij de zang in het Turks is. “Kelebekler Kuslar” is het volgende nummer, een instrumentaal stukje, dat meer in de oosterse stijl gespeeld wordt. Dan volgt het door Elena gezongen “Efkarli Yaprak”, waarbij de band weer een combinatie van dub, reggae en oosterse muziek maakt. Daarna hoor je het iets meer dan een minuut durende “Hopce Acis”, dat door Cem Yildiz gespeeld wordt op de cura, gevolgd door “Hopce” een swingend nummer, waarbij je niet stil kan blijven zitten, met dub invloeden en zang door Murat en Elena. Halverwege het nummer lijkt de band het tempo even te laten dalen, maar dat blijkt een schijnbeweging te zijn en het blijft swingen. Dan is het tijd voor de gastmuzikanten, die “Le Furet Dans La Foret En Feu” ten gehore brengen. Dit wordt, zoals de titel al doet vermoeden, in het Frans gezongen. In dit folk nummer gebruikt de band behalve de traditionele muziekinstrumenten ook een synthesizer en weet hiermee een licht hypnotiserend effect te creëren. “Temptation” heet het volgende nummer, dat weer een combinatie van verschillende muziekstijlen is en in het Engels gezongen wordt door Tod A., die ook de bas hierbij speelt.
Ook op “Hayde Hayde”wordt door de gastmuzikanten meegespeeld. Dit hypnotiserende nummer doet me enigszins aan de muziek van de Duitse 70-er jaren band Can denken. Nu volgt er een stukje van 40 seconden, dat a-capella gezongen wordt door Elena en “Komsu Acis” heet, gevolgd door “Komsu”, een vrij psychedelisch nummer.
Als laatste nummer staat er de instrumentale uitvoering van “Temptation” op Cecekondu en dit 11 minuten durende stuk muziek is een waardige afsluiter van deze schitterende CD. Met dit nummer is het moeilijk niet met de muziek mee te bewegen en dat lukt me dan ook niet. Vanaf de eerste tonen pakt Baba Zula me met dit nummer helemaal in. Even proef ik weer de sfeer van het live optreden in Paradiso van begin april 2010, waarbij alle mensen in de zaal stonden te dansen.

“Gecekondu” is een fantastische CD, die je als muziekliefhebber niet mag missen en zeker tot de 10 beste CD’s van 2010 behoort.

Carry Munter

Review: Kosmonauts - Sula Bassana - 2010

2010-11-29T13:59:00.000-08:00

De Duitse Multi-instrumentalist Dave Schmidt, alias Sula Bassana, speelt op zijn nieuwe album, “Kosmonauts”, weer alle instrumenten zelf en produceerde de CD in zijn thuis studio. De mastering liet hij over aan krautrock legende Eroc, die dat voor veel Duitse bands en muzikanten doet.De CD werd eerder in een gelimiteerde CD-R versie uitgebracht onder de naam “Sulatronics 2”, maar omdat er zoveel positieve reacties op volgden, besloot Sula er een gewone release van te maken, waarop 5 vrij lange elektronische nummers staan.

Het openingsnummer van de CD, “Barbarella”, genoemd naar de film met Jane Fonda, laat je meteen weten, wat je kan verwachten. Science-Fiction muziek gemixt met space-rock, in een hypnotiserend ritme gespeeld, waarbij ik langzaam in een lichte roes kom, zonder enige drugs te gebruiken.
“Thora”begint als een soort video spelletje, maar langzaam maar zeker verandert het net als het voorgaande nummer in een hypnotiserend geheel, waar ik me volledig geboeid aan over kan geven. Dan volgt “Stella Star”, volgens mij het beste nummer van de CD, dat me compleet uit mijn bol laat gaan en ik besef, dat Sula me volledig in de ban van zijn muziek heeft weten te krijgen. Vervolgens hoor ik de aanzwellende tonen van het volgende nummer, genaamd “Trillian”. Een eentonig, maar zeer intrigerend begin van dit nummer houdt me in spanning en na enkele minuten verandert het ritme in een dansbare soort trance ambient, waarop ik mee begin te bewegen. Het meest afwijkende nummer heeft Sula voor het laatst bewaard en dat heet “Pygar”. Zware indringende tonen, die een duister soort gevoelens oproepen, zo kan ik dit 10 minuten durende nummer het best omschrijven. Ondanks dat zit ik aan mijn stoel gekluisterd, omdat ik ook nu weer volledig in de muziek kan opgaan en na afloop van de CD, heb ik dan ook het gevoel, in één grote trip te hebben gezeten en ik besluit de CD nogmaals te draaien en te draaien en te draaien.

“Kosmonauts” is voor mij één van de tien beste CD’s van 2010 en dus verplichte kost!

Carry Munter

Review: Madame Zelle - Conqueror - 2010

2010-11-20T13:46:00.000-08:00

Madame Zelle is het vierde album van de Italiaanse symfonische rock band Conqueror, die uit 5 personen bestaat. Dat zijn: Simona Rigano – zang / synthesizer, Natale Russo – drums / percussie, Sabrina Rigano – fluit / saxofoon, Mario Pollino – gitaar en Gianluca Villa – basgitaar. De band nam het album in maart en april 2010 op en de CD gaat over het leven van Geertruida Margaretha Zelle, oftewel Mata Hari, die leefde van 1876 tot 1917. Het is een concept CD, die 9 nummers bevat.
Mata Hari was één van de meest raadselachtige vrouwen uit de vorige eeuw en ze verbleef o.a. op het eiland Java en Parijs, waar ze met veel succes op het podium en in de salons met haar onweerstaanbare charme stond tijdens de eerste wereldoorlog. Ze werd van spionage beschuldigd en ook als zodanig geëxecuteerd.
De CD opent met het bijna 15 minuten durende “Margaretha”, dat je mee neemt naar een lang vervlogen tijd, waarin synthesizer en fluit het begin vormen van een fantastisch stuk muziek met verschillende stijlen en tempo wisselingen. Symfonische rock, klassiek aandoende klanken, een prachtige zang, opzwepende ritmes, het zit er allemaal in en je kan meteen duidelijk horen, dat dit een band is van geschoolde muzikanten.
Ook in het volgende nummer, dat “ Indonesia” heet, hoor je de klasse van deze band onmiddellijk en in dit instrumentale symfonische nummer wordt de sfeer van Indonesië prima weergegeven door de oosterse klanken van de sitar en doordringende drums, aangevuld door de synthesizer en fluit.
“Occhio Dell’alba” is een swingend symfonisch nummer, dat redelijk rustig van start gaat, maar gaandeweg steeds meer vaart krijgt en door de tempo wisselingen en de prima zang van keyboards speelster, zangeres Simona Rigano krijgt het extra kracht. Dan volgt “Fascino Proibito”, dat eveneens een krachtig symfonische song is en hierin gaat de band de stevigere kant op, maar blijft toch het melodieuze er in houden. Vervolgens “Eleganza Perfetta”, dat van hetzelfde laken een pak is, dus met tempo wisselingen, sterke melodielijn en prima zang en uiteraard een lekker ritme.
“#21” begint met een mooi pianospel en gaat dan over in een lekker opwekkend stukje muziek, dat me nog vrolijker maakt, dan ik al was en dit wordt nog eens extra versterkt als ook de saxofoon en fluit hierin een rol gaan spelen en het nummer uitmondt in een stuk progrock, waarin ook de synthesizer een hoofdrol gaat spelen.
Daarna hoor je “Doppio Gioco”, een vrij vlakke song en het minst interessante nummer van de CD vind ik, want ik mis hierin het spannende, dat de rest van de songs wel hebben, maar desondanks klinkt het nummer zeker niet verkeerd. In het begin van “Da Sola”eisen fluit, drums en synthesizer de hoofdrol op en ook dit is weer zo’n song, waarvan je het verloop van de rest ongeveer wel kan raden, hoewel het toch ook weer een goede song is.
Als afsluiter hoor je weer een vrij lange song, getiteld “Ad Occhi Alti”, waarin weer van alles gebeurt en dit zijn de nummers, die een CD zo interessant maken om te beluisteren.
Conqueror levert met “Madame Zelle” een schitterende CD af die zeker zijn weg naar symfo liefhebbers zal weten te vinden en het beluisteren meer dan waard is.

Carry Munter

Review: Legacy - Hypnos 69 - 2010

2010-11-10T08:22:00.000-08:00

“Legacy” is de vijfde CD van de Belgische band Hypnos 69, die door de broers Steve en Dave Houtmeyers is opgericht en behalve uit beide broers, verder bestaat uit Steven Marx en Tom Vanlaer.
In 2006 ging de band, nadat ze de CD “The Electric Measure” uitgebracht hadden uit elkaar en zag het er naar uit dat we niets meer van ze zouden vernemen. Nadat de meningsverschillen bijgelegd waren besloten ze toch weer samen te gaan optreden en een nieuwe CD te maken.
Na vier jaar is er dan de CD “Legacy”, een meer dan waardige opvolger van “The Electric Measure”.
Hij bevat 7 nummers die samen 72 minuten duren, waarvan het openingsnummer “Requiem ( For A Dying Creed)” zo’n 18 minuten duurt.
Deze song bestaat uit 3 delen die uiteraard vlekkeloos in elkaar vloeien en verschillende tempowisselingen kent. Part 1 “Within this spell” is een symfonisch stuk, dat in een up-tempo gespeeld wordt, onderbroken door het rustige eerste deel van part 2 “Visions” en verder gaat in het tweede gedeelte van part 2 “Within this spell (reprise)”, waarna het laatste stuk van deze trilogie, als je het zo zou willen noemen, “A Requiem For You” begint, dat ook weer de nodige tempowisselingen kent.
“An Aerial Architect” is de tweede song op de CD en dit is een nummer, dat me qua sfeer aan de begintijd van King Crimson doet denken en je hoort hierin dat Hypnos 69 zich sterk door deze band heeft laten beïnvloeden, waardoor de CD voor mij al een 10 scoort.
Ook het schitterende rustige symfonische “My Journey To The Stars“ scoort hoog.
“The Sad Destiny We Lament” is vanaf het begin meteen één van mijn favoriete songs van de CD. Het nummer is rustig, maar roept een lichtelijk dreigende sfeer op en halverwege wordt dit verder versterkt door de zwaar aangezette tonen van de synthesizer.
Daarna volgt er een rocknummer, getiteld “The Empty Hourglass”, dat met een vrij stevige drumpartij begint, maar langzaam maar zeker over gaat in een progressieve rocksong, waarbij de saxofoon een groot aandeel in het geheel heeft en doordat de band er een hypnotiserend ritme aan toe heeft gevoegd, hoop ik dat dit nummer zal blijven duren, maar helaas is dat niet het geval en plotseling is er een chaotische fase in de song, die over gaat in de rocksong uit de start van dit nummer.
“Jerusalem” is weer zo’n schitterende song, dat in een rustig tempo gespeeld wordt, dat langzaam verandert in een opzwepend nummer, waarbij de saxofoon de overhand neemt en de band laat hier in horen hoe verschrikkelijk goed ze eigenlijk wel zijn.
Als waardige afsluiter staat er het uit 4 delen bestaande nummer “The Great Work” op de CD, een fantastische song, waarin alles vertegenwoordigd is: symfonisch, progressief, stoner, jazz en zelfs lichtelijk space rock.

Hypnos 69 heeft volgens mij met “Legacy” één van de 10 beste CD’s van 2010 gemaakt.
Van buitengewone klasse dus. Hulde!

CD Elektrohasch Records

Carry Munter

Review: Detta Har Hänt - Gösta Berlings Saga - 2009

2010-11-03T14:07:00.000-07:00

“Detta Har Hänt” is de tweede CD van de Zweedse band Gösta Berlings Saga uit Stockholm en de opvolger van hun sterke debuut CD “Tid Är Ljud” uit 2006.
Gösta Berlings Saga speelt R.I.O. (Rock In Opposition), dat vroeger gewoon als luister muziek te boek stond, oftewel hele technische muziek van geschoolde muzikanten en dat is in hun spel te horen ook.
De nummers op de CD gaan over de welvaart staat, industrialisatie en liefde. De basis van de nummers lag in hun eigen studio (Pelikaan), waar ze live opgenomen werden en daarna met overdubs en toevoeging van instrumenten, zoals mellotron, minimoog en pomp orgel opgekrikt zijn, om de sound van de band een extra dimensie mee te geven.
De CD bevat 8 ijzersterke nummers, waarvan “Kontrast” het openingsnummer is, dat een up-tempo heeft en de nodige tempowisselingen kent. Dan volgt “Sorterargatan”, dat met rustige maar onheilspellende duistere tonen begint en langzaam wordt het tempo opgevoerd, om vervolgens tot een climax te komen.
“Svenska Hjärtan” heet het volgende stuk en dit is een rustig nummer, dat met een vrij eentonig ritme begint en dat tot het einde toe weet vast te houden. Het nummer erna, “Fem Trappar”, begint met een zeer eentonig, maar experimenteel synthesizer geluid, dat onderbroken wordt door een sterke drumpartij, waarna de rest van de band invalt en er een lekker symfonisch stuk muziek van maakt, waar de nodige tempowisselingen in zitten. Ook “Nattskift” begint rustig, maar gaat langzaam over in een steeds sneller tempo, om vervolgens op het hoogtepunt weer terug te zakken naar het rustige tempo, waar het mee begon. Daarna volgt nog het bijna 11 minuten durende schitterende “Bergslagen”, waarin de band een fantastische combinatie weet te maken van diverse rock stijlen en hier en daar erg experimenteel klinkt.
“Innilegur?” is een perfect stukje akoestisch gitaar, waar tegen het eind de synthesizer aan toe is gevoegd, om het een extra dimensie mee te geven. Als laatste hoor je “Västerbron 05.30” een 11 ½ minuut durend progressief rock nummer, dat me vanaf de allereerste tonen weet te pakken met een ritme, dat bijna het hele nummer hetzelfde blijft, maar tussendoor onderbroken wordt door enkele uitstapjes van de gitarist, die daarin zijn kunnen etaleert.

“Detta Har Hänt” is een geweldige CD, die je absoluut niet mag missen en als je net als ik de mogelijkheid nog eens hebt om de band live aan het werk te zien, vergeet er dan niet heen te gaan, want deze band is live misschien nog wel beter dan in de studio.

Transubstans Records

Carry Munter

Review: Electric Moon - Lunatics - 2010

2010-10-17T04:00:00.000-07:00

Electric Moon is de nieuwe band van Oostenrijker Dave Schmidt, alias Sula Bassana.Dave’s andere projecten zijn: Zone Six, Interkosmos, Das Alte Haus en Sula Bassana. Ook speelde hij in Weltraumstaunen, Südstern 44 en Liquid Visions. In Electric Moon speelt hij gitaar en effecten. Verder bestaat de band uit: Pablo Carneval – drums en samples en Komet Lulu – basgitaar en effecten.

De CD Lunatics is via Nasoni Records uitgebracht en niet, zoals je zou verwachten, via Dave’s eigen Sulatron label. Lunatics bevat 5 lange nummers, waarvan de kortste 5.30 minuten duurt en de langste 23.00 minuten. Het eerste nummer “Gefaehrliche Planetengirls” pakt me meteen helemaal in en deze 12.30 minuten durende progressieve psychedelische spacerock mix is precies wat ik van de CD verwacht had, de muziek van Dave kennende.
“Lunatic”, dat bijna 12 minuten duurt, sluit hier passend op aan en ook dit is weer zo’n progressief nummer, waarin ik me kan laten meevoeren en me even opgenomen voel door de muziek.
Dan volgt het 19 minuten durende “Brain Eaters” en inderdaad het is net of je brein opgegeten wordt, maar dan in positieve zin. Even geen gedachten, maar puur muziek, die mijn gedachten weg spoelt; progressief psychedelisch met een licht bedwelmend effect, waardoor ik alle tijdsbesef mis.
Het volgende nummer heet “Hotel Hell” , een cover van een song van Eric Burdon en dit is het eerste nummer waarin gezongen wordt. Dit is het kortste nummer van de CD, maar daarom niet het minste, want deze psychedelische uitvoering is geweldig. Als afsluiter van de CD hoor je “Moon Love”, dat het langste nummer is. Het begint rustig en erg psychedelisch en ook de zang roept die sfeer op en hier en daar hoor ik vroege Pink Floyd invloeden, maar langzaam maar zeker wordt de muziek steviger, maar zeker niet minder psychedelisch en uiteindelijk komt het tot een climax. Dit is voor mij zonder twijfel het beste nummer van de CD, die je zeker niet mag missen!

CD Nasoni Records 2010

Carry Munter

Review: The Kings of Frog Island -3 - 2010

2010-09-25T07:26:00.000-07:00

De CD 3 is zoals de title al doet vermoeden is de derde CD van de Engelse band The Kings Of Frog Island, één van de bands van Mathew Bethancourt.
De andere bands zijn: Josiah, The Beginning en Cherry Choke.
De CD opent met het opnoemen van namen van personen, die opgehangen gaan worden en is toepasselijk “In Memoriam” genoemd. Daarna volgt het heavy “Glebe Streets Whores”, dat terug grijpt naar begin jaren 70. Scheurende gitaren en stevige drumpartijen voeren hierin de boventoon en dit is zoals rock ook moet klinken volgens mij.
Het volgende nummer is eveneens stevig en is “Bride Of Suicide” genoemd. “Dark Of You” is een rustige song, die vrij eentonig klinkt, maar desondanks toch niet verkeerd klinkt. Nu volgt mijn favoriete nummer, getiteld “The Keeper Of….”, die meteen al pakkend begint door het intrigerende gitaargeluid, dat je doet afvragen wat er gaat volgen. Wat er op volgt is een hypnotiserend stukje muziek van bas en drums met een gitaar daar doorheen in een stevig ritme dat eindigt met de woorden “I Am The Keeper Of Keepable Bees”, dat ongeveer een minuut lang doorgaat. “More than I should Know” heet de volgende song en ook deze begint vrij rustig, maar gaat langzaam over in een meer hypnotiserende song, waarin de zang een licht echo effect heeft. Daarna hoor je “Ode To Baby Jane”, met een vrij eentonig ritme, dat daardoor licht hypnotiserend wordt , gevolgd door “I Ain’t Sorry”, “A cruel Wind Blows”, een schitterende ballad, die een prima tempoversnelling heeft en terugkomt naar het rustige begin.
Als afsluiter staat “Gallowtree Gate” op de lijst en deze song begint met een stevig eentonig trom geluid, waarna de zang ingezet wordt en de gitaar na enige tijd scheurend tussendoor klinkt.

Carry Munter

Review: Good Life - Jacqueline - 2010

2010-09-01T13:42:00.000-07:00

Het is bijna onmogelijk om naar Jacqueline's "Good Life" te luisteren zonder ergens in je achterhoofd de herinnering aan Krezip te laten ontwaken. Onwillekeurig ga je toch vergelijkingen maken om vervolgens toch al vrij snel tot de ontdekking te komen dat dit album weinig nieuws te melden heeft.

Het is inderdaad net allemaal wat anders dan het Krezip materiaal maar om nu te zeggen dat Jacqueline haar eigen weg is ingeslagen en de geschiedenis achter zich heeft gelaten… "Good Life" klinkt nogal richtingloos. Nu hoeft dat voor een eerste soloplaat nog geen probleem te zijn ware het niet dat er nergens verrassingen te ontdekken zijn die een belofte voor de toekomst zouden kunnen zijn. Jacqueline klinkt zoals ze eigenlijk altijd al heeft geklonken, maar nu dan met een andere begeleidingsband. Eerlijk gezegd mis ik een persoonlijkheid in de muziek. Het klinkt allemaal erg vrijblijvend. Zoals het Motown-achtige "Hold Your Fire", een vrolijk up-tempo nummer dat je zo meezingt of het best aanstekelijke "Finally In Love". "Forgive Me" is het voorbeeld van een popsong zoals er 13 in een dozijn passen. Een "niemandalletje" zoals ook "No Never". "All I Want Is You" daarentegen weet een door de melodie en het arrangement gedragen spanning op te wekken die het nummer een eigen karakter geeft. In dit nummer zingt Jacqueline op een manier die je "eigen" zou kunnen noemen. Maar… eigenlijk had dit nummer zo afkomstig kunnen zijn van een Krezip album als je het mij vraagt. "Honey B" is een slaapliedje dat ze ongetwijfeld voor haar kind heeft geschreven en heeft een melodie met enkele mooie buigingen. "Overrated" is zo'n nummer waar ik me niet zo goed raad mee weet. Is het nu gewoon een leuk nummer of is het "lalala" gehalte wat aan de al te hoge kant in deze natuurlijk wel slim geproduceerde single.

Eén ding is zeker. "Good Life" bevat geen enkel nummer waarvan je van je stoel valt of je ademloos achterlaat. Het slaagt er geen moment in om een indruk achter te laten die je wilt delen met de rest van de wereld. Een slecht album is het zeker ook niet, het is gewoon een aardig popalbum dat de Krezip aanhang best zal willen kopen. Eerlijk gezegd had ik gewoon iets meer persoonlijkheid in het geheel verwacht van een artiest die zich heeft losgemaakt van de succesvolle band waarvan ze deel uit maakte. Een eerste soloplaat is daar toch de uitgelezen kans voor?

Eric Krull

Review: Frequency - IQ - 2009

2010-08-22T11:12:00.000-07:00

In de wondere wereld van de progressive rock is iedereen het er wel over eens dat o.a. Genesis, King Crimson, Rush en Yes trendsetters zijn geweest. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er ontelbare klonen van deze bands het levenslicht zagen in de jaren 70 tot begin jaren 80. Wie het oeuvre van I.Q. aan zich voorbij laat komen kan onmogelijk ontkennen dat ook deze band zijn muzikale roots diep in het begin van de jaren 70 heeft liggen. Maar vergis je niet. I.Q. bestaat inmiddels bijna 30 jaar en heeft 10 studio-albums, 3 live-albums en 5 DVD's op hun naam staan. De laatste aanwinst uit 2009 "Frequency" laat horen dat de band wel degelijk een eigen sound heeft ontwikkeld binnen het genre.

Zanger Peter Nicholls heeft daar een groot aandeel in. Zijn stem en manier van zingen bepalen voor een groot deel de algemene sfeer van het album. De lengte van zijn teksten en het langzaam uitspreken van woorden zit echter de opbouw van een song soms in de weg en haalt zelfs af en toe de spanning eruit. Daar staat tegenover dat zijn teksten altijd op zijn minst interessant te noemen zijn en dat zijn stemgeluid best aangenaam apart te noemen valt.

Het openings- en titelnummer "Frequency" zet meteen de toon voor het hele album. Een sterke riff, solo's en rock zoals je van I.Q. gewend bent. Het gitaarspel van Mike Holmes doet me hier aan Camel denken. Ook in "Life Support" weet Holmes een heel prettig sfeertje op te roepen samen met de keyboards van Mark Westworth. Het instrumentale gedeelte van dit nummer is zeker sterk te noemen. Wat me opvalt aan de muziek van I.Q. is dat de refreinen vaak in het verlengde van het verhaal liggen dat verteld wordt en niet meteen opvallen totdat ze terugkeren verderop in het nummer. Kan I.Q. dan geen sterke refreinen produceren? Ik denk dat je een I.Q. song altijd als geheel moet zien en niet moet afrekenen op het refrein alleen. Het is geen pop waar het refrein al na 30 seconden invalt…
Het meer dan 10 minuten durende "Stronger Than Friction" brengt een Nicholls die wat meer power in zijn zang legt. Vooral de laatste instrumentale minuten zijn melodieus en aanstekelijk. "One Fatal Mistake" is een voorbeeld van een song waar de spanning wegvalt door het feit dat Nicholls de eerste 3 minuten zijn verhaal vertelt met als achtergrond een melodie die maar blijft herhalen. Je blijft als het ware wachten op het moment dat het geheel van start gaat… en dan is het ineens afgelopen. Wat echter volgt is het eerste hoogtepunt van het album: "Ryker Skies". Een stampende bass van John Jowitt, dreigende, meeslepende tekst/zang, sfeervolle keyboards. Progressive Rock die erin gaat als koek. Het ruim 13 minuten durende "The Province" is het tweede hoogtepunt maar wordt misschien iets te vaak onderbroken door Nicholls. Zo duurt het tot de 10e minuut wanneer de veel te korte gitaarsolo invalt. Het nummer bevat erg sterke instrumentale gedeeltes die soms een aangenaam sfeertje weten te scheppen. "Closer" komt wat langzaam op gang maar heeft een stevig midden en brengt je ontspannen naar het einde van het album.

IQ levert na bijna 30 jaar een album af dat overeind blijft en dat is knap. "Fequency" zal de fans zeker tevreden hebben gesteld en ook voor degene die voor het eerst kennis maakt met de band is het album beslist toegankelijk.

Eric Krull

Review: So Anything Else? - Miss Montreal - 2010

2010-07-30T15:12:00.000-07:00

Met "Just A Flirt" van het debuutalbum "Miss Montreal" zette de band met Sanne Hans aan het roer zichzelf op de kaart in Nederland. Een "licht verteerbare" popsong die je in no-time meezong. Op "So… Anything Else?" gaat de band wat meer richting rock en dat pakt prima uit. De opener "The Real Thing" is een binnenkomer van jewelste. Het refrein is ijzersterk, een no-nonsense track die op mij in ieder geval meer indruk maakt dan het hele vorige debuutalbum. Opvallend aan "So… Anything Else?" is dat het merendeel van de nummers zo rond de 30 tot 40 seconden al in het refrein zijn aanbeland. "Met de deur in huis vallen" zou je dat kunnen noemen. Een instrumentale intro van meer dan 15 seconden zit er niet in. "Here Without You" valt ook binnen 30 seconden in het refrein dat opnieuw een prima song oplevert. "Giving Up On Love" bevat een prima solo, jammer dat er voor instrumentale uitstapjes op dit album geen ruimte is genomen.

"Miss Montreal" produceert met gemak up-tempo, makkelijk in het gehoor liggende couplet-refrein songs die prima binnen het radio format vallen. Zoals ook de single "Swing The Night Away".Is het wereldschokkende muziek? Nee. Is het gewoon lekkere muziek? Jazeker. "Say What You Want" is een nummer dat beter wordt naarmate je het vaker hebt gehoord en is dus een uitzondering op de regel. "Feel" is een mooi opgebouwde song die na een akoestisch begin ontaard in een uitbundige sfeer om vervolgens weer ingetogen te eindigen. Hoogtepunt op "So… Anything Else?" is het akoestische "For You" waar het zangtalent van Sanne Hans volledig tot zijn recht komt en je dwingt om aandachtig te luisteren. Er zijn ook mindere momenten. Op "Fading Romance" klinkt de stem van Sanne Hans bijvoorbeeld behoorlijk "krakerig" tijdens het langgerekte refrein. Iets te veel "over the top" met een te vaak herhaalde titelregel. Een "stembanden breker" lijkt me. "The Backbeat", "Golden" en "Easy Way Out" zijn voor mij de wat mindere nummers.

"So… Anything Else?" is een album dat zijn voorganger overtreft, zeker als geheel. "Miss Montreal" maakt indruk en bewijst meer te vertellen te hebben dan alleen single-succes.

Eric Krull

Review: Wicked Map - Ginger Ninja - 2010

2010-07-25T14:50:00.000-07:00

Ginger Ninja uit Denemarken maakt vrolijke pop met duidelijke electro invloeden. "Wicked Map" is hun debuutalbum. "Crying Shame", de opening track, is een mogelijke single kandidaat wat mij betreft, een prima catchy popsong. De single "Sunshine" die tijdens het WK vaak te horen was werd een flinke hit in Nederland. Het aanstekelijke refrein met zonnige uitstraling is dan ook perfect voor een heuse zomerhit. De rest van het album staat vol met songs die niet al te ver afwijken van dit overwegend vrolijke geluid. Het refrein in "Red Lips" is een schaamteloze imitatie van het welbekende Depeche Mode geluid, ik kan niet anders zeggen dan dat ze de kern van deze sound welhaast perfect hebben weten te vangen. Eerlijk is eerlijk… Maar of we daar nu op zitten te wachten is natuurlijk maar de vraag.

"Soldiers" is opnieuw een aanstekelijk up-tempo nummer met een mix van bijna ouderwets aandoende synthesizer sounds, ritmische gitaar en veel met kopstem gezongen vocals. "You Can Have It All" zing je moeiteloos na één keer beluisteren mee. Get There Soon" ligt in het verlengde van "Crying Shame", zeker als je goed luistert naar de ritmische gitaarloopjes in de achtergrond die ook weer min of meer terugkeren in "The Boy Who Grew Bitter". Na de tweede helft van het album is de verrassing van het best frisse geluid van Ginger Ninja er een beetje af en begint de voorspelbaarheid een negatieve factor van betekenis te worden. "The Boy Who Grew Bitter" ga je dan al snel als filler beschouwen. De laatste track "Bone Will Break Metal" slaagt er nog in de aandacht vast te houden door af te wijken van de sound die je voorgeschoteld kreeg en is eigenlijk één van de sterkere songs van het album. De band vermengt hun sound die je tot dan toe te horen kreeg hier met dance/trance invloeden die het totaal ineens een heel ander sfeer geven. Een interessante wending.

"Wicked Map" van Ginger Ninja is een aardig debuutalbum van een band die meteen een redelijk eigen sound weet te brengen afgezien van enkele "uitstapjes". Dat is op zich eigenlijk best knap ware het niet dat een vorm van afwisseling binnen deze sound op dit album met node gemist wordt. Maar daar zijn opvolgers van debuutalbums voor uitgevonden…

Eric Krull

Review: Backlash - Bad English - 1991

2010-07-11T07:18:00.000-07:00

"Time Stood Still" van het album "Backlash" is zo'n nummer dat regelmatig voorbij komt op alle classic-rock zenders en programma's als "arbeidsvitaminen". Een melodieuze pop-rock song met de onmiskenbare stem van John Waite was eigenlijk altijd een potentiële hit in de jaren 70 toen hij nog deel uitmaakte van "The Baby's". "Isn't It Time", "Everytime I Think Of You" en "Piece Of The Action" zijn daar bekende voorbeelden van. De oprichting van "Bad English", een mix van bandleden van The Baby's en Journey, leek dan ook veelbelovend. Het eerste album zonder titel bracht vooral in Amerika veel succes met o.a. de single "When I See You Smile", een nummer 1 hit. Het album klinkt in mijn oren erg Amerikaans alsof de platenmaatschappij helemaal voorbij gaat aan de Europese markt. Vreemd, want John Waite's single succes van enkele jaren daarvoor : "Missing You" werd ook in Europa een hit.

Met "Backlash" borduurde men voort op het succes van de voorganger. Het grote verschil ligt echter in de kwaliteit van de songs op "Backlash". De nummers blijven makkelijker hangen, de melodieën zijn pakkender. De singles "Time Stood Still", en "Straight To The Heart", maar ook "Savage Blue" en "So This Is Eden zijn uitstekende rock-pop songs. "The Time Alone With You" is zo'n album track waarbij je je afvraagt waarom dit geen grote hit is geweest. Deze rock-ballad heeft alles in zich wat je verwacht van dit genre. Waite's stem komt volledig tot zijn recht in dit soort nummers. Op "Rebel Say A Prayer" kun je prima mee schreeuwen, evenals "Pray For Rain". "Make Love Last" is de mindere van de ballads op "Backlash" maar is nog steeds aangenaam. Bad English was een kort leven beschoren. Bij het uitkomen van "Backlash" was de band al ter ziele.

Als je dit album kunt waarderen luister dan ook eens naar de track "Union Jack" van het gelijknamige album uit 1979 van "The Baby's". Het venijn in Waite's zang in dit nummer had wellicht prima gepast in een verdere ontwikkeling van Bad English op een derde album.

Link: John Waite Website

Eric Krull

Review: Intriguer - Crowded House - 2010

2010-06-23T08:50:00.000-07:00

"Intriguer" is het tweede album van Crowded House na de zelfmoord van drummer Paul Hester in 2005. Het eerbetoon "Time On Earth" uit 2007 had een duidelijke zwaarmoedige ondertoon. Ook deze opvolger is wat minder uitbundig dan het werk uit de periode 1986-1993. "Saturday Sun" is melodieus, toegankelijk en up-tempo en dus de voor de hand liggende single. "Archer's Arrows" is muzikaal wat eigenzinniger en daardoor interessant. "Either Side Of The World" is een nummer met een heel eigen sfeer waarin Crowded House bewijst ook in 2010 nog over voldoende creativiteit te beschikken. "Fallin Dove" is smullen geblazen, dan weer in getogen, dan weer uitbundig maar bovenal muzikaal genieten. "Isolation" is behoorlijk experimenteel voor een Crowded House song en ik kan me zo voorstellen dat de fan uit het "Always Take The Weather" tijdperk hier even achter zijn oren krabt. Maar eigenlijk is het gewoon een prima song. Ok, de vrouwelijke vocal (Neil Finn's vrouw Sharon) werkt voor mij niet echt maar toch valt er genoeg te beleven. In "Even If" hoor je in de verte de stijl van weleer en dat bevalt prima. "Elephants" is sfeervol en kabbelt rustig aan je voorbij al zou je dat aan de titel van het nummer niet meteen vermoeden.

Wie met "Intriguer" denkt een album vol met "Don't Dream It's Over" en "Into Temptation" achtige songs te kopen zal niet meteen onder de indruk zijn. Het album mist uitschieters op het gebied van makkelijk in het gehoor liggende tracks met een hoog meezing gehalte. De kracht ligt dan ook meer in het album als geheel dat zeker na wat meerdere keren beluisteren wint aan kracht.

Het schrijverstalent van Finn is onbetwist. Ook al klinkt Crowded House niet meer als in de hoogtijdagen van hun single successen, "Intriguer" klinkt als muziek van een band die deze periode achter zich heeft gelaten zonder er definitief afscheid van te hebben genomen. Nog steeds overheerst de overwegend akoestische benadering maar de verschillen liggen hem voornamelijk in de sfeer die de songs uitademen en een wat minder alles overheersende couplet-refrein gerichte benadering. De fans van het eerste uur zijn inmiddels net als de bandleden een dagje ouder en zijn waarschijnlijk best in voor een wat volwassener geluid en zullen niet teleurgesteld zijn. Het jonge publiek zal wat meer moeite hebben om dit album hoog te kunnen waarderen.

Eric Krull

Review: Krautrock From Hell - Electric Orange - 2010

2010-06-17T13:48:00.000-07:00

(Sulatron records / Clear Spot)
Electric Orange werd in 1992 door Dirk Jan Müller (orgel, synthesizer) opgericht, die tot 1994 met gast- muzikanten zijn muziek maakte, maar vanaf dat jaar speelt hij samen met Dirk Bittner (gitaar, zang, percussie). Electric Orange bestaat verder uit: drummer Georg Monheim, Basgitarist, Tom Rückwald en gitarist Joseph Ahns. De band neemt alle muziek in hun eigen studio op en dat geeft ze de ruimte om op te nemen wanneer en hoe lang ze zelf willen. Ze gebruiken daar apparatuur uit de jaren zestig en zeventig voor, maar ook moderne opname technieken. De muziek is geïnspireerd door de krautrock en psychedelica, ontstaat spontaan tijdens sessies en wordt ook tijdens die sessies opgenomen.

Sinds 1993 worden er CD’s en LP’s uitgebracht. Eerst via Manikin records uit Berlijn, Delerium records uit Engeland en MPL (Catweezle) bracht hun CD “Abgelauben” in 2001 uit, in 2003 de vinyl uitgave van “Platte” en in 2005 “Fleischwerk” eveneens alleen op vinyl, maar na die laatstgenoemde release, brengt het Oostenrijkse Sulatron label hun CD’s op de markt en deed re-releases van hun CD’s “Platte”, de cult-CD “Morbus” en de CD “Fleischwerk” met daarop 4 bonustracks van 2005 en 2008.
In de jaren 90 trad de band zelden live op, maar sinds ze vanaf 2003 een vaste band vormen, zijn er optredens geweest met o.a. Man, Guru Guru, Zone Six, Birth Control, Hoelderlin, Kraan en ex-Hawkwind Harvey Bainbridge. Ook speelden ze op grote festivals zoals Burg Herzberg, Roadburn, Yellowstock, Zappanale en waren ze hoofdact bij het zuid_Duitse FreakWeekNoEnd festival in 2006.

De muziek van hun nieuwe CD “Krautrock From Hell” uit 2010 vind ik net als hun eerdere werk in één woord geweldig. De CD begint met “Bandwurm”, dat een sterk hypnotiserend ritme heeft, dat door de bas en drums bepaald wordt en gitaar en synthesizer spelen daaromheen hun eigen partijen.
In “Sundos” bepalen de drums en bas wederom het ritme en deze keer treedt de synthesizer meer op de voorgrond, waardoor een zeventiger jaren sfeertje wordt gecreëerd en de gitaar speelt in dit nummer in mindere mate een rol. Dan volgt een psychedelisch nummer, getiteld “Chorg (cpt.Gyrock’s), dat bijna 11 minuten duurt en de band neemt je daarin mee in een trip terug in de tijd. Ik voel de jaren zeventig herleven en Electric Orange weet me in een lichte trance te brengen met dit fantastische stuk muziek.
Ook “Hers” is weer zo’n nummer waar je niet omheen kan; psychedelisch, intrigerend en dit maal gedomineerd door de gitaar en synthesizer, die je eerst gedurende een minuut of drie in een hypnose brengen, waarna het nummer verandert, doordat niet alleen het ritme verandert, maar er ook in gezongen wordt, waardoor de muziek naar pop neigt te gaan.
Vervolgens krijg je “Kunstkopf” te horen, dat een mix is van psychedelica en krautrock en dan volgen er nog twee songs, die samen zo’n dikke veertig minuten duren. Dat zijn het rustig beginnende “Neuronomicon”, dat met een stukje akoestisch begint en langzaam over gaat in een symfonisch stuk, dat op zijn beurt over gaat in een psychedelisch stuk, met sterk vervormde zang en daarna verandert het weer in een zwaar en duister stuk muziek, om vervolgens terug te keren naar symfonisch.
Als laatste staat het zeer psychedelische “Wurmloch” op deze schitterende CD, waar je als muziekliefhebber niet omheen kan en mag.

Carry Munter

Review: The House - Katie Melua -2010

2010-06-06T11:10:00.000-07:00

Uit: Mike Batt en in: William Orbit. Dat is wat er anders is aan het nieuwe album van Katie Melua. Producer Orbit werkte eerder samen met Madonna aan "Ray Of Light", naar mijn idee veruit het beste wat deze dame ooit heeft uitgebracht. Ook op "The House" drukt Orbit zijn stempel al is het allemaal minder schokkend dan op "Ray Of Light". "The Flood" is niet per ongeluk tot single gekozen. De Orbit factor is hier namelijk overduidelijk aanwezig. Een schok voor de Katie Melua fan? Misschien, maar niet in alle nummers op "The House" is zijn invloed even prominent aanwezig.
"The Flood" is echter wel één van de meest aansprekende nummers. Een sterke melodie en een tempowisseling in het midden maken het nummer interessant. "A Moment Of Madness" zal de fan van eerder werk wellicht meer aanspreken. Meer ruimte voor Melua's stem in een sfeervol nummer. "A Happy Place" is een popsong met opnieuw een "touch" van Orbit maar minder sterk dan "The Flood". "Red Balloons" met de basis van gitaar / vocals is meer zoals je van Melua gewend was. Een echt "luisterliedje" dat het best tot zijn recht komt als je alleen bent in je huiskamer of met de koptelefoon op. "Tiny Alien" heeft opnieuw de Orbit touch en doet me toch echt aan de stijl van "Ray Of Light" denken. De cover "The One I Love Is Gone" die o.a. door Linda Ronstadt werd vertolkt is in een nieuw jasje gestoken en is prima materiaal voor Melua als zangeres. Een titel als "God On The Drums, Devil On The Bass" schept bepaalde verwachtingen. Hoewel ik het best een aardig nummer vind had ik toch wat meer vuurwerk van God en de Duivel verwacht maar ook van Melua zelf die qua zang iets te lief blijft in een nummer dat mogelijkheden biedt om jezelf eens vocaal te laten gaan. Gemiste kans. "Twisted" heeft weer de duidelijke Orbit touch en is een geslaagde popsong met een typisch sfeertje. Maar opnieuw niet meteen het standaard Melua repertoire. Over sfeertjes gesproken…het titlenummer "The House" dwingt je bijna je adem in te houden om vooral het gebrachte verhaal maar niet te storen. Een sterk nummer dat Melua zingt alsof het haar geen enkele moeite kost.

"The House" is duidelijk een poging tot vernieuwing na de vorige albums. De beslissing om ditmaal William Orbit aan het roer te zetten zegt al genoeg in dat opzicht. Toch worden de fans niet meteen overstelpt met deze vernieuwing door het meteen in ieder nummer door te laten klinken. Het resultaat is een relatief verrassend album dat Katie Melua wellicht nieuwe fans zal brengen zonder dat de liefhebber van "Nine Million Bicycles" meteen schreeuwend zal wegrennen. De jazzy sfeer van b.v. "Shy Boy" is op dit album echter niet terug te vinden. Een voorteken van wat komen gaat?

Eric Krull

Review: Happyland - Amanda Jenssen - 2009

2010-05-22T10:46:00.000-07:00

Amanda Jenssen's stem klinkt aangenaam hees. Een Zweedse tongval in haar engelse uitspraak maakt je duidelijk dat niet alle grote talenten uit Engeland of Amerika komen. De Zweedse versie van Idols mag ze dan net niet gewonnen hebben, met "Happyland" (haar tweede album) bewijst de 22 jarige Amanda Jenssen over ongelooflijk veel talent te beschikken. Niet alleen als zangeres maar ook als songwriter. Haar zang klinkt vol overtuiging en is vaak ongeremd waardoor er alle ruimte is voor emotie in de songs. In de begeleiding spelen blazers en strijkers een belangrijke rol.

Een betere titeltrack, single en opener dan "Happyland" had ze niet kunnen schrijven. Na 1 keer beluisteren blijft dit nummer in je hoofd hangen. Na een gong, het aanzwellen van haar stem en backing-vocals barst dit nummer los in een melodie en beat waarbij het onmogelijk is niet mee te gaan zingen. Op de achtergrond gaan de blazers ook uit hun dak om het feestje compleet te maken. "Save Me For A Day" begint met een contrabas die heel even aan de Straycats "Runawayboys" doet denken om vervolgens weer in een vlot tempo met begeleidende blazers uit te barsten. "Autopilot" begint met ingetogen piano en vocals maar ontaard niet in een ballad. Het refrein en de manier van zingen in dit nummer zou je als een soort Jenssen trademark kunnen benoemen, een sterk nummer. Met "Morninglight" nemen de blazers het weer over. "Our Time" is een song vol dramatiek met een werkelijk prachtige zanglijn. Met tromgeroffel en strijkers op de achtergrond wordt de spanning naar het refrein ieder keer weer opgevoerd. Het up-tempo "The Rebounder" is opnieuw een song die in je hoofd blijft hangen door een aanstekelijke melodieuze zanglijn. Met "The End" staat de dramatiek weer vooraan in opnieuw een sterke compositie. "Charlie" is voor mij het hoogtepunt van "Happyland". Contrabas, piano fill-ins, blazers, een jaren vijftig jazzy sfeertje, een vertellende zang in het couplet en een melodieus "meezing-refrein". Prachtig! Met "Common Henry" en "Borderline" gaat het feest gewoon verder. Het opnieuw melodieuze "I Choose You" is de juiste afsluiter. Vervolgens kom je tot de ontdekking dat er werkelijk niet 1 zwak nummer op "Happyland" staat en dat is knap. Je kunt je afvragen waarom ze niet is terug te vinden in de hoogste regionen van de hitlijsten want daar hoort dit album thuis. In Zweden is het al goud…

Eric Krull

Review: Light Up - Stevie Ann - 2010

2010-05-12T14:50:00.000-07:00

Stevie Ann's derde album "Light Up" werd geproduceerd door Mitchel Froom. Bekend van zijn werk met o.a. Sheryl Crow, Vonda Shepard en Crowded House. Niet de minste namen dus. Toch is de productie heel ingetogen en vooral niet "overdone".
Opener en titeltrack "Light Up" is meteen het sterkste nummer van het album. Een soul-achtig nummer met blazers en een laid-back zanglijn. Het zijn echter vooral de country invloeden die bepalend zijn op de rest van het album. Wie hoopte op een album in de stijl van haar debuut "Away From Here" zal meteen opvallen dat ditmaal de piano vrijwel ontbreekt. Nummers als "Ten Minutes of Sleep" zul je niet vinden op "Light Up". Eerlijk gezegd vind ik dat een gemis. Het album kabbelt voort met nummers die nogal "bescheiden" zijn. Geen grote uitschieters naar links of rechts, pop-country songs in al zijn eenvoud. Zoals "Carry Me Home" , "To Forget Her" of "Leaves Keep Falling Down". Goed gezongen met een prettige begeleiding, maar… wel een beetje saai als je er een kwartier naar hebt geluisterd. Je kunt je ook afvragen hoe Ann zich wil onderscheiden met dit soort materiaal. "Waiting & Dreaming" heeft een wat meer eigen sfeer en minder country en valt daardoor meteen op, net als het meer poppy "That Thing" en het up-tempo "You Done me Wrong". Ook het wederom met blazers ondersteunde "Move On" springt eruit.
Stevie Ann komt wat mij betreft op "Light Up" vooral goed uit de verf wanneer de country invloeden achterwege worden gelaten. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest met Froom aan het roer. Zoals ik al eerder aangaf is het geheel ontbreken van de piano als dragende faktor in de begeleiding een gemis. Piano en Stevie's stem zijn een bewezen combinatie op haar debuut album en laten meer ruimte voor variatie tussen de songs onderling.

Naar eigen zeggen heeft Ann bewust gekozen voor Froom als producer en daarmee de deur voor country invloeden wijd open gezet. Wat mij betreft mag die samenwerking beperkt blijven tot dit album. Waarom? Omdat de persoonlijkheid van Stevie Ann zoals die aanwezig is op haar debuutalbum zich te weinig laat zien op "Light Up". En dat is jammer.

Eric Krull

CD Review: I Speak because I can - Laura Marling - 2010

2010-05-06T13:30:00.000-07:00

De Britse folk van de 20-jarige (!) Laura Marling is niet meteen muziek die je grijpt vanaf de eerste keer dat je ernaar luistert. De songs lijken dan ook niet geschreven (of geproduceerd) met een hoge notering in de hitlijsten als enig doel. "I Speak Because I Can" vergt enige inspanning van de gemiddelde luisteraar voordat het geheel tot leven komt. Geen directe "meezingers" of "meegalmers" dus. De "singer/songwriter met gitaar in de hand op het podium van de lokale pub" -sfeer is nadrukkelijk aanwezig. Als je het kunt opbrengen om de muziek enkele keren over je heen te laten komen zul je echter ontdekken dat de songs langzaam tot leven komen. Zoals bijvoorbeeld "Hope in The Air" dat langzaam de spanning opbouwt na een ingetogen eerste minuut.

Laura Marling zingt op en verhalende manier, soms zelfs bijna met een onverschillige ondertoon. Zoals bijvoorbeeld op "Made By Maid". Tijdens "What He Wrote" doet ze me zelfs aan Leonard Cohen denken. Toch zijn niet alle nummers op "I Speak because I Can" even moeilijk toegangelijk. Zo'n uitzondering is bijvoorbeeld het wat country getinte "Rambling Man" met een melodieus refrein en tweestemmige zang en een instrumentale begeleiding die wat meer ruimte krijgt om de sfeer te bepalen. Daarnaast natuurlijk de sterke single "Devil's Spoke" met zijn opzwepende ritme en typische sfeer. Een song die ieder keer dat je hem hoort beter wordt.
Ook "Darkness Descends" laat je al snel opgaan in het eveneens aanstekelijke ritme. Tegenvaller van het album is eigenlijk het ontbreken van echte (instrumentale of vocale) hoogtepunten. Ik had gehoopt dat de muzikanten zo af en toe eens de ruimte zouden krijgen om hun kunsten te vertonen. Dit is ook de reden dat "I Speak Because I Can" op mij niet echt indruk maakt of zich weet te onderscheiden. Het album is zeker integer en oprecht maar weet mij niet echt te raken omdat het slechts een enkele keer flink op gang komt. De aantrekkingskracht die wel in de single "Devil's Spoke" te vinden is, is helaas te weinig in de andere tracks terug te vinden.

Eric Krull

CD Review: Franticode - Aphelion - 2008

2010-04-30T12:52:00.000-07:00

De Italiaanse band Aphelion is een instrumentaal rock project, dat in 2004 door Alessandro Bertoni – keyboards, Sebastiano Pozzobon – basgitaar en Matteo Gasparin gevormd werd.
De band maakt een mix van verschillende stijlen jazz / fusion en technische progressieve rock en dat mondde in 2005 uit in de demo “Demonstuctive, waar 2 nummers op staan. In 2006 tekenden ze een contract met het Lizard Open Mind label en kwam drummer Enrico Pintonello bij de band. Eind 2007 hadden ze genoeg materiaal om een CD te vullen en werd de CD “Franticode”, waarop 7 songs staan, in de Majestic Studio te Venetië, Italië in 2 dagen opgenomen. De CD werd in de Beach Wood Manor Studio’s te Los Angeles gemixt door niemand minder dan Derek Sherinian, die werkte met o.a. Alice Cooper, Billy Idol, Yngwie Malmsteen, Dream Theatre en Planet X. Je hoort in de nummers invloeden van Allan Holdsworth, waar de band me in sommige stukken aan doet denken en muzikaal ook mee te vergelijken valt.

Het openingsnummer “Hercoloubus” pakt je meteen en je weet direct dat dit een CD is die je regelmatig zult opzetten. Het is een spannend nummer waarbij een mix van metal, jazz- en symfonische rock vol met tempowisselingen je aan de muziek gebonden houdt.,Het nummer loopt feilloos over in de volgende en “Hybris” is van hetzelfde laken een pak, alleen heb je het idee dat het een stuk steviger wordt, maar dat is maar schijn. Na een kort metal intro wordt het allemaal weer een stuk symfonischer.
Één van mijn favoriete nummers is “Dreaming In Franticode”, dat als derde gespeeld wordt, waarmee de band me ook nu weer aan mijn stoel gekluisterd weet te houden. Het is een schitterend jazzrock nummer in de stijl van Allan Holdsworth, waarin de spanning steeds meer opgevoerd wordt.
“Orbit Out” heet de volgende track en is een zeer melodieus nummer met een vrij rustig begin waarin de band gaandeweg de spanning steeds verder weet op te bouwen. Ook in dit nummer zitten de nodige tempowisselingen, waardoor de muziek je blijft boeien.
Daarna volgen de nummers “Clouds Over Tharsis”, een mix van symfo, jazz- en hardrock, “Mercurial Sand”, met een klassiek aandoend intro en het schitterende “Primordial Crossbreeding”, dat een vrij experimenteel begin kent en net als de rest van het album technisch perfect in elkaar zit, waarbij alleen het abrupte einde uit de toon valt. Dit is volgens mij het beste nummer van de CD, waarin de band laat horen hoe je muziek in deze muziekstijl hoort te spelen. Aphelion heeft met “Franticode” een stuk muziek weten te creëren, waarmee liefhebbers van jazz en symfonische rock hun hart op kunnen halen en niet omheen kunnen en mogen gaan.

Wat mij betreft een geweldig album en dus zeer verplichte kost.

Carry Munter

Review: Echo Mountain - K's Choice - 2010

2010-04-24T06:50:00.000-07:00

Na zeven jaar van stilte rondom K's Choice komen broer en zus Bettens met "Echo Mountain". Een dubbel-cd met in totaal 14 songs. De eerste cd bevat het meer up-tempo werk, overigens zonder ooit heftig te worden als in vroegere jaren, de tweede de meer ingetogen en melancholieke songs.
Er is eigenlijk niets veranderd aan de K's Choice formule, waarschijnlijk tot veler vreugde. Is er dan geen verschil met vorige albums? Tijdens het beluisteren van "Echo Mountain" heb ik geen moment het gevoel dat de band ietwat geforceerd probeert de eigen sound ten koste van alles in stand te houden. Dit resulteert af en toe in songs die je niet meteen als K's Choice zou bestempelen ware het niet dat ze gezongen worden door Sarah Bettens. En Sarah klinkt beter dan ooit zoals In het briljante "When I Lay Beside You" dat afgezien van het overbodige handengeklap een bijna perfecte popsong is met een prachtige tweestemmige zanglijn. Ook de titletrack heeft een sterke melodielijn. Broer en zus bewijzen dat ze het songwriten nog steeds beheersen. Ook "Come Live The Life" ligt lekker in het gehoor en op "I Will Carry You" rockt het weer even als vanouds.

De tweede Cd bevat meer akoestisch werk. "These Are The Thoughts", "16", Killing Dragons" en "America" zijn stuk voor stuk prima "luisterliedjes", in positieve zin, voor in de avonduren. Eigenlijk zit er geen enkele tegenvaller tussen. De zang is onmiskenbaar Sarah Bettens zoals je haar gewend bent. De begeleiding en backvocals van Gert maken het tot K's Choice. Eigenlijk mis ik maar 1 onderdeel op dit album, een echter single-kraker zoals "Addict", "Believe" of "Everything For Free" op eerdere albums. "Come Live The Life" voldoet niet echt aan die omschrijving. De vraag is echter of ze aan het begin van de opnames van "Echo Mountain" ooit de intentie hebben gehad om met dergelijk materiaal voor de dag te komen. Ik denk het niet. Daarvoor in de plaats krijg je een zeer evenwichtig album dat als geheel staat als een huis. Geschreven door inmiddels doorgewinterde artiesten die ook in 2010 weer uitstekende popmuziek produceren.

Eric Krull

Review: A Curious Case Of Countless Clues - Steed - 2010

2010-04-17T14:01:00.000-07:00

De uit Alkmaar afkomstige band "Steed" hield in februari van dit jaar een cd-presentatie in het Paradiso. Het album "A Curious Case Of Countless Clues" wordt regelmatig als "britpop" omschreven. Ik denk dat je deze band dan iets tekort doet want er zit meer in hun muziek. Psychedelische jaren-zestig rock invloeden bijvoorbeeld zoals in "Strange". Dit nummer doet me vooral tijdens de laatste anderhalve minuut vaag denken aan Pink Floyd's "Arnold Layne". Niet zozeer qua melodie maar qua sfeer. "Anything For You" kun je zeker geen Britpop noemen maar ook hier weet de band wel een heel prettig sfeertje op te roepen.

Dat de muziek van Steed hitpotentie in zich heeft komt tot uiting in nummers als "Charlatan" en "Ordinary Days", maar vooral "All From The Mind" is een song die alles in zich heeft om als single te worden gezien. Catchy songs schrijven is namelijk iets dat Steed verrassend goed afgaat. Stil blijven zitten is dan ook niet vol te houden tijdens "A Curious Case Of Countless Clues". Naast "Anything For You" laat Steed je alleen in "Away From The Crowd" even tot rust komen. De aanstekers gaan vast en zeker in de lucht tijdens dit nummer. "Blue" is een meeslepende rocksong die je in de verleiding zal brengen om de volume knop in de stand "een tandje bij" te zetten. Opvallend in dit nummer (en ook "Heavy Heart") is het gebruik van de Philicorda (een elektrisch orgel) in de achtergrond van de mix. Een detail dat je niet meteen zou verwachten maar vooral het loopje in "Heavy Heart" pakt heel goed uit.

Wat verder opvalt op dit album is het al dan niet toepassen van blazers in de songs. Pas in het vierde nummer komt de eerste blazer aan je voorbij maar voegt wel meteen een extra dimensie toe aan het geluid van de band. Vooral in "All From The Mind" is het zelfs positief bepalend voor de sfeer van de song. Het lijkt of de band er nog niet helemaal uit is of het de blazers als vast ingrediënt in hun sound moet opnemen. Ik kan me echter voorstellen dat een optreden mét blazers het feest tot grotere hoogte zal doen stijgen.

"A Curious Case Of Countless Clues" is een album met meer dan genoeg sterke nummers om te kunnen overtuigen. De band straalt plezier uit in hun muziek en dat zorgt voor de vonk die iedere band nodig heeft om geloofwaardig te zijn. De CD kun je bestellen via hun website www.steedmusic.nl.
(Inmiddels kun je hem ook downloaden via iTunes)

Eric Krull.

Review: Deleted Scenes From The Cutting Room Floor - Caro Emerald - 2010

2010-03-28T07:10:00.000-07:00

Bracht Wouter Hamel met "Nobody's Tune" je al in de sfeer van de jaren 50, Caro Emerald doet daar nog een schepje bovenop. "Deleted Scenes From The Cutting Room Floor" is geproduceerd en geschreven met dit thema als uitgangspunt. Iedere song lijkt zo uit een scéne van een Hollywood productie uit die tijd te zijn gestapt. Tijdens "You Don't Love Me" verwachten je hersenen iedere seconde een tik of kras te ontdekken, zo authentiek klinkt deze opname! "That Man" zou een Star Sisters song kunnen zijn. In "Dr. Wonna Do" hoor je dat Caro zich uitstekend weet in te leven in de tekst die ze ten gehore brengt naast het feit dat ze het vocaal volledig onder controle heeft. Het ritmische "Riviera Life" is opnieuw erg mooi geproduceerd, de strijkers brengen je ook hier terug in het verleden. In het zwoele "The Other Woman" had ik het Shadows-achtige gitaargeluid niet verwacht maar is wel een leuk accent. "Back it up" en "A Night Like This" zijn ijzersterke singles die precies aangeven wat je van het album mag verwachten. Ballroom, Mambo en Tango zijn opgestaan uit het verleden. Wie had gedacht dat dit in 2010 de Nederlandse hitlijst zou aanvoeren? Wat een debuut… Is er dan helemaal geen minpuntje te ontdekken? Ach, het is alles bij elkaar misschien een beetje veel van hetzelfde, na de eerste paar nummers gehoord te hebben zal de rest je niet meer verrassen. Ik mis bijvoorbeeld een echte smoky ballad in dezelfde jaren 50 sfeer, een track waar Caro de gelegenheid krijgt om haar ware vocale talent maximaal uit de kast te halen. Het zou een logisch vervolg zijn wanneer we dit soort punten terug gaan zien in de opvolger van "Deleted Scenes From The Cutting Room Floor", want een "Part II" zal nooit meer zo kunnen verrassen als dit debuut.

Eric Krull

Review: Save me San Francisco - Train - 2009

2010-03-26T15:59:00.000-07:00

Het vijfde album van Train is voor mij de eerste die ik hoor van deze band. De inmiddels overbekende hit "Hey, Soul sister" is een vrolijk nummer maar zeker niet het enige wapenfeit op "Save me San Francisco". Het album herbergt aanstekelijke pop-rock, gebracht door muzikanten die zich duidelijk goed voelen bij wat ze ten gehore brengen. De band brengt een duidelijk totaal-geluid, niemand eist de hoofdrol voor zich op of is nadrukkelijk aanwezig. Dit heeft wel als nadeel dat er nergens een echt "stempel" op het geluid van de band wordt gedrukt. "Breakfast in Bed" is een van de weinige wat meer eigenzinnige nummers tussen het luchtige up-tempo materiaal. "Marry me" is de enige ballad. Zanger Patrick Monahan komt goed tot zijn recht in dit nummer en bewijst dat hij ook een wat gevoeliger repertoire aankan. Voor het funky "I Got You" , het solide "parachute" en de eerste single en titelnummer "Save me San Francisco" zul je snel vallen. Ook "This ain't goodbye" en "Words" zul je meezingen nadat je het enkel malen hebt gehoord.

"Save me San Francisco" is een heel toegankelijk album, risicoloos maar daarom niet minder leuk om naar te luisteren.

Eric Krull

Gastartikel: Talentenjachten rocks!

2010-03-24T14:47:00.000-07:00

Gastartikel van Bowie Derwort van Muziekreviews.com

“Elke dag is er wel weer een nieuwe idol of x-factor sterretje”, hoor ik een vriend van mij zuchtend mompelen als hij op zoek gaat naar de afstandsbediening. En al is ‘elke dag’ wellicht wat overdreven, het zijn er een hoop. Toch heeft de manier van doorbreken niet per sé met de kwaliteit van de artiest te maken. Ook wordt in deze programma’s wel degelijk gekeken naar zangkwaliteit.

Ik wil daarom toch proberen om nog twee muziekprogramma’s onder de aandacht te brengen, die mij wel aan het kijken wisten te houden: Rock Nation en Wie is Di-rect?

Beide programma’s zijn alsnog de moeite waard om even op uitzending gemist te kijken, wat mij betreft. Maar ik ga nu eerst bespreken wat het heeft opgeleverd.

Programma: Rock Nation

Resultaat: Stereo

In het programma Rock Nation was het doel om een echte Nederlandse rockband te formeren. Eigenlijk een commercieel idee, waar verschillende muzikanten bij elkaar worden gegooid met het doel om platen te verkopen. Dat klinkt niet zo vet, maar hun platen daarentegen weer wel. De eerste plaat van Stereo (Monogamy) is echt wat anders dan wat we gewend waren van de Idols en x-factor winnaars. Een erg goede plaat! En dat blijkt ook wel, hun vierde singel is uit en is wederom geslaagd.

Programma: Wie is Di-rect?

Resultaat: Marcel

In het programma Wie is Di-rect zocht het puberale punk-rock bandje Di-rect naar de vervanger van zanger Tim. Het televisieprogramma knalde gelukkig lekker snel door de voorrondes heen. Een serie afleveringen waarin (half) goede zangers hun best deden om zowel muzikaal als sociaal in de band te passen volgde. Marcel is het resultaat en het lijkt erop dat dit een uitstekende keuze is voor zowel Marcel als de band. Het lijkt wel of Marcel een type band als Di-rect goed kon gebruiken en vice versa. De eerste single met Marcel werd al direct Megahit bij 3FM en hun nieuwe album is momenteel in de maak, maar ik heb al een voorproefje gevonden op hun weblog:

Al hoewel je bij Di-rect misschien niet direct over ‘talent’ zou spreken (omdat ze al zolang meedraaien in de muziekbusiness) denk ik toch dat ze nu met de nieuwe formatie een andere weg in slaan naar een volwassen geluid. En dat is naar mijn mening wel nieuw voor ze.

Review: Gonna Have A Good Time - Easybeats - 1999 compilatie

2010-03-15T13:33:00.000-07:00

Jaren 60 muziek wordt steeds vaker opnieuw uitgebracht, zo ook die van de Australische band The Easybeats. In 1967 hebben ze een knaller van een hit met het nummer "Friday On My Mind". De geschiedenis van de band begint in 1964 als Steve Wright met George Young en Johannes Vandenburg (Harry Vanda) gaat samenwerken. De twee overige leden van de groep zijn Dingeman Vandersluys (Dick Diamonde) en Gordon Fleet. The Easybeats onderscheiden zich al snel van andere Australische bands door zelf hun songs te schrijven en door hun afwijkende podium act. Als muziekuitgever en producer Ted Albert met hun in kontakt komt, biedt hij de band een platencontract aan. Binnen anderhalf jaar schrijven Vanda en Young 8 Australische top 5 hits, waaronder hun eerste nummer 1 hit, "She's So Fine" (1965). Net als in Engeland, waar Beatlemania heerst, heeft ook Australië zijn eigen mania: Easyfever. In 1969 hebben ze hun laatste hits met "St. Louis", dat in de onderste regionen van de Amerikaanse top 100 terecht komt en "Hello, How Are You?", dat alleen buiten Australië in de Engelse top 20 belandt. Nadat de band in 1974 uit elkaar valt, blijven Vanda en Young samenwerken en hits schrijven voor talrijke artiesten zoals Flash And The Pan ("Waiting For A Train"). Ze zijn ook actief bij de Australische hard-rock band AC/DC, waar twee jongere broers van George, Angus en Malcolm, deel van uit maken. Ze produceren tevens de eerste 6 LP's. In de jaren 80 bewijzen tal van Australische artiesten, zoals The Saints, INXS en Little River Band, dat de composities van VandaNoung de tand des tijds glorieus hebben doorstaan, door hits te scoren met materiaal dat in de jaren 60 door dit duo geschreven is. Over de CD kan ik kort zijn: dit is een puike CD met alle hits, inclusief b-kantjes. Een echte jaren 60 liefhebber kan hier onmogelijk aan voorbijgaan. Verplichte kost dus.

Carry Munter

Review: A Curious Thing - Amy Macdonald - 2010

2010-03-12T05:38:00.000-08:00

"This is the life" is een indrukwekkend album. De productie van "A Curious Thing" is gelukkig niet al te veel veranderd ten opzichte van zijn voorganger . De akoestische gitaar en up-tempo beat vormt nog steeds het hart van vrijwel iedere song, behalve in "What Happiness Means to Me" waar de eerste 2 minuten worden gedomineerd door de piano en zang. Naar het einde toe ontwikkelt de song zich naar een soort coldplay-achtige instrumentale finale. "This Pretty Face" gaat over haar ergernis over het feit dat mensen elkaar teveel beoordelen op basis van hun uiterlijk, de kleding die ze dragen, in de muziekindustrie maar zeker ook daarbuiten. "Love love" is een aanstekelijk up-tempo nummer dat best eens als single uitgebracht zou kunnen worden net zoals het sterke "Spark". "Troubled Soul" is een stuk minder luchthartig met zijn meeslepend ritme maar zeker niet minder interessant. Een opvallend nummer is "My Only One". Na zo'n 2 minuten vullen namelijk strijkers de instrumentale achtergrondbegeleiding aan in plaats van de elektrische of akoestische gitaar. Onverwacht, een tikje te zoetsappig misschien maar het nummer blijft wel overeind. De enige track die voor mij niet meteen werkt is "No Roots". De overgang van het ingetogen begin naar de up-tempo voortzetting komt wat vreemd over en ook qua melodie komt het niet echt tot leven. De single "Don't Tell Me That It's Over" is aanstekelijk en zing je zo mee, net zoals "Your Time Will Come".

Amy Macdonald barst van het talent. Haar teksten zijn direkt en oprecht, haar muziek is aanstekelijk en met "A Curious Thing" bewijst ze dat ze tot meer in staat is dan het succesvolle "This Is The Life". Als je die hebt gekocht kun je deze opvolger niet laten liggen, ook al is hij misschien als totaal net iets minder memorabel, minder catchy is hij zeker niet, er valt genoeg te beleven.

Eric Krull

Review: Bells - Laura Jansen - 2009

2010-03-11T07:12:00.000-08:00

Laura Jansen, een nieuw nederlands talent, doet me aanvankelijk denken aan Fay Lovsky. Vooral in de tweestemmig gezongen passages en in "Wicked World". Jansen's stem is licht en helder en klinkt hier en daar zelfs nog wat meisjesachtig. Het openingsnummer "The End" en "Bells" en laten meteen horen dat ze zich prettig voelt in sobere, ingetogen nummers waar haar stem in combinatie met voornamelijk piano alle ruimte krijgt. De "Kings of Leon" cover "Use Somebody" is daar een prima voorbeeld van. Normaal gesproken ben ik geen liefhebber van covers maar deze uitvoering brengt haar talent duidelijk in beeld al hadden de "ooh, ooh's" wat mij betreft wat minder gemogen. Het "Come To Me" volgt hetzelfde recept maar heeft een meer jazzy benadering die heel goed uitpakt en eigenlijk smaakt naar meer. "Elijah" voelt aan als een b-kant en maakt weinig indruk, de zang klinkt tevens wat zeurderig. "Signal" is een song die zijn weg niet lijkt te kunnen vinden en als los zand aan elkaar hangt. "Perfect" daarentegen is een mooie compositie waar ook de begeleiding een belangrijke bijdrage aan het geheel vormt. Na zo'n 2 en een halve minuut neemt het nummer een wending om vervolgens weer terug te keren in het refrein.

Het zijn meer van dit soort nummers waar het "Bells" wat aan ontbreekt om echt indruk te kunnen maken. Laura Jansen heeft echter meer dan genoeg in huis om haar volgende album als geheel meer vorm te geven. En dat zou wel eens heel interessant kunnen worden.

Eric Krull

Review: Nobody's Tune - Wouter Hamel - 2009

2010-03-10T13:20:00.000-08:00

Een mengeling van jazzy pop en een vleugje jaren 50 sfeer. Als ik de muziek van Wouter Hamel moet omschrijven dan komt dit het dichtst in de buurt. Een vergelijking met andere bands/artiesten is moeilijk te maken. En dat is een compliment. Dit is een artiest die de muziek brengt die hij gevonden heeft in zijn ziel. Van begin tot eind blijft dit album op een hoog niveau. Geen "filler" te ontdekken. Een verademing tussen de vele albums die worden uitgebracht rond 2 of 3 singles met begeleidende, kosten verslindende, video's in de wereld van popsterren en platenmaatschappijen. Is "Nobody's Tune" dan geen commerciële plaat? Zeker wel. De melodieën verleiden je tot meezingen en op de ritmes kun je niet stil blijven zitten. "in Between" is terecht single-materiaal maar ook "See you Once Again", "March April May" en "One more Time On The Merry-Go-Round" hebben zeker hitpotentie. "Sir Henry" is een laid-back nummer dat zo uit een scene van een jaren 50 Hollywood film afkomstig lijkt te zijn waarin een shot wordt getoond van een rokerig, bijna verlaten, cafe diep in de nacht. Ook "Big Blue Sea" met het "babababdawahwoohwaah" in de achtergrond vocalen zit vol met hints naar de muziek van lang vervlogen tijden. De sfeer die het album als geheel neerzet is het sterkste punt. De producer, Benny Sings, zal hier zeker debet aan zijn geweest. Wanneer artiest en producer elkaar vinden kan dat tot grootse dingen leiden. "Nobody's Tune" is dan ook een prachtig album geworden dat iedere muziekliefhebber gewoon niet kan laten liggen.

Eric Krull

Review: Shimmering Lights - The D Project - 2006

2010-03-06T09:40:00.000-08:00

Stephane Desbiens verzamelde een achttal gast-muzikanten om zich heen voor de opnames van dit album. Van Mellotron tot Mini Moog, van gitaar tot viool. Aan instrumentale input geen gebrek en mijn verwachtingen rond dit neo-prog album waren dan ook hoog gespannen. De eerste minuut van de titletrack doet me meteen denken aan een fragment uit Pink Floyd's "Animals". Ook in de andere tracks komt hier en daar de invloed van deze band duidelijk naar voren. De titletrack maakt niet meteen indruk, instrumentaal is het zeker niet saai maar het weet je ook niet mee te slepen. Ook tijdens de volgende tracks vraag ik me af of deze verzameling muzikanten eigenlijk wel weten welke kant ze met elkaar op willen. De metal, prog-rock en symfonische invloeden komen op je af maar slechts af en toe lijkt er enige logica in te zitten. "They come en grow" brengt geen verandering in dit gevoel. "Hide from the sun" is een ingetogen, melodieus nummer met goed solowerk. Het is hier vooral de tekst die niet bepaald origineel te noemen is en zelfs een storende factor mag heten. De hoofdpersoon is het leven moe, consumeert "myself to death" en denkt dat zijn dood niemand interesseert. Dit soort zwaarmoedige thema's kunnen leiden tot indrukwekkende muziek mits gebracht door een zanger die zijn ziel en zaligheid over je heen weet te storten en tegelijkertijd geloofwaardig blijft. Vooral in "What's done is done (rat)" valt Desbiens door de mand. Geen moment weet hij de verontwaardiging die uit de tekst moet spreken "you eat like a pig", "you act like a bitch" geloofwaardig over te brengen. Het resultaat is een mislukte poging om dezelfde sfeer op te roepen zoals rond het personage "Pink" uit "The Wall" waar Roger Waters alles uit de kast haalt en zijn geëmotioneerde teksten tot leven laat komen. In "End of Recess" laat The D Project horen dat het wel degelijk interessante muziek kan maken. Ook het 10 minuten durende "September Solitudes" weet je aandacht vast te houden en is muzikaal interessant. In het eveneens 10 minuten durende slotstuk "That's Life" gaat het echter weer mis. Wat de fragmenten speedmetal in dit nummer doen is mij een raadsel. Het is moedig om te proberen muziekstijlen met elkaar te vermengen maar de samenhang met de rest van het nummer ontgaat mij geheel. Dat is jammer want qua soleerwerk valt er hier heel wat te beleven.

"Shimmering Lights" laat je achter met het gevoel dat The D Project de muziek waardoor ze zijn geïnspireerd moet laten voor wat het is en hun eigen hart meer moet volgen tijdens het componeren want muzikaal talent hebben ze meer dan genoeg.

Eric Krull

Review: Let There Be Rock - AC/DC - 1977

2010-03-05T13:08:00.000-08:00

AC/DC's orginele zanger Bon Scott heeft misschien wel de meest perfekte hardrock stem in de geschiedenis van dit genre. Hoog, gedreven, rauw en tegen het ridicule (op een positieve manier) aan. Helaas is hij niet meer onder de levenden. "Let there be rock" uit 1977 is wat mij betreft het beste album van de line-up met Scott. De titeltrack is een ode aan de rockmuziek met een knipoog naar de bijbel. Zoals deze vertelt over de schepping van hemel en aarde doet AC/DC dit over de schepping van de rock'n roll: Let there be sound, light,drums, guitar…and there was guitar...oh let there be rock!" Je moet er maar opkomen. "Overdose" is een van de sterkere nummers, niet het hardste maar wel meeslepend en met een uitstekende solo. "Whole lotta Rosie", wie kent dit nummer niet. Wat mij betreft is dit de ultieme hardrock single aller tijden. Het heeft werkelijk alles wat je maar kan wensen. De ultieme riff, een ijzersterke solo, opzwepend vanaf de eerste tot de laatste seconde en… hard en melodieus tegelijk. "Hell ain't a bad place to be", "Go down" en "Dog eat Dog" geven je precies wat je verwacht van de band. Eigenlijk is alleen "Problem child" een track die ongemerkt aan je voorbij gaat.

"Let there be rock"... en AC/DC zag dat het goed was....

AC/DC was in de jaren 70 zonder twijfel een van de belangrijkste hardrock bands. Een eigen sound (niet alleen de stem van Bon Scott maar ook gitarist Angus Young is herkenbaar uit duizenden) die vaak gekopieerd zou worden maar nooit geëvenaard. De dood van Bon Scott liet de rest van de band achter met een schijnbaar onmogelijke taak, het vinden van een geloofwaardige opvolger. Brian Johnson was hun keus. Zijn stem heeft overeenkomsten met die van Scott maar klikt toch vooral als een soort "over the top" imitatie als je het mij vraagt. Gelukkig voor de band denken velen er anders over en wordt het eerste album met Johnson "Back in Black" zelfs de bands bestverkochte album.

Eric Krull

Review: Adventures In Tokyo - Calibretto 13 - 2002

2010-03-03T13:20:00.000-08:00

Adventures In Tokyo is de opvolger van Enter The Danger Brigade en is opgenomen in oktober en november 2001 in de Compound Studio in Seattle, Washington. Calibretto 13 komt uit Kokomo, Indiana en bestaat uit joseph Whiteford (gitaar, zang. harmonica), Christopher Thomas (drums, percussie) en Aaron Richardson (bas). De muziek van de band is te vergelijken met die van The Aqua Bats en The Dead Milkmen en kan het beste omschreven worden als snelle akoestische punk, waarbij de teksten vol zitten met sarcasme en de band zichzelf vaak op de hak neemt.

Why Can't I Be On MTV? is de vraag die in het eerste nummer opgeroepen wordt en als je deze cd beluistert ga je jezelf afvragen waarom dit nog niet gebeurd is, want dit is een uitstekende band die hier en daar zelfs een link naar de jaren 60 legt met 'n nummer als From Me To You, dat iets weg heeft van Dylan. Verder nummers als Hollywood Is Burning Down, een garage rock song, I'll Show The World, een rock & roll song en Father, een Ierse folk-punk song in de stijl van Dropkick Murphys. I'll Talk To You Tomorrow is de enige ballad en America is een korte, felle punksong waarbij de tekst er niet om liegt: "I am an American and the country in which I live is a country of hope and happiness and freedom it will give. But I don't see it that way because this holy blessed land has turned its back on the great I Am and jumped from His holy hand" ….au!
Calibretto 13 laat je genieten en klinkt spontaan.

Carry Munter

Review: Duke - Genesis - 1980

2010-03-02T14:17:00.000-08:00

Het tijdperk Genesis kent 2 "turning points". De eerste is uiteraard het vertrek van zanger Peter Gabriel, de tweede is het moment dat Phil Collins de (te) bepalende factor in de band wordt. De fans van Genesis plaatsen het tweede "turning point" met de komst van het album "Abacab" uit 1981. Is Duke uit 1980 dan zoveel anders? Ja, toch wel. Genesis is op dit album nog steeds een prog-rock band ook al is dit niet in iedere song per se het geval. Ook kun je Duke een concept album noemen ondanks dat een nummer als "misunderstanding" naar mijn mening meer te maken heeft met de scheiding van Phil Collins op dat moment dan met de hoofdrolspeler "Duke" van het album. Daar waar "Abacab" een soort Collins album met Genesis invloeden is, is "Duke" nog steeds een Genesis album met Collins invloeden.

Het openingsnummer "Behind the Lines" is krachtig, afwisselend en muzikaal interessant genoeg om de fans van het eerste uur gunstig te stemmen. "Duchess", met aaneensluitend "Guide vocal" is meeslepend en aanstekelijk qua melodie, sfeer en opbouw. Het laat je achterover leunen in je stoel en schept een sfeer van, ….ok, laat maar komen! "Man of our times" gaat mee in deze sfeer. Bij "Misunderstanding" raak je het echter kwijt. Dit oorspronkelijk voor Collins debuut solo album "Face Value" geschreven nummer valt wat uit de toon bij de tracks die eraan vooraf gaan. Een popsong die als single werd uitgebracht om aandacht te krijgen in de hitlijsten. Met "Heathaze" weet het album je aandacht weer enigszins te vangen, met "Turn it on again" zit je echter weer op het puntje van je stoel. Naar mijn mening een van de beste singles die Genesis ooit uitbracht. "Alone tonight" heeft een refrein dat blijft hangen", Cul-De-Sac" is een ander hoogtepunt, orkestraal en dramatisch. Bij "Please don't ask me" komt hetzelfde gevoel als eerder bij "Misunderstanding" naar boven maar verdwijnt al snel wanneer de eerste noten van "Duke's Travels" aan je voorbij komen. Dit is toch de Genesis zoals ik ze graag hoor. Ruim 8 minuten van muzikale creativiteit, opzwepend en hier en daar virtuoos. "Duke's End" eindigt het album zoals het begon met de melodielijn van "Behind the lines" maar laat het allemaal nog wat heftiger aan je voorbij komen.

"Duke" is een toegankelijk album gemaakt door de zeer getalenteerde Collins, Banks en Rutherford. Het is niet het beste album uit hun catalogus volgens de fans maar wel een die ik nog regelmatig draai. Al was het alleen maar om het hoogtepunt "Duchess" dat na 30(!) jaar nog steeds niet verveelt.

Eric Krull

Review: The lost art of time travel -Presto Ballet - 2008

2010-02-25T13:22:00.000-08:00

Het bijna 11 minuten durende openingsnummer "The Mind Machine" is niet meteen raak maar na zo'n 5 minuten wordt het steeds interessanter en krijg je een voorproefje van wat je te wachten staat. Tempo wisselingen en muzikale wendingen die je doen verlangen naar meer. En meer komt er… "Thieves" is werkelijk om je vingers bij af te likken! Een donker synthesizer geluid als intro gevolgd door een gitaargeluid dat doet denken aan de intro van Pink Floyd's "Wish you were here". Maar iedere vergelijking met dit nummer houdt daarna snel op. Een soort metal getinte versie van de sfeer van het album "Pieces of Eight" van Styx (de stem van Scott Albright doet mij trouwens ook denken aan Styx-zanger Dennis DeYoung) en een vleugje Uriah Heep komt over je heen. De kracht van Presto Ballet ligt in het feit dat ze zich niet laten verleiden tot enkel het imiteren van deze invloeden maar er in slagen een eigen geluid te produceren dat een heel album overeind blijft.

"Youre Alive" is een rustiger nummer dat langzaam opgebouwd wordt en er in slaagt een bepaalde sfeer op te roepen, vaag vergelijkbaar met "lady in Black" van Uriah Heep. Met "One Tragidy At a Time" gaat Presto Ballet weer verder met prog-rock waar je gewoon wel van moet genieten. De muzikaliteit druipt ervan af, het nummer blijft 14 minuten lang overeind, alleen jammer dat het eindigt met een fade-out.

Met het 5e number "I'm not blind" is gekozen voor wat minder variatie en een meer couplet-refrein benadering waardoor het ook na een enkele maal beluisteren toegankelijk is. Maar dan…"Easy Tomorrow" is zonder twijfel de sterkste compositie van dit album. Werkelijk alles klopt aan dit nummer. Het is snel, stevig en melodieus. Voor je het weet is het 6 en een halve minuut durende nummer voorbij en druk je op de replay-button om het allemaal nog eens aan je voorbij te laten komen… en nog eens … en nog eens! Dit nummer kan zich meten met de hoogtepunten van welke legendarische prog-rock band dan ook. Met "Haze" komen we bij de afsluiter van dit album. Er moest een wat zwakker nummer op dit album staan maar "zwak" is niet het juiste woord. Na al het geweld van de voorgaande nummers is "Haze" gewoon een redelijk goed nummer. Wat minder heftig, wat Lieflijker zanglijnen, een iets minder imposante indruk achterlatend maar nog steeds plezierig om naar te luisteren.

"The Lost Art of Timetravel" heeft mij zeer aangenaam verrast en bewijst dat je niet alleen moet denken aan grote namen uit de jaren 70 als je prog-rock van de bovenste plank wilt beleven.

Eric Krull

Review: Pleasant Screams - Queers - 2002

2010-02-16T12:02:00.000-08:00

“Pleasant Screams” is de opvolger van de succesvolle CD EP “Today”, die in 2001 werd uitgebracht door de uit Portsmouth afkomstige Queers. Het is tevens tien jaar geleden, dat de band hun eerste album, “Love Songs For The Retarded” via Lookout uitbracht. The Queers maken punkrock in de stijl van The Ramones: korte en snelle nummers met invloeden uit surf, pop, doo-wop en barstensvol energie. Hierdoor zijn The Queers één van de weinige bands, die de klassieke rock & roll elementen op een effectieve manier gebruiken. Voor “Pleasant Screams” heeft de band 14 songs opgenomen, waarvan “I Wanna Be Happy” geschreven is aan de hand van een onafgemaakte demo van Joey Ramone. Drummer Matt Drash (Teen Idols) en guitarist Dan Vapis (Moped, Screeching Weasel) spelen als gastmuzikanten mee op dit nummer. In “You Gotta Blow My Mind” verleent zangeres Gretchen (The Smears) haar medewerking. Het progressieve “Molly Neuman” valt enigszins uit de toon en lijkt in feite al na vier minuten voorbij, maar omdat de versterkers aanblijven, is dit nummer pas na een kwartier afgelopen.

Wie van punk en The Ramones houdt, mag deze CD zeker niet missen.
Carry Munter

Review: Beauty for Ashes - Sabians - 2002

2010-02-09T14:13:00.000-08:00

The Sabians komen uit Oakland, California en worden in 1999 opgericht door zanger/gitarist Justin Marler en drummer Chris Hakius die beiden uit de underground band Sleep komen. Samen met Patrick Huerta (solo gitaar) en Rachel Fisher (bas) bouwen ze een gedegen repertoire op met een combinatie van punk, metal, folk en zang. Hun voornaamste invloeden zijn Ozzy Osbourne, Johnny Cash en Byzantijnse zang. Over de band en hun muziek zegt Marler: "The primary goal with the band is to create music that expresses how we feel about issues in the world. We also would like to offer the music world something that has depth in content, music that digs deep into the heart of humanity.” De producer van deze debuut-cd is Alex Newport, die eerder werkte met At The Drive Inn, Will Heaven en Melvins. De zeven nummers van dit debuut worden vol passie gespeeld en hebben een vrij stevig ritme, dat overeenkomsten vertoont met de nieuwe lichting progressieve Engelse popbands, maar ook met de Nederlandse band Racoon. Kortom, een prima stukje muziek.

Carry Munter

Review: Tropico - Pat Benatar -1984

2010-02-07T12:59:00.000-08:00

In de jaren 80 won Pat Benatar de ene grammy na de andere voor "Best Female Rock Vocal". "La Pat", zoals fans naar haar refereren, was "big in America" vanaf haar debuut-album uit 1979: "In the heat of the night". In Nederland werd de single "I need a lover", afkomstig van dit album, een kleine hit. Benatar's stem is meteen herkenbaar. Haar klassieke achtergrond is daar zeker debet aan. Live blijft ze gemakkelijk overeind, ook in de hogere noten. Pas eind jaren 90 begint haar stem iets heser te worden wat haar eigenlijk alleen maar interessanter doet klinken.

Na enkele stevige rock-albums te hebben afgeleverd brengt ze in 1984 "Tropico" uit. Het album gaat verder met het meer pop georiënteerde geluid dat haar in het jaar daarvoor het enorme wereldwijde succes "love is a battlefield" bracht. De single "We Belong" is ook in Nederland een hit. Op "Tropico" klinkt Benatar kwetsbaarder dan ooit. "Painted Desert" is daar een duidelijk voorbeeld van, het kabbelt rustig aan je voorbij. (Tijdens interviews in latere jaren maakt Pat er geen geheim van dat ze zich niet altijd prettig heeft gevoeld met het imago van stoere vrouwelijke rock artiest.) "Temporary Heroes" is een duidelijke jaren 80 productie maar dan in positieve zin, evenals "Love In The Ice Age" waarin het duidelijk herkenbare geluid van gitarist Neil Geraldo aanwezig is. "Crazy World Like This" heeft een aanstekelijk couplet/refrein structuur met een sterke melodie, de solo is ook hier duidelijk Geraldo's werk. "Ooh Ooh Song", lijkt zo'n nummer dat spontaan is ontstaan in de studio. Een up-tempo, vrolijke tune met meer humor dan tekst. "We belong" is terecht als single gekozen. Een refrein dat snel blijft hangen, een vereiste voor een hit.

Wie Pat Benatar heeft leren kennen van haar grootste hit "Love Is A Battlefield" en meer van haar wil horen begint het best bij "Tropico".

Eric Krull

Review: Identity - Airbag - 2009

2010-02-02T08:49:00.000-08:00

Wanneer ik erover nadenk moet ik bekennen dat ik bitter weinig bands uit Noorwegen ken. Airbag is er sinds kort een van. '"Identity" is hun debuut album. "Prelude" zou een track van een nieuw David Gilmour album kunnen zijn, evenals de gitaar solo in "Steal my Soul" en "Sounds that I hear". Sfeervol en relaxed. Met "No escape" komt het album op gang zonder aan sfeer in te boeten. Zanger Asle Tostrup heeft een prettige stem die uitstekend bij het geluid van de band en hun composities past. Risico's neemt hij niet, evenals de rest van de band en daar ligt het enige zwakke punt van "Identity". Juist een debuut album leent zich om creativiteit alle ruimte te geven en verschillende richtingen uit te proberen (binnen bepaalde grenzen uiteraard). Alle tracks ademen dezelfde sfeer uit die geen moment verrassende wendingen neemt. "Voorspelbaar", is dan het woord dat naar boven komt. Toch weet Airbag op "Identity" mijn aandacht vast te houden. De acht minuten durende "Colours" en "Safe Like You" zijn uitschieters in positieve zin maar eigenlijk kent het album geen zwak nummer. Airbag blijken meesters in het scheppen van een relaxed, beheerst, bijna sereen geluid. Alle instrumenten worden verweven tot een eenduidig geheel en alles vult elkaar aan. Als het je aanspreekt is het ontbreken van verrassende wendingen geen gemis. Toch ben ik erg nieuwsgierig naar de opvolger. Airbag heeft een begin van een eigen geluid gevonden maar is op "Identity" toch duidelijk beïnvloed door bijvoorbeeld David Gilmour's "On an Island". Maar zeg nu zelf… dat is zeker geen schande.

Eric Krull.

Review: Look At Yourself - Uriah Heep - 1971

2010-01-31T14:03:00.000-08:00

Een band met een naam als Uriah Heep (een personage uit Charles Dickens "David Copperfield") moest voor mijn gevoel wel interessante muziek maken. Dat was de gedachte toen ik als 17-jarige voor een paar gulden "Look at yourself" uit een bak met tweedehands platen tevoorschijn haalde en mee naar huis nam. De hoes had een spiegelend vierkant waarin je je eigen vertekende reflectie kon bekijken. Pas enkele weken later haalde ik mijn exemplaar uit de hoes omdat ik eerst "The Final Cut" van Pink Floyd, die ik op diezelfde dag had gekocht, dagen achter elkaar had beluisterd. Na ongeveer 1 minuut van het titelnummer te hebben aangehoord kreeg ik een warm gevoel van binnen. Een gevoel dat je alleen beleeft wanneer je beseft dat je een LP hebt ontdekt die je nog lang zult draaien.

Het titelnummer laat er geen misverstand over bestaan. Uriah Heep heeft geen aanloopje nodig om je in vervoering te brengen. Ken Hensley laat zijn Hammond organ op je los zonder medelijden, David Byron kent maar 1 manier van zingen: theatraal en gedreven en met een stem die beslist niet onderdoet voor Deep Purple's Ian Gillan. Mick Box weet precies hoe zijn gitaar moet klinken tussen al dit geweld. De kracht van Hensley's composities ligt in het feit dat hoe hard de sound ook is, er altijd een melodie in het geheel overeind blijft. Een essentieel verschil met latere hardrock bands die wellicht nog harder klonken maar minder interessant. "Tears in my eyes" lijkt een zeer geslaagde oefening te zijn voor het latere schitterende "Showdown" op het album "Return to fantasy". Absoluut hoogtepunt voor mij is "Shadows of Grief". De mogelijkheden die Hammond organ, gitaar en zang te bieden hebben worden in dit bijna 9 minuten durende nummer tot een uiterste gedreven. Het geheel is hard, rauw, krankzinnig en subtiel tegelijk. Ook weet je weer meteen waarom je ooit met headbangen begon! Tijdens "What should be done" laat Uriah Heep je weer even bijkomen met een piano en een wah-wah achtig gitaargeluid in de hoofdrol om vervolgens met "Love machine" er weer stevig tegenaan te gaan. "I wanna be free" en "What's Within My heart" zijn tussen al dit geweld wat minder geslaagd. "Look At Yourself" is een ijzersterk album, creatief, vol inspiratie en verveelt mij na 27 jaar nog steeds niet… Van hoeveel albums kun je dat zeggen?

Eric Krull

Review: Piledriver - Status Quo - 1972

2010-01-27T14:19:00.001-08:00

Het album "Piledriver" is de geboorte van het Status Quo geluid dat tot op de dag van vandaag stand heeft gehouden. De eerste stappen werden gezet op de voorafgaande "Ma Kelly's greasy spoon" en "Dog of two head". Zoals te zien op de hoes vormden de heren Rossi, Parfitt en Lancaster, met z'n drieën op een rij, langharige hoofden naar beneden, het typerende gezicht van "The Quo" tijdens de vele live optredens begin jaren 70. "Too loud", was het oordeel van de Britse muziek-critici destijds. Het publiek dacht er echter anders over. Het album behaalde de 5e en de single "Paper Plane" de 8e plaats in de Britse hitlijst. Het openingsnummer "Dont waste my time" is meteen raak, een vaste waarde in de setlijst gedurende de jaren 70 en 80. De stevige boogie-rock sound waarmee Quo bekend werd krijgt alle ruimte in dit nummer. Stevig, zonder om te slaan richting de hardrock. Een stroming waaronder ze vaak onterecht werden ingedeeld in die tijd. "Oh Baby" heeft een timing waar je even aan moet wennen, zodra je het te pakken hebt laat het je niet meer los. "A Year" is een ijzersterke song waarin vooral de meerstemmige vocalen opvallen. Het bluesy "Unspoken Words" bewijst dat Quo niet alleen tot boogie-rock in staat is. Wanneer je de woorden "Big Fat Mamma" uitspreekt in het bijzijn van een Quo-fan dan vliegen de superlatieven rond je oren. Dit door Parfitt gezongen nummer is misschien wel het meest "stoere" nummer dat Quo ooit heeft opgenomen. Hard en passioneel, tempo-wisselend en onmiskenbaar Status Quo in top vorm. "Paper Plane" is de volgende klassieker die dit album kent, het is de blauwdruk voor vele hits die zouden volgen. De cover "Roadhouse blues" heb ik nooit zo begrepen. Waarom coveren als een band overloopt van creativiteit?
Eindoordeel: een van de meer creatieve en afwisselende albums van "The Frantic Four" met "Big Fat Mamma" als hoogtepunt.

Eric Krull ( Lees hier het artikel over Status Quo met korte reviews over alle studio-album tussen 1970 en 2007)

Review: On an island - David Gilmour - 2006

2010-01-24T10:46:00.000-08:00

Sommige gitaristen herken je meteen na de eerste noot die ze spelen. Een unieke sound die onmiskenbaar toebehoort aan die ene persoon. Bryan May van Queen bijvoorbeeld. David Gilmour is op zijn nieuwste solo album weer duidelijk herkenbaar als de gitarist van Pink Floyd. Wie echter denkt dat "On an Island" een Pink Floyd album is met de naam David Gilmour op de voorkant heeft het mis. Ondanks het feit dat Richard Wright hier en daar zijn Hammond orgel laat klinken.

Natuurlijk is het hoorbaar dat Gilmour decennia lang onderdeel heeft uitgemaakt van "The Floyd'. Toch is hij erin geslaagd deze invloeden te laten spreken zonder het allemaal uit de hand te laten lopen. Verrassend is het aandeel dat het duo Crosby & Nash heeft in de titelsong. Het "The Blue" slentert aangenaam aan je voorbij om vervolgens wakker te worden geschud door "Take a Breath". Het instrumentale "Red Sky At Night" doet duidelijk denken aan "Shine on you crazy diamond". "This Heaven" is een aanstekelijk nummer waar de combinatie van Gilmours stem- en gitaargeluid volledig tot zijn recht komt. "Then I Close My Eyes" is wat mij betreft een geslaagde jamsessie in de studio. Het "A Pocketful of Stones" is een van de minder geslaagde opnames. Het nummer lijkt maar niet op gang te willen komen, je wacht op de opbouw maar de "overdrive" komt niet. Ook de afsluiter "Where We Start" bereikt nooit een hoogtepunt met een heftig solerende Gilmour waardoor je toch wat hongerend naar hogere sferen achterblijft.

"On an Island" is een album van een man die niets meer hoeft te bewijzen. Waarom zou je ook, als levende legende die de 60 inmiddels is gepasseerd. Jammer is dat wel want ik zou hem graag nog eens willen horen in een album waar de emotie vanaf spettert. Het is precies die emotie die ik een beetje mis. Ondanks dit alles is Gilmour's derde solo-album zijn geld dubbel en dwars waard en zijn beste tot nu toe...

Eric Krull